Για να το αρχίσω από κει που το άφησα. Δηλώσεις συμπάθειας, φωτογραφίες με φόντο τα μπλόκα και μια επίσκεψη στο αστυνομικό τμήμα για να δείξουμε ότι «είμαστε δίπλα στους αγρότες». Μόνο που η εικόνα, όσο κι αν προσπαθείς να την καλλωπίσεις, δεν λέει ποτέ ψέματα. Οι λεπτομέρειες πάντα προδίδουν την αλήθεια. Στους συνεργάτες σου, έχεις ανθρώπους που είναι αγρότες. Το ξέρεις.
Αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με εκείνους που δήθεν στηρίζεις. Θα έπρεπε να τους πάρεις μαζί σου, να δείξεις ότι η παρουσία σου έχει ουσία, ότι κουβαλάς μαζί σου τη φωνή της πραγματικής αγροτιάς. Αλλά εσύ τι έκανες;
Πήρες τα «τακίμια» σου, αυτούς που έτυχε να πίνουν καφέ μαζί σου εκείνη την ώρα, και αποφάσισες να κάνεις μια βόλτα μέχρι τα μπλόκα. Γιατί; Για να βγεις φωτογραφία. Για να δείξεις ότι «συμμετέχεις». Αυτό δεν είναι συμπαράσταση. Είναι επικοινωνιακό τρικ.
Οι αγρότες δεν χρειάζονται χαμόγελα μπροστά στις κάμερες ούτε βιαστικές χειραψίες. Χρειάζονται λύσεις. Χρειάζονται ανθρώπους που να καταλαβαίνουν το κόστος παραγωγής, το βάρος του πετρελαίου, το άγχος της επιβίωσης.
Χρειάζονται πολιτική βούληση, όχι φωτογραφικά άλμπουμ. Δυστυχώς η αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και η λεπτομέρεια εδώ είναι πως, αντί να σταθείς δίπλα στους αγρότες, προτίμησες να σταθείς δίπλα στους κολλητούς σου. Η εικόνα μιλάει από μόνη της: δεν είσαι εκεί για τους αγρότες, είσαι εκεί για τον φακό.
Το μήνυμα που δεν κρύβεται
Η προηγούμενη εβδομάδα έκλεισε με φωτογραφίες, χαμόγελα και δήθεν συμπαράσταση στους αγρότες. Όμως η αλήθεια δεν κρύβεται πίσω από φακούς και αναρτήσεις. Αν οι πραγματικοί αγρότες που βρίσκονται στο συμβούλιο σου σε απέφυγαν, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: δεν ήθελαν να έρθουν μαζί σου. Και αυτό λέει περισσότερα από χίλιες δηλώσεις.
Γιατί, όσο κι αν προσπαθείς να δείξεις ότι «είσαι δίπλα τους», η εικόνα προδίδει το αντίθετο. Το καράβι μπάζει νερά εδώ και καιρό, και όποιος έχει μυαλό κοιτάει την επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα δεν θα έχει μέσα εκείνον που νομίζει ότι θα είναι εδώ για πάντα.
Η πολιτική δεν είναι καφενείο, ούτε βόλτα για φωτογραφίες. Είναι ευθύνη, είναι πράξη, είναι παρουσία δίπλα στους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά. Αντί να σταθείς με τους συνεργάτες σου, προτίμησες να σταθείς με τους κολλητούς σου. Αντί να κουβαλήσεις μαζί σου τη φωνή της γης, πήρες μαζί σου τη φωνή του καφέ. Και αυτό δεν μπορεί να το υποβαθμίσει κανείς, όσο κι αν προσπαθεί.
Γιατί το μήνυμα είναι μεγάλο, η απουσία ηχηρή και η εικόνα αμείλικτη. Ποιος να σε πιστέψει μετά ότι αυτά που κάνεις δεν ειναι για το θεαθήναι; Ό,τι κι αν συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η επόμενη μέρα σε βρίσκει μόνο με τις φωτογραφίες σου. Και οι φωτογραφίες, δυστυχώς για σένα, δεν λένε ποτέ ψέματα.
Φρεσκά κουλούρια και παλιά νοοτροπία
Φρέσκα κουλούρια, λοιπόν, όπως λέει κι ο κουλουράς. Αφήνουμε πίσω τα προηγούμενα και πάμε στο επόμενο. Γιατί η ζωή δεν σταματά, κι οι ευκαιρίες για να δείξεις ποιος πραγματικά είσαι, έρχονται κάθε μέρα. Και τι άνθρωπος μπορεί να είσαι όταν σου ζητούν κάποιοι να χρησιμοποιήσουν έναν δημοτικό χώρο – όχι δικό σου, όχι ιδιοκτησία σου, αλλά έναν χώρο που απλώς έτυχε να διοικείς τη δεδομένη χρονική στιγμή – για φιλανθρωπικό σκοπό, κι εσύ ζητάς χρήματα για να τον δώσεις;
Εδώ δεν μιλάμε για ενοικίαση, ούτε για εμπορική εκμετάλλευση. Μιλάμε για μια πράξη αλληλεγγύης, για μια προσπάθεια να στηριχθούν άνθρωποι που έχουν ανάγκη. Κι εσύ, αντί να ανοίξεις την πόρτα διάπλατα, βάζεις τιμοκατάλογο.
Σαν να λες: «Η φιλανθρωπία περνάει πρώτα από το ταμείο». Αυτό δεν είναι διοίκηση, είναι μικροπολιτική. Είναι η λογική του «να βγάλουμε κάτι» ακόμα κι από την προσφορά. Ο δημοτικός χώρος δεν είναι προσωπικό σου μαγαζί. Είναι περιουσία των πολιτών, είναι χώρος που ανήκει σε όλους. Κι όταν κάποιος τον ζητά για να κάνει καλό, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πεις «ναι». Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Γιατί αλλιώς, τι δείχνεις; Ότι η καρέκλα σου είναι πιο σημαντική από τον άνθρωπο. Ότι η εξουσία σου είναι εργαλείο για να μετράς εισπράξεις, όχι για να υπηρετείς. Κι αυτό, όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις, φαίνεται. Η εικόνα δεν λέει ψέματα. Όταν ζητάς χρήματα για να παραχωρήσεις κάτι που δεν είναι δικό σου, δείχνεις ποιος πραγματικά είσαι. Και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: δεν είσαι εκεί για τους πολίτες, είσαι εκεί για τον εαυτό σου.
Όταν η αξία μετριέται σε 100 ευρώ
Για να μην μιλάμε αέρα, αλλά να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ας μάθει κι ο κόσμος τι συμβαίνει. Όταν η αξία σου μετριέται στα 100 ευρώ, αυτό κάτι σημαίνει. Κι όταν μάλιστα τα ζητάς με τσαμπουκά, τότε το μήνυμα είναι ακόμα πιο ηχηρό. Γιατί δεν μιλάμε για μια εμπορική συναλλαγή, αλλά για μια εκδήλωση που στήθηκε για φιλανθρωπικό σκοπό.
Για έναν χώρο όπου ο Δήμος έχει παιδιά χωρίς στέγη, χωρίς τουαλέτες, χωρίς τις στοιχειώδεις υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες. Κι όμως, αντί να σταθείς δίπλα σε αυτά τα παιδιά και στους γονείς τους – τους πραγματικούς ήρωες που παλεύουν καθημερινά – προτίμησες να βάλεις τιμή εισόδου.
Να ζητήσεις χρήματα για κάτι που δεν είναι δικό σου, αλλά ανήκει σε όλους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν έγινε η εκδήλωση αυτών των παιδιών μέσα στο δημαρχείο, δεν φιλοτιμήθηκε κανείς από τη διοίκηση να κατεβεί δέκα σκαλοπάτια για να πει δυο κουβέντες. Δυο λόγια συμπαράστασης, δυο λόγια ελπίδας. Σιωπή. Σιωπή που φανερώνει ενοχή. Αυτό δεν είναι απλή αμέλεια. Είναι αδιαφορία.
Είναι η απόδειξη ότι κάποιοι βλέπουν τη διοίκηση σαν προσωπικό τους μαγαζί, κι όχι σαν θεσμό που υπηρετεί τον πολίτη. Και τότε αρχίζεις να αμφιβάλλεις: έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους ή με μηχανισμούς που λειτουργούν μόνο για τον εαυτό τους; Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Όταν για μια φιλανθρωπική εκδήλωση ζητάς 100 ευρώ και δεν κατεβαίνεις ούτε δέκα σκαλοπάτια για να στηρίξεις παιδιά και γονείς, τότε η αξία σου δεν είναι μεγαλύτερη από το ποσό που ζητάς. Κι αυτό, όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις, δεν υποβαθμίζεται. Είναι μήνυμα μεγάλο. Και ο κόσμος το βλέπει.
Η πρώτη θέση και τα 100 ευρώ
Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό που έχεις κάνει, πας και κάθεσαι και στην πρώτη θέση, για να σε βλέπουν όλοι. Για να βγει η φωτογραφία, για να φανεί το «ενδιαφέρον» σου. Μα η εικόνα δεν ξεγελάει κανέναν. Όταν η παρουσία σου περιορίζεται σε μια καρέκλα μπροστά, κι όχι σε πράξεις ουσίας, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: είσαι εκεί για να φανείς, όχι για να στηρίξεις. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη πιο σοβαρό.
Γιατί κάποια στιγμή πρέπει ο κόσμος να αρχίσει να μιλάει. Για ποιο λόγο δεν βγήκαν να πουν την αλήθεια οι υπεύθυνοι της εκδήλωσης; Γιατί σιώπησαν; Μόνο αν αρχίσουν να ξεμπροστιάζονται αυτοί, υπάρχει περίπτωση να βάλουν μυαλό. Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.
Και όσο μένει ο κόσμος στο σκοτάδι, τόσο συνεχίζεται το ίδιο παιχνίδι. Η εκδήλωση δεν ήταν μια τυπική γιορτή. Ήταν για φιλανθρωπικό σκοπό. Για παιδιά του σχολείου, που ο Δήμος έχει αφήσει χωρίς στέγη, χωρίς τουαλέτες, χωρίς τις στοιχειώδεις υποδομές. Κι όμως, αντί να σταθείς δίπλα τους, αντί να δείξεις έμπρακτη στήριξη, έβαλες τιμή: 100 ευρώ.
Ακου! Εκατό ευρώ για να παραχωρηθεί ένας χώρος που δεν είναι δικός σου, αλλά ανήκει σε όλους. Και τώρα κάθεσαι μπροστά, να σε βλέπουν, λες και αυτό αρκεί. Ο κόσμος πρέπει να ξέρει. Να μάθει όλα όσα συμβαίνουν. Γιατί μόνο τότε θα πάψει η σιωπή να καλύπτει την αλήθεια. Εκατό ευρώ. Αυτό είναι το μέτρο της αξίας σου.
Η πιο πετυχημένη χρονιά… με 100 ευρώ εισιτήριο
Κάπως έτσι δίνεις το ακαταλόγιστο σε ό,τι βλέπεις κι ακούς. Γιατί μόνο όταν αντικρίζεις τα χειρότερα, τότε εκτιμάς τα καλύτερα. Κι εδώ, τα χειρότερα δεν είναι κρυμμένα: για φιλανθρωπικό σκοπό ζητάνε λεφτά. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβεις και τα λόγια που ακούστηκαν στο άναμμα του δέντρου, ότι το 2025 ήταν – λέει – η πιο πετυχημένη χρονιά σε εκδηλώσεις που έκανε ο Δήμος.
Επειδή όμως θέλω να είμαι δίκαιος, θα πω ότι κανονικά έπρεπε να βάλει και το 2024. Να το μετρήσουμε κι αυτό, να δούμε αν η «επιτυχία» είναι διαχρονική ή απλώς μια φαντασίωση που βολεύει την εικόνα. Γιατί η επιτυχία δεν μετριέται με πυροτεχνήματα και φωτογραφίες, αλλά με το αν οι εκδηλώσεις αφήνουν κάτι πίσω τους.
Αν στηρίζουν πραγματικά τον κόσμο, αν δίνουν ανάσα σε όσους έχουν ανάγκη. Και για να μην μιλάμε μόνο εμείς, ας πάμε να ρωτήσουμε και τον Μητσιά, τον Φραγκούλη, ακόμη και τον Μακρόπουλο. Να μας πουν κι αυτοί την γνώμη τους. Αν θεωρούν το ίδιο πετυχημένες τις εκδηλώσεις. Γιατί αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι μπροστά σε κόσμο, να δίνεις ψυχή και να μετράς την επιτυχία όχι με αριθμούς, αλλά με πρόσωπα που φεύγουν γεμάτα.
Και να μας πουν αν θα ξαναέρχονταν να τραγουδήσουν στον Γιδά. Η αλήθεια είναι πως όταν για φιλανθρωπία ζητάς 100 ευρώ, τότε όσα λόγια κι αν πεις για «πετυχημένες χρονιές» ακούγονται κούφια. Γιατί η εικόνα δεν λέει ψέματα. Και η εικόνα δείχνει ότι η φιλανθρωπία πέρασε πρώτα από το ταμείο. Αυτό είναι το μέτρο της αξίας. Κι όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν, ο κόσμος το βλέπει.
Η επιτυχία μετριέται σε έσοδα
Κι επειδή η επιτυχία, όπως θέλουν να καυχιούνται, μετριέται σε έσοδα, ας μιλήσουμε με αριθμούς. Δεν μας έλεγαν ότι έχουμε απόθεμα 11 εκατομμύρια; Ωραία. Ασχέτως αν η ΔΕΗ έκανε αγωγή για να πάρει το 1,5 εκατομμύριο που χρωσταμε. Γιατί δεν βγαίνουν να μας πουν οι «πετυχημένες εκδηλώσεις» πόσα λεφτά έφεραν στον Δήμο; Γιατί το μόνο που ξέρουμε είναι ότι δύο χρονιές ξοδεύτηκαν 200 + 200 χιλιάδες ευρώ. Συνολικά δηλαδή 400 χιλιάρικα.
Και το ερώτημα είναι απλό: αυτά τα 400 χιλιάρικα που δόθηκαν, πόσα έφεραν πίσω; Γιατί αν η επιτυχία μετριέται σε έσοδα, όπως λέτε εσείς οι ίδιοι τότε πρέπει να υπάρχει λογαριασμός. Δεν μπορείς να μιλάς για «την πιο πετυχημένη χρονιά» χωρίς να δείχνεις το ταμείο. Δεν μπορείς να καυχιέσαι για πυροτεχνήματα και φωταγωγήσεις, όταν την ίδια ώρα οι πολίτες βλέπουν χρέη, αγωγές και ελλείψεις.
Η αλήθεια είναι πως η λάμψη των εκδηλώσεων δεν μπορεί να κρύψει το σκοτάδι των οικονομικών. Γιατί αν ξοδεύεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και δεν μπορείς να αποδείξεις ότι γύρισαν πίσω στον Δήμο, τότε δεν μιλάμε για επιτυχία. Μιλάμε για σπατάλη. Μιλάμε για μια πολιτική που νοιάζεται περισσότερο για την εικόνα παρά για την ουσία. Ο κόσμος έχει δικαίωμα να ξέρει. Να μάθει πόσα δόθηκαν, πόσα γύρισαν, ποιο είναι το πραγματικό ισοζύγιο. Γιατί μόνο τότε θα μπορεί να κρίνει αν οι εκδηλώσεις ήταν πετυχημένες ή απλώς ακριβοπληρωμένες.
Και όσο δεν δίνονται απαντήσεις, τόσο μεγαλώνει η αμφιβολία. Η επιτυχία δεν είναι να ξοδεύεις. Η επιτυχία είναι να επενδύεις και να επιστρέφει κάτι πίσω στην κοινωνία. 400 χιλιάρικα. Να μας πουν πόσα έφεραν πίσω. Εκεί στον δήμο ακούει κανείς; 29 σύμβουλοι. Κανένας δεν εχει περιέργεια να μάθει πόσα έβγαλε ο δήμος από τις πετυχημένες εκδηλώσεις; Εκτός αν συνβαίνει κατι άλλο. Γιατί όλοι γνωρίζουμε πότε υπάρχει σιωπή.
Το απόθεμα που χάθηκε στη μετάφραση
Αφού μιλήσαμε για αγωγές, ας πάμε και λίγο παρακάτω. Γιατί κανένας δεν νοιάζεται να μάθει μέσα στο δημοτικό συμβούλιο πώς φτάσατε στο σημείο να σας κάνουν μηνύσεις όποιοι μιλάνε ελληνικά; Για ποσά που ξεκινούν από 2.000 ευρώ. Μιλάμε για ξεφτίλα. Γιατί όταν ένας Δήμος φτάνει να σέρνεται στα δικαστήρια για τέτοια ποσά, δεν μιλάμε για διοίκηση, μιλάμε για κατάρρευση. Και πού είναι αυτό το περίφημο απόθεμα;
Εκείνο το «μαξιλάρι» που καμαρώνατε ότι φτάνει τα εκατομμύρια; Γιατί οι λογαριασμοί στους προμηθευτές είναι απλήρωτοι. Οι άνθρωποι που σας στηρίζουν με δουλειά και υπηρεσίες περιμένουν να πληρωθούν, κι εσείς μιλάτε για αποθέματα. Αν υπάρχει, δείξτε το. Αν δεν υπάρχει, πείτε το. Γιατί όσο δεν μιλάτε, τόσο μεγαλώνει η καχυποψία. Εκτός κι αν το απόθεμα βρίσκεται αλλού. Όχι στον Δήμο, αλλά σε κάποιον άλλον λογαριασμό.
Αν είναι έτσι, να μας το πείτε. Να το ξέρουμε κι εμείς. Γιατί ο κόσμος έχει δικαίωμα να γνωρίζει πού πάνε τα λεφτά του. Δεν είναι προσωπική σας περιουσία, είναι δημόσιο χρήμα. Ενώ μιλάτε για αποθέματα, οι αγωγές τρέχουν, οι προμηθευτές περιμένουν και οι πολίτες βλέπουν μόνο σιωπή. Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι ξεγύμνωμα. Και όσο κι αν προσπαθείτε να το κρύψετε, η εικόνα δεν λέει ψέματα.
Η φήμη για το βουλευτιλίκι
Την ίδια ώρα που ο κόσμος παλεύει με λογαριασμούς, αγωγές και απλήρωτους προμηθευτές, κυκλοφορεί η φήμη ότι αυτοπροταθήκαμε για τη θέση βουλευτή. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια και δεν το πιστεύω, ακόμη κι αν ήμουν μπροστά όταν θα λεγόταν κάτι τέτοιο. Αλλά αν όντως ειπώθηκε, μπορώ να φανταστώ το γέλιο που έπεσε μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω από εκείνον που το ξεστόμισε.
Γιατί άλλο να νομίζεις ότι είσαι έτοιμος για τα μεγάλα σαλόνια κι άλλο να σε βλέπουν οι άλλοι σαν ανέκδοτο. Κι επειδή με έπιασαν οι καλές μου, θα σου πω κάτι που ίσως δεν θέλεις να ακούσεις. Με αυτά που ξέρουν για σένα στο Μαξίμου, σε χαρακτηρίζουν με τρόπο που δεν θα ήθελες να το μάθεις ποτέ. Γιατί εκεί δεν μετράνε οι φωτογραφίες, ούτε οι πρώτες θέσεις στις εκδηλώσεις.
Εκεί μετράνε οι πράξεις, οι αριθμοί, οι ισολογισμοί. Και όταν όλα αυτά δείχνουν τρύπες, χρέη και σπατάλες, τότε η εικόνα σου δεν είναι αυτή που νομίζεις. Αν όντως ειπώθηκε ότι αυτοπροτάθηκες για βουλευτής, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: δεν έχεις καταλάβει πού βρίσκεσαι. Και όσο κι αν προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα, η πραγματικότητα σε προλαβαίνει.Το γέλιο που έπεσε δεν είναι τυχαίο. Είναι η αντίδραση σε μια φιλοδοξία που δεν πατάει σε έδαφος. Και όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις, η εικόνα δεν λέει ψέματα.
Η μάχη που έρχεται
Και για να το τελειώσω εδώ: άσε τα βουλευτιλίκια και κοίτα να προετοιμαστείς για εδώ. Έτσι κι αλλιώς εδώ θα δώσεις τη μάχη – τη μάχη που θα χάσεις. Τουλάχιστον να τη χάσεις αξιοπρεπώς. Γιατί οι απέναντι δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια. Προετοιμάζονται εντατικά, με σχέδιο που ήδη είναι έτοιμο. Και όσοι είχαν αντιρρήσεις για κάποια πράγματα, φαίνεται να έχουν πειστεί ότι για το κοινό καλό πρέπει να πάνε όλοι στην ίδια πλευρά.
Αυτό από μόνο του είναι μήνυμα. Ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο πειράματα, ούτε άλλες «πετυχημένες χρονιές» που μετριούνται σε φωτογραφίες και όχι σε έργα. Ότι η επόμενη μέρα χρειάζεται ενότητα, όχι φιλοδοξίες. Κι αν εσύ νομίζεις ότι θα σταθείς όρθιος απέναντι σε αυτό το κύμα, τότε μάλλον δεν έχεις καταλάβει πως το καράβι μπάζει νερά εδώ και καιρό.
Εδώ να πω ότι έχω κι εγώ τις ενστάσεις μου. Γιατί η επόμενη διοίκηση θα βρεθεί μπροστά σε ένα βουνό από προβλήματα. Θα προσπαθεί ολόκληρη τη θητεία της να διορθώσει όσα χάλασαν οι προηγούμενοι. Και αμφιβάλλω αν φτάνουν τέσσερα χρόνια για να διορθωθεί η ζημιά. Γιατί όταν η βάση είναι σαθρή, χρειάζεται χρόνος, κόπος και κυρίως καθαρή πρόθεση. Η μάχη που έρχεται δεν είναι για τίτλους και καρέκλες.
Είναι για την αξιοπρέπεια μιας πόλης που κουράστηκε να βλέπει τα ίδια λάθη να επαναλαμβάνονται. Κι αν εσύ θες να σταθείς απέναντι, τουλάχιστον κάν’ το με αξιοπρέπεια. Γιατί η ήττα είναι δεδομένη. Το μόνο που μένει να φανεί είναι αν θα είναι καθαρή ή αν θα συνοδευτεί από το ίδιο γέλιο που έπεσε όταν μίλησες για βουλευτιλίκια.
Ο Αντιδήμαρχος
