Το Πνευματικό Κέντρο και το θαύμα του… 2025
Αυτό τώρα με το Πνευματικό Κέντρο είναι από μόνο του ολόκληρη επιθεώρηση. Άνοιξε, λέει, το 2019. Ωραία. Και κανονισμό λειτουργίας έκανε… τώρα. Ακόμη ωραιότερα. Κάποιοι μάλιστα το διαφημίζουν κιόλας, λες και ανακάλυψαν το φως το αληθινό. Παιδιά, κοιτάξτε το λίγο. Γιατί έτσι όπως το παρουσιάζετε, είναι σαν να παραδέχεστε ότι τόσα χρόνια λειτουργούσε «ό,τι να ’ναι». Παράνομα.
Και ξαφνικά, το 2025, είπαμε να βάλουμε κανόνες. Καλύτερα αργά παρά ποτέ, αλλά όχι και τόσο αργά που να χρειάζεται… αρχαιολογική έρευνα. Και λύθηκε και η απορία γιατί δεν αφήνατε τον Θέμη να μιλήσει, που φαίνεται ότι ήθελε να σας πει ότι λειτουργείτε εκτός νόμου. Γιατί, βλέπεις, ο άνθρωπος μάλλον είχε να πει κι άλλα. Πάρα πολλά. Τόσα πολλά που χρειάστηκε να μπει μπροστά ο Δριστας και να απειλεί ότι θα φωνάξει την αστυνομία. Πού ξανακούστηκε να καλείς αστυνομία για έναν πρώην διοικητή της αστυνομίας; Μόνο εδώ. Μόνο στο Γιδά. Μόνο στην αγαπημένη μας τοπική αυτοδιοίκηση, όπου η πραγματικότητα γράφει καλύτερα σενάρια από όλους μας. Η αλήθεια, βλέπεις, πονάει. Και κάποιοι τη φοβούνται. Πολύ. Ο Αντιδήμαρχος είναι εδώ για να τη θυμίζει. Με το γάντι. Ή και χωρίς.
Η τέχνη του… να χώνεσαι στη φωτογραφία
Αυτό το κόλπο που πας και στήνεσαι ανάμεσα στα παιδιά για να βγεις φωτογραφίες, ποιος στο είπε να το κάνεις; Γιατί να το σκέφτηκες μόνος σου, δύσκολο το βλέπω. Αλλά άστο αυτό. Το θέμα είναι αλλού. Τρεις τάξεις, περίπου 200 παιδιά συνολικά. Θέλω να μου πεις, με το χέρι στην καρδιά: όταν αυτά τα παιδιά, μετά από χρόνια, θα κοιτάνε τη φωτογραφία, τι πιστεύεις ότι θα λένε για σένα; Γιατί αυτό που σκέφτονται τώρα… καλύτερα να μην το πούμε. Και για να το καταλάβεις πραγματικά, κάνε μια απλή ερώτηση: από τα 200 παιδιά, πόσα πήραν την αναμνηστική φωτογραφία μαζί σου; Εκεί θα δεις την αλήθεια. Εκεί θα καταλάβεις ότι το παιχνίδι για σένα έχει τελειώσει. Γιατί όταν προσπαθείς να μπεις με το ζόρι σε μια στιγμή που δεν σου ανήκει, το μόνο που καταφέρνεις είναι να φαίνεσαι ξένος. Και το χειρότερο; Όλοι το βλέπουν. Εκτός από σένα. Και μια ακόμη απορία που έχω είναι αυτή. Όταν πας σε ένα σπίτι φιλοξενούμενος. Ποιος λέει να βγούμε μια φωτογραφία αναμνηστική. Εσύ ή ο οικοδεσπότης;
Το κλειστό που έγινε… υδάτινο πάρκο
Φυσικά και είδαμε όλοι πόσο «εύκολα» λύνει τα προβλήματα ο δήμος μας. Τι έκανε, λέει; Πήρε το παιχνίδι στα χαρτιά τα Γρεβενά. Μάλιστα. Θα σας πω εγώ τι θα κάνετε: αφήστε τους αθλητικούς δικαστές και τα πράσινα άλογα. Τον ΚΑΠ τον ξέρετε απ’ έξω — ή μάλλον μέχρι τη μέση, γιατί στις τελευταίες σελίδες που γράφει για τιμωρία ομάδας όταν υπάρχει υπαιτιότητα… μάλλον δεν φτάσατε ποτέ. Και θα μου πεις, τι υπαιτιότητα; Μια τρύπα στο ταβάνι είναι, που όταν βρέχει μετατρέπει το κλειστό σε κολυμβητήριο. Πού είναι το πρόβλημα; Που αυτή η τρύπα έχει πέντε χρόνια εκεί πάνω; Σιγά τώρα. Δεν περάσαμε και το Πνευματικό Κέντρο που λειτουργούσε χωρίς άδεια από το ’19. Μπροστά σε αυτό, μια τρύπα στο ταβάνι είναι σχεδόν… παράδοση. Αλλά μην ανησυχείτε. Με τέτοια συνέπεια, τέτοια οργάνωση και τέτοια «ετοιμότητα», το μόνο που μένει είναι να βραβευτούμε για καινοτομία: ο πρώτος δήμος που συνδυάζει μπάσκετ και υγρό στίβο στον ίδιο χώρο. Μπράβο μας.
Συνεδριάσεις, γνωμοδοτήσεις και το αβγό… που έσκασε
Φυσικά η κατάσταση που επικρατεί είναι χωρίς αρχή και τέλος. Δεν ξέρεις από πού να το μαζέψεις και πού να το αφήσεις. Συνεδριάζει, λέει, η δημοτική επιτροπή για να αποφασίσει αν θα αποδεχτεί τη γνωμοδότηση του Πανταζόπουλου, ώστε να συμβιβαστούν με έξι επιχειρήσεις που έκαναν αγωγή για να πάρουν τα λεφτά που τους χρωστάνε. Λες και υπάρχει εναλλακτική. Τι να αποφασίσουν δηλαδή; Ότι… δεν πληρώνουν; Αυτό θα ήταν πραγματική καινοτομία, αλλά δυστυχώς το έχουμε ξαναδεί το έργο. Έτσι δεν έκαναν και με τη ΔΕΗ; Όλα καλά, όλα ωραία, μέχρι που το αβγό έφτασε στον… προορισμό του — ή μάλλον το χρέος έφτασε στο 1,5 εκατομμύριο. Και τότε, ω του θαύματος, λύση βρέθηκε μέσα σε χρόνο μηδέν. Μάνι μάνι, βρέθηκαν και λεφτά και όλα. Γιατί όταν το ρεύμα απειλεί να κοπεί, ξαφνικά όλοι θυμούνται ότι υπάρχουν και υποχρεώσεις. Και τώρα, με τις έξι επιχειρήσεις, πάλι τα ίδια. Συνεδριάσεις, γνωμοδοτήσεις, διαδικασίες, σοβαροφάνειες. Στο τέλος όμως, η πραγματικότητα είναι μία: όταν χρωστάς, πληρώνεις. Όσο κι αν προσπαθείς να το τυλίξεις σε χαρτί συνεδρίασης.
Συνεδριάσεις πιο ατελείωτες κι από τουρκικό σίριαλ
Οι συνεδριάσεις του δήμου έχουν αρχίσει να θυμίζουν τουρκικό σίριαλ: κρατάνε πόση ώρα κρατάνε, αλλά στο τέλος δεν έχεις καταλάβει τι ειπώθηκε. Μόνο που στο σίριαλ, τουλάχιστον, κάτι γίνεται. Εδώ, το μόνο που κινείται είναι τα μπουκάλια με το νερό και τα βλέμματα που κοιτάνε το ρολόι κάθε δέκα λεπτά. Και το καλύτερο; Όσο περισσότερο τραβάει η συνεδρίαση, τόσο λιγότερα λέγονται. Σαν να υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: «Μην πεις τίποτα, μην δεσμευτείς για τίποτα, μην απαντήσεις σε τίποτα — απλώς μίλα». Έτσι, για να γεμίζει ο χρόνος. Να νιώθουμε ότι κάτι γίνεται, ενώ στην πραγματικότητα δεν γίνεται τίποτα. Και φυσικά, πάντα υπάρχει εκείνη η στιγμή που κάποιος σηκώνεται, παίρνει τον λόγο, μιλάει δέκα λεπτά και στο τέλος δεν έχει πει ούτε μία πρόταση με ρήμα. Μόνο υπονοούμενα, μισόλογα και «θα το δούμε». Αν υπήρχε βραβείο για το «πολύς χρόνος – μηδέν περιεχόμενο», θα το παίρναμε με περίπατο. Τουλάχιστον στα τουρκικά σίριαλ, στο τέλος του επεισοδίου κάτι συμβαίνει. Εδώ, το μόνο που συμβαίνει είναι ότι όλοι φεύγουν κουρασμένοι και το θέμα… πάει για την επόμενη συνεδρίαση. Γιατί η παράταση είναι το εθνικό μας σπορ.
Όταν οι «κανονισμοί» πέφτουν σαν χιόνι… έξι χρόνια μετά
Α και να μην το ξεχάσω. Γιατί ένα λάθος πάει κι έρχεται. Δύο–τρία μαζί όμως αρχίζουν και μοιάζουν με… πρόγραμμα. Εκτός από το Πνευματικό Κέντρο, που μετά από έξι χρόνια λειτουργίας θυμήθηκαν να του φτιάξουν κανονισμό — άρα επίσημα παραδέχτηκαν ότι μέχρι τώρα πήγαινε «με το έτσι θέλω» — τώρα άρχισαν να ξεφυτρώνουν και καταστατικά για φιλαρμονικές, χορωδίες και όπου να ’ναι θα έρθει και η σειρά της θεατρικής ομάδας. Και εκεί είναι το ωραίο: για να δικαιωθεί εκείνος που φώναζε από την εξέδρα «θα επεκτείνουμε τη θεατρική ομάδα και θα κάνουμε τμήμα για ΑμεΑ» Τελικά όχι μόνο δεν έγινε τμήμα ΑμεΑ, αλλά διαλύθηκε κι αυτό που υπήρχε. Μαγικό. Από «επέκταση» πήγαμε σε «εξαφάνιση». Αν ήταν παράσταση, θα την έλεγαν «Ο Μάγος του Δήμου». Και ξέρεις τι είναι το πιο θλιβερό; Όταν κάποιος χρησιμοποιεί ακόμη και τον ανθρώπινο πόνο για να κάνει τη δουλειά του, δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ για να καταλάβεις τι καπνό φουμάρει. Ούτε μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Γιατί εκεί δεν μιλάμε για πολιτική. Μιλάμε για χαρακτήρα. Και ο χαρακτήρας, όσο κι αν τον κρύβεις πίσω από καταστατικά που εμφανίζονται ξαφνικά, πάντα βγαίνει στη φόρα.
Το Φεστιβάλ Δικαιολογιών: Η διοίκηση σε ρυθμούς… πανηγυριού
Κάθε φορά που αποκαλύπτεται κάτι, δεν έχουμε απλώς μια δικαιολογία. Όχι. Έχουμε ολόκληρο φεστιβάλ. Με χρώματα, μουσικές, χορευτικά και συμμετοχές από όλη την πόλη. Γιατί εδώ δεν λέμε «φταίξαμε». Εδώ λέμε «να σας εξηγήσουμε…» και ξεκινάει το πανηγύρι. Πέφτει μια τρύπα στο ταβάνι;«Δεν ήταν τρύπα, ήταν… φυσικός αερισμός.» Λειτουργεί το Πνευματικό Κέντρο έξι χρόνια χωρίς κανονισμό;«Δεν ήταν χωρίς κανονισμό, ήταν… σε δημιουργική ελευθερία.» Χάνονται χρήματα, χρωστάμε σε επιχειρήσεις, τρέχουν αγωγές; «Δεν χρωστάμε, απλώς… καθυστερούμε στρατηγικά.» Και το καλύτερο; Όσο μεγαλύτερη η γκάφα, τόσο πιο περίτεχνη η δικαιολογία. Σαν να υπάρχει ειδικό εργαστήριο παραγωγής: «Τμήμα Εξευγενισμού Ευθυνών». Εκεί μέσα πρέπει να δουλεύουν άνθρωποι με φαντασία επιπέδου, όχι αστεία. Και φυσικά, όταν στριμώχνονται, πέφτει η κλασική ατάκα: «Δεν φταίμε εμείς, φταίει η προηγούμενη διοίκηση.» Ακόμη κι αν η προηγούμενη διοίκηση… ήταν πάλι οι ίδιοι. Το φεστιβάλ δικαιολογιών δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς αλλάζει σκηνικό. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το ίδιο έργο: Πρώτα το πρόβλημα. Μετά η αποκάλυψη. Και στο τέλος… η δικαιολογία που θα έκανε και τον πιο έμπειρο σεναριογράφο να ζηλέψει.
Το άθλημα του «δεν ήμουν εκεί – δεν ξέρω – δεν άκουσα»
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν ανάβουν τα φώτα, μιλάνε. Υπάρχουν κι άλλοι που όταν ανάβουν τα φώτα… εξαφανίζονται. Κυριολεκτικά. Σαν να έχουν κουμπί «αόρατος». Και κάπως έτσι γεννήθηκε το αγαπημένο άθλημα της τοπικής διοίκησης: το “δεν ήμουν εκεί – δεν ξέρω – δεν άκουσα”. Έγινε λάθος; «Δεν ήμουν εκεί.» Ποιος πήρε την απόφαση; «Δεν ξέρω.» Ποιος έδωσε την εντολή; «Δεν άκουσα.» Και το καλύτερο; Όλοι ξέρουν ότι ήταν εκεί, όλοι ξέρουν ότι ξέρει, όλοι ξέρουν ότι άκουσε. Αλλά η ατάκα πέφτει με τέτοια φυσικότητα, που λες «λες να μην ήταν όντως;». Μετά θυμάσαι ότι υπάρχει βίντεο, φωτογραφίες, πρακτικά, μάρτυρες, και επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. Είναι μια τεχνική που δουλεύει χρόνια. Σαν να έχουν κάνει σεμινάριο: «Πώς να μην απαντάς χωρίς να φαίνεται ότι δεν απαντάς». Και το πιο εντυπωσιακό; Όσο πιο μεγάλο το θέμα, τόσο μικραίνει η μνήμη. Σαν να πατάνε reset. Χθες υπέγραψαν. Σήμερα δεν θυμούνται. Αύριο θα πουν ότι… δεν ήταν καν στο κτίριο. Αν υπήρχε πρωτάθλημα αποφυγής ευθύνης, θα το πέρναμε κάθε χρόνο με είκοσι βαθμούς διαφορά. Και το κοινό; Το βλέπει, το ξέρει, το καταλαβαίνει. Αλλά κάθε φορά που ανάβουν τα φώτα, το ίδιο έργο: «Δεν ήμουν εκεί – δεν ξέρω – δεν άκουσα.»
Και το κλείνουμε εδώ, γιατί είναι και Χριστούγεννα…
Και το κλείνω εδώ, γιατί είναι και Χριστούγεννα και δεν θέλω να σας κάτσει το φαγητό στο λαιμό. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα σας βοηθήσω κιόλας. Γιατί οι «άλλοι» — ξέρετε, αυτοί που δουλεύουν αθόρυβα, μεθοδικά και υπομονετικά — χτυπάνε ακριβώς εκεί που εσείς αφήσατε τα κενά. Και δεν μιλάμε για μικρά κενά. Μιλάμε για… κρατήρες. Αν τώρα με ρωτάτε πού χτυπάνε, η απάντηση είναι απλή: Πού να πρωτοχτυπήσουν; Δεν αφήσατε και τίποτα που να μην το κάνατε άνω–κάτω. Από κανονισμούς που εμφανίζονται έξι χρόνια μετά, μέχρι τρύπες στα ταβάνια και ομάδες που διαλύονται πριν καν προλάβουν να σταθούν στα πόδια τους. Συλλόγους που αφήσατε στο έλεος του Θεού, εκδηλώσεις για να βγαίνετε φωτογραφίες, παρελασεις χωρις φιλαρμονική μετά από 80 χρόνια, προμηθευτές απληρωτους που τρέχουν στα δικαστήρια. Θέλετε κι άλλα; Οπότε φανταστείτε πόσο πρόσφορο έδαφος δημιουργήσατε για τους αντιπάλους σας. Δεν χρειάζεται να ψάξουν. Δεν χρειάζεται να σκάψουν. Τα βρίσκουν όλα έτοιμα, στρωμένα, τακτοποιημένα και με κορδελίτσα. Χριστουγεννιάτικη. Και κάπως έτσι, αντί να φοβάστε τους «άλλους», ίσως πρέπει να φοβάστε… αυτά που αφήνετε πίσω σας.
Ο Αντιδήμαρχος
