Η πρόσφατη απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής Αλεξανδρείας να αποδεχθεί τους όρους του Υπουργείου για την ένταξη στο πρόγραμμα «Βιώσιμη Μικροκινητικότητα» θα μπορούσε –θεωρητικά– να αποτελεί ένα βήμα προς τον εκσυγχρονισμό της πόλης.
Στην πράξη όμως, η εικόνα που παρουσιάζεται στους δρόμους της Αλεξάνδρειας απέχει δραματικά από τις υποσχέσεις και τα χαρτιά. Γιατί, όσο κι αν μιλάμε για «συστήματα κοινόχρηστων ποδηλάτων», η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: ούτε ένα ποδήλατο δεν κυκλοφορεί, ενώ οι σταθμοί που υποτίθεται πως θα εξυπηρετούσαν τους δημότες παραμένουν άδειοι, εγκαταλελειμμένοι και ξεχασμένοι.
Την ίδια στιγμή, φωτογραφίες που κυκλοφορούν δείχνουν τα ηλεκτρικά ποδήλατα –αγορασμένα με δημόσιο χρήμα– στοιβαγμένα σε αποθήκες, παρατημένα στη σκουριά και στη φθορά.
Ένα έργο που χρηματοδοτήθηκε για να προσφέρει λύσεις μετακίνησης, καταλήγει να είναι μνημείο κακοδιαχείρισης. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: ποιος κοροϊδεύει ποιον;
Η Δημοτική Επιτροπή αποδέχθηκε τους όρους του Υπουργείου, δεσμεύτηκε σε χρονοδιαγράμματα, σε υποχρεώσεις, σε ελέγχους. Όμως, τι ακριβώς αποδέχεται όταν το έργο –στην ουσία του– δεν λειτουργεί;
Πώς δικαιολογείται η συνέχιση της χρηματοδότησης όταν το αποτέλεσμα είναι μηδενικό; Και κυρίως, πού πηγαίνουν τα χρήματα του φορολογούμενου, όταν το μόνο που βλέπει είναι ποδήλατα εγκαταλειμμένα σε αποθήκες και όχι στους δρόμους;
Η μικροκινητικότητα δεν είναι θεωρία. Δεν είναι φωτογραφίες σε φακέλους έργων ούτε ανακοινώσεις σε συνεδριάσεις. Είναι καθημερινότητα. Είναι υποδομή. Είναι παρουσία στον δημόσιο χώρο.
Και στην Αλεξάνδρεια, αυτή η παρουσία απουσιάζει πλήρως. Οι σταθμοί παραμένουν άδειοι, οι δημότες δεν έχουν πρόσβαση σε κανένα μέσο και το έργο που θα έπρεπε να υπηρετεί την πόλη έχει μετατραπεί σε σύμβολο αδιαφάνειας και αδιαφορίας.
Η δημοτική αρχή– οφείλει να δώσει απαντήσεις. Όχι γενικόλογες, όχι θεωρητικές. Συγκεκριμένες. Πόσα χρήματα δαπανήθηκαν; Πού βρίσκονται τα ποδήλατα; Γιατί δεν λειτουργεί το σύστημα; Πότε θα λειτουργήσει; Και, τελικά, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για ένα έργο που πληρώθηκε αλλά δεν παραδόθηκε ποτέ στους πολίτες;
Η Αλεξάνδρεια χρειάζεται έργα που να φαίνονται, να λειτουργούν και να υπηρετούν τον δημότη. Μέχρι τότε, η εικόνα των σκουριασμένων ποδηλάτων θα θυμίζει σε όλους ότι η κοροϊδία έχει όρια – και κάποια στιγμή, κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει.
Ας ελπίσουμε, πως αυτή τη φορά μόλις θα πάρουν το ζεστό χρήμα, θα μπορέσουν να βρουν άκρη με κωδικούς και εφαρμογές που χρειάζονται για να λειτουργήσουν τα κοινόχρηστα ποδήλατα.
Απορία όλων; Σε αυτόν τον δήμο δεν λογοδοτεί ποτέ κανείς, για τίποτα;
