Σήμερα, αντί να κάθομαι να γράφω κατεβατά, θα ’πρεπε να γεμίωω τη σελίδα μόνο με «χα χα χα» και να τελειώνω. Γιατί ό,τι συνέβη στο δημοτικό συμβούλιο δεν ήταν συνεδρίαση· ήταν παράσταση.
Κωμωδία πρώτης γραμμής, με ατάκες που δεν γράφονται, βλέμματα που δεν κρύβονται και πρωταγωνιστές που δεν ξέρουν καν ότι παίζουν. Κι εγώ εκεί, να παρακολουθώ το έργο δωρεάν, χωρίς εισιτήριο, χωρίς σκηνοθέτη, μόνο με αυθόρμητο γέλιο. Τέτοιες εποχές δεν ξανάρχονται εύκολα· τις ζεις, τις χαίρεσαι και τις γράφεις για να μην ξεχαστούν
Ζωντανή Μετάδοση… ή Ζωντανή Παράσταση;
Καταρχήν, να ξεκαθαρίσω κάτι που με τρώει. Ο δήμος δίνει δέκα χιλιάρικα τον χρόνο για να παίζει live το δημοτικό συμβούλιο. Και ο άνθρωπος που ανέλαβε τη δουλειά, την κάνει άψογα: κάμερες στημένες, ήχος καθαρός, εικόνα πεντακάθαρη. Μέχρι που εμφανίζεται ο γνωστός «κέντρο του κόσμου» και αποφασίζει ότι δεν του αρέσει η ζωντανή μετάδοση. Θέλει μοντάζ. Θέλει επεξεργασία. Θέλει να παίζει το έργο αφού περάσει από το προσωπικό του φίλτρο. Κι εγώ κοιτάω και σκέφτομαι: ρε φίλε, δεν είμαστε Netflix. Δημοτικό συμβούλιο είμαστε. Εδώ παίζει αλήθεια, όχι trailer.
Κάμερα στο Πάτωμα, Μυαλό στο Υπόγειο
Για να είμαι δίκαιος, το σκηνικό δεν ξεκίνησε από το πουθενά. Άρχισε όταν μπήκε ο Θέμης στα δημοτικά συμβούλια και είπε το αυτονόητο: αλήθειες. Για το Πνευματικό, για το Αμφιθέατρο, για όσα κάποιοι δεν θέλουν ούτε να ακούν. Κι εκεί, αντί η κάμερα να δείχνει τον άνθρωπο που μιλάει, τσουπ… πατώματα, καλώδια, πλακάκια. Σαν να βλέπω Τριανταφυλλόπουλο εποχής «κρυφή κάμερα σε υπηρεσίες», μόνο που εδώ δεν υπήρχε σκάνδαλο· υπήρχε απλή ενόχληση. Κάποιοι προτιμούν να θαφτεί η εικόνα, μπας και θαφτεί μαζί της και η αλήθεια. Κι απλώς γελάμε. Δεν κρύβεται τίποτα πια.
Φωνές από το Υπόγειο
Και κάπως έτσι, πήραμε όλοι το κολάι. Όταν μιλάει κάποιος που δεν τον γουστάρουν, η κάμερα… εξαφανίζει πρόσωπα. Δεν δείχνει τίποτα. Μόνο τοίχους, πατώματα, καρέκλες, ό,τι να ’ναι. Προχθές με τον Σαρακατσάνο ήταν το αποκορύφωμα: ακούγεται μια φωνή από το βάθος, σαν να μιλάει κάποιος από αποθήκη, και πρέπει να μαντέψεις ποιος είναι. Να προσπαθείς να ταιριάξεις φωνή με φυσιογνωμία, λες και παίζεις τηλεπαιχνίδι. Κι όλα αυτά σε δημοτικό συμβούλιο που πληρώνουμε για να βλέπουμε live. Τελικά, πιο live είναι το κρυφτούλι τους παρά η μετάδοση.
Μαύρο Κουμπί και Φωτογένεια Επιλεκτική
Όταν πιάνουν το μικρόφωνο οι «εκλεκτοί», η κάμερα χορεύει γύρω τους σαν να τραβάει βιντεοκλίπ. Κοντινά, χαμόγελα, πλάνα που γυαλίζουν. Μόλις όμως εμφανιστεί κάποιος που θέλει να ξεστραβώσει το κοινό και να πει ότι η βιτρίνα έχει ρωγμές, τότε ενεργοποιείται το μαγικό κουμπί. Η εικόνα σκοτεινιάζει, ο ήχος πέφτει, και η μετάδοση θυμίζει παλιά τηλεόραση που «χάλασε το σήμα». Το μαύρο δεν είναι τεχνικό θέμα, είναι επιλογή. Άλλοι παίρνουν φως, άλλοι εξαφανίζονται. Δημοτικό συμβούλιο με φίλτρα, σαν να παίζουν σε δικό τους στούντιο. Κι όλα αυτά με άνωθεν εντολή
Όλα Στο Ίσιο, Αλλιώς Πέφτει Μαύρο
Το συμπέρασμα είναι απλό: κάποιοι δεν σηκώνουν αντίλογο ούτε για δείγμα. Θέλουν απόλυτη ευθυγράμμιση, χειροκρότημα χωρίς σκέψη, αποδοχή χωρίς κουβέντα. Αν έξω καίγεται ο τόπος, δεν ισχύει μέχρι να το ανακοινώσουν οι ίδιοι. Αν πουν ότι χιονίζει, πρέπει να το δεχτείς σαν ευαγγέλιο, αλλιώς ενεργοποιείται το γνωστό «μαύρο φίδι που σε έφαγε». Η παραμικρή διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται σαν απειλή, όχι σαν δημοκρατική διαδικασία. Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου η πραγματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί στις επιθυμίες τους, αλλιώς εξαφανίζεται από κάμερες, πλάνα και μετάδοση. Δημοτικό συμβούλιο αλά καρτ, με φίλτρα και επιλεκτική προβολή.
Ποπάυ, Βρούτος και Δημοτική… Αρχηγία
Τόλμησες να πεις κάτι που δεν τους βολεύει; Τόλμησες να ακουμπήσεις το «κολλητάρι»; Εκεί αρχίζει το θέαμα. Στροφές στο φουλ, κινήσεις θεατρικές, συμπεριφορές βγαλμένες από το παλιό ηλεκτρονικό παιχνίδι όπου ο Βρούτος κυνηγούσε τον Ποπάυ και έσκυβε στη σκάλα με το χέρι έτοιμο να τον εξοντώσει. Οι παλιοί το θυμάστε. Τέτοια φάση ζούμε: όποιος αγγίζει την αλήθεια, αντιμετωπίζεται σαν εχθρός που πρέπει να εξαφανιστεί. Κι όλα αυτά από ανθρώπους που θέλουν να θεωρούνται «αρχηγοί». Αν τέτοιες αντιδράσεις είναι δείγμα ηγεσίας, τότε πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σχολιαστεί.
Ξένα Κόλυβα και Ξένες Ιδέες
Για να κλείσει το έργο, υπάρχει ένα τελευταίο κεφάλαιο. Αν υπάρχουν άνθρωποι που τον νοιάζονται πραγματικά, ας τον πείσουν να κοιτάξει το θέμα που κουβαλάει. Εκείνο το περίφημο «εγώ σε τάιζα» που πετάει δεξιά κι αριστερά. Πού ακριβώς; Στο στόμα; Ή μήπως διαθέτει εργοστάσιο και οι υπόλοιποι είναι υπάλληλοι στη γραμμή παραγωγής; Με ξένα κόλλυβα κάνει μνημόσυνο και νομίζει ότι όλοι ζουν από το δικό του πορτοφόλι. Η πραγματικότητα όμως είναι απλή: λεφτά δεν έχει μόνο αυτός. Υπάρχουν κι άλλοι, και αυτό φαίνεται να τον ενοχλεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Υπαινιγμοί, Μπιτόνια και Κάποιοι που Τρέμουν
Όσα είπε ο Σαρακατσάνος δεν χρειάζονται επανάληψη. Όσοι ήταν παρόντες ξέρουν πολύ καλά ποιος μιλάει καθαρά και ποιος κρύβεται πίσω από το δάχτυλο. Κι εκείνοι οι υπαινιγμοί περί «ατασθαλιών» καλό είναι να ειπωθούν με φειδώ, γιατί τέτοια παιχνίδια γυρίζουν μπούμερανγκ. Βλέπω να κυκλοφορούν κάτι βιντεάκια με μπιτόνια κάτω από γέφυρες και να γελάει ο κάθε πικραμένος. Όταν ανοίγεις τέτοια θέματα, πρέπει να ’χεις καθαρό μητρώο, αλλιώς η κάμερα που σήμερα δείχνει πατώματα αύριο μπορεί να δείξει άλλα. Και τότε δεν σώζει ούτε μοντάζ ούτε μαύρο.
Παράθυρα, Γλώσσες και Μικρές Βόμβες
Μαθαίνω ότι ο κοντός έβγαλε γλώσσα και ασχολείται με την στήλη. Ο ίδιος που τρούπωσε από το παράθυρο, με τρόπο που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν λέει φωναχτά, τώρα πετάει λογάκια σαν να ’χει ρόλο σχολιαστή. Τυχερός είναι, γιατί τον γλιτώνουν άλλοι κάθε φορά που πάει να γίνει στραβή. Αλλά οι βόμβες δεν μένουν για πάντα άσκαφτες· κάποια στιγμή σκάει η ιστορία και τότε δεν σώζει κανένα παραθυράκι. Όσο για την απορία του για εκείνον που γλύφει, ας μην ανησυχεί. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε παίζουμε στο ίδιο έργο.
Πλάνο Β και Καφενειακές «Προφητείες»
Στα σοβαρά τώρα: ο πονηρός, που πλέον φοβάται και τη σκιά του, μπήκε στο περίφημο πλάνο Β. Έτσι, για να νιώθει ότι ελέγχει το παιχνίδι. Έβαλε τα παπαγαλάκια να διαδίδουν στα καφενεία ονόματα για τις επόμενες εκλογές, λες και μοιράζουν ρόλους σε θεατρική παράσταση. Φυσικά, οι «υποψήφιοι» είναι πάντα όσοι τους συμφέρουν να προωθήσουν, ποτέ εκείνοι που τρέμουν μην εμφανιστούν. Η πραγματική αγωνία τους δεν είναι ποιος θα κατέβει, αλλά ποιος μπορεί να τους χαλάσει το αφήγημα. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα: όταν φοβάσαι, φτιάχνεις σενάρια για να κοιμηθείς ήρεμος.
Πλάνο Β… αλλά η Πραγματικότητα Πλάνο Α
Και το ωραίο της υπόθεσης; Αυτούς που θέλουν να δουν μπροστά τους, δεν πρόκειται να τους πετύχουν ούτε με κυάλια. Γιατί στις εκλογές δεν εμφανίζονται οι «βολικοί» που φτιάχνουν στα καφενεία, αλλά εκείνοι που τρέμουν μην τους χαλάσουν το παιχνίδι. Κι ας το ξαναπούμε καθαρά: απέναντί τους θα σταθεί ο Ναλμπάντης. Μέχρι στιγμής έχει μαζέψει ανθρώπους που δεν μπορούν καν να φανταστούν, και αυτό είναι που τους καίει. Όσο κι αν παίζουν με λίστες, σενάρια και φανταστικούς υποψηφίους, η πραγματική μάχη θα δοθεί με πρόσωπα που δεν ελέγχουν. Και αυτό τους τρομάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Καρέκλες, Φόβοι και Τρέξιμο της Τελευταίας Στιγμής
Όσο κι αν προσπαθούν να κινηθούν, δεν προλαβαίνουν. Κι αυτό φαίνεται κάθε φορά που «διορθώνουν» πράγματα μόνο αφού τα διαβάσουν πρώτα. Έτσι γίνομαι και γω δήμαρχος. Από την ώρα που δεν ξεκολλάνε από την καρέκλα μέσα στο δημαρχείο, πού να δουν τι έχει ήδη ετοιμαστεί; Η πραγματικότητα τρέχει μπροστά τους και εκείνοι ακολουθούν λαχανιασμένοι, πάντα ένα βήμα πίσω. Όταν λειτουργείς με πλάνο Β και με φόβο για το ποιος θα εμφανιστεί απέναντι, χάνεις το παιχνίδι πριν καν αρχίσει. Οι εξελίξεις δεν περιμένουν κανέναν, ειδικά όσους νομίζουν ότι ελέγχουν τα πάντα από ένα γραφείο
Σημερινή Καταγραφή
Κλείνοντας για σήμερα, η εικόνα που μένει είναι ξεκάθαρη. Ο Ναλμπάντης μπαίνει στο παιχνίδι, ο Δελιόπουλος στο πλευρό του, και αυτό έχει ήδη προκαλέσει αναταράξεις σε όσους νόμιζαν ότι θα μοιράσουν μόνοι τους το ταμπλό. Στο μεταξύ, ο κοντός θίχτηκε επειδή γράφτηκε για άλλον καλή κουβέντα και δεν γράφτηκε για τον ίδιο. Έτσι είναι όμως όταν η ομάδα είναι μπουρδέλο και ο καθένας κοιτάζει τον εαυτό του. Ο Σαρακατσάνος μόλις ξεκινά και ήδη έχει κάνει ζημιά σε όσους νόμιζαν ότι θα περνάνε τα πάντα στο ντούκου. Η παρουσία του αλλάζει τις ισορροπίες, και αυτό θα φαίνεται σε κάθε συνεδρίαση. Οπότε καταλαβαίνετε ότι το έργο θα έχει πολλές συνέχειες. Η ερώτηση; Όλοι αυτοί που μπήκαν στην διοίκηση με όνειρο να παράγουν έργο και να αλλάξουν τον δήμο, είναι ευχαριστημένοι με την προχθεσινή εικόνα; Γιατί εγώ νομίζω ότι κάποιους το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περάσει το θέμα με τις εκδηλώσεις κι ας τραγουδήσει ο Διονυσίου με τον Μακεδόνα και στον βιολογικό καθαρισμό. Είπαμε. Πρέπει να δώσουμε τα 300 των εκδηλώσεων. Αυτό μας καίει. Σιγά να μην ασχοληθούμε με τον Σαρακατσάνο και τα προβλήματα.
Ο Αντιδήμαρχος.
