Λοιπόν, φτάσαμε στο τελευταίο κομμάτι για σήμερα. Κι όχι επειδή κουραστήκαμε — αλλά γιατί πραγματικά δεν κινείται τίποτα. Η πόλη έχει μπει σε εκείνη τη γνωστή καλοκαιρινή νάρκη, όπου όλοι κάνουν ότι δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν ξέρουν. Το τίποτα βέβαια είναι σχετικό… γιατί από το βάθος ακούγονται κάτι κραυγές, κάτι ψίθυροι, κάτι «έλα μωρέ, δεν βαριέσαι».
Αυτά δεν τελειώνουν ποτέ. Είναι σαν τα κουνούπια: όλο λες θα τα ξεφορτωθείς, κι όλο βρίσκουν τρόπο να σε τσιμπάνε. Κι εκεί που σκέφτεσαι να τρέξεις, να ασχοληθείς, να βάλεις τάξη, λες: άστον τον Αύγουστο να περάσει. Να πάρουμε μια ανάσα, να αφήσουμε την πόλη να βράσει στο ζουμί της, να χαλαρώσουμε λίγο κι εμείς. Από Σεπτέμβρη, τα κεφάλια μέσα.
Ξεκινάμε από την αρχή, σαν τους μαθητές που γυρίζουν με καινούρια τετράδια και υπόσχονται ότι «φέτος θα διαβάσω». Το ίδιο κι εμείς: «φέτος θα στρώσουμε τον Γιδά». Και μετά γελάμε μόνοι μας. Γιατί ο Γιδάς δεν είναι μια περιοχή. Είναι ένα μεγάλο σχολείο. Κι όσο ζούμε, θα μαθαίνουμε. Θα μαθαίνουμε ποιος φωνάζει χωρίς λόγο, ποιος δουλεύει αθόρυβα, ποιος περιμένει να γίνει το θαύμα μόνο του. Θα μαθαίνουμε να αντέχουμε, να διορθώνουμε, να ξαναρχίζουμε. Και τώρα; Παύση. Αύγουστος είναι. Ας τον πιούμε σαν παγωμένη λεμονάδα.
«Οκτώβρης θα μας βρει με κράνη»
Πάμε λοιπόν να δούμε τι έγινε την εβδομάδα που πέρασε. Συνεδρίασε το δημοτικό συμβούλιο και αποφάσισε ότι φέτος θα δώσει μόνο ογδόντα χιλιάρικα για τις εκδηλώσεις. Τα μπερεκέτια των διακοσίων πενήντα χιλιάδων μας άφησαν χρόνους. Από του χρόνου και βλέπουμε. Κι αυτό το βλέπουμε δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η πραγματικότητα. Γιατί όποιος νομίζει ότι το θέμα της στατικότητας του αμφιθεάτρου είναι κάτι απλό, ας ρωτήσει να μάθει. Δεν είναι ούτε απλό ούτε γρήγορο. Είναι από αυτά που τα ανοίγεις και μετά αναρωτιέσαι γιατί το άνοιξες.Το αμφιθέατρο θα μείνει για καιρό κλειστό. Κι έχω την εντύπωση ότι θα το πάρει προίκα ο επόμενος δήμαρχος. Όπως παίρνουν οι γαμπροί κάτι σπίτια που θέλουν δέκα χρόνια ανακαίνιση.
«Άλλοι βλέπουν θριάμβους, εμείς βλέπουμε την πραγματικότητα»
Και λέω ο επόμενος, γιατί κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι θα είναι ξανά στα πόδια μας και μετά το 2028. Βλέπουν τον εαυτό τους σαν μόνιμο ένοικο της καρέκλας. Εμείς όμως βλέπουμε άλλα. Βλέπουμε συμπεριφορές που δείχνουν πώς αντιλαμβάνονται την εξουσία. Παράδειγμα. Ο γνωστός εισπράκτορας πήρε πρόσφατα τηλέφωνο πρόεδρο κοινότητας και του είπε ότι στην ανακοίνωση που έβγαλε έπρεπε να αναφέρει και τον δήμο. Να πει ότι ο δήμος μερίμνησε για να γίνει κάτι που το έκανε ιδιωτική εταιρεία. Αυτοί θέλουν να φαίνεται ότι όλα περνάνε από τα χέρια τους. Ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη σφραγίδα τους.
«Ανακοίνωση για τον ήλιο, προσεχώς»
Λοιπόν. Με τον ρυθμό που πάνε, στο τέλος θα βγάλουν ανακοίνωση και θα μας ενημερώσουν ότι ο ήλιος που ανατέλλει κάθε πρωί οφείλεται στον Δήμο του Γιδά. Ότι κάπου υπάρχει ένα κουμπί, το πατάνε αυτοί και ξεκινάει η μέρα. Κι αν τύχει και έχει συννεφιά, θα πουν ότι φταίει η αντιπολίτευση που δεν συνεργάζεται. Φανταστείτε τι λένε όταν είναι μόνοι τους. Μπορεί να πιστεύουν ότι διοικούν τον καλύτερο δήμο στη χώρα. Ότι όλα λειτουργούν άψογα, ότι οι πολίτες τους χειροκροτούν και ότι κάθε απόφαση τους είναι έργο τέχνης. Και μέσα σε αυτή την αυταπάτη, βλέπεις και τα μικρά περιστατικά που δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας. Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις γιατί ο Γιδάς είναι σχολείο. Κάθε μέρα και νέο μάθημα.
«Ζουν στον κόσμο τους και ποζάρουν σαν να κυβερνούν σύμπαν»
Οπότε τους αφήνουμε αυτούς να ζουν στον κόσμο τους. Άλλοι να κάνουν διακοπές, άλλοι να το παίζουν φωτορεπόρτερ με το κινητό στο χέρι, κι άλλοι να ζητούν επιτακτικά από συλλόγους να τους δώσουν το μικρόφωνο για να πουν την μαλακία τους. Το ότι από κάτω δεν τους ακούει κανείς και δεν βρίσκεται ούτε ένας να χειροκροτήσει την παπαριά τους είναι άλλο θέμα. Εμάς μας νοιάζει να βγούμε φωτογραφία από την εκδήλωση, να έχουμε να λέμε ότι ήμασταν εκεί, ότι συμμετείχαμε, ότι κάτι κάναμε. Αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν τους ενδιαφέρει η ουσία. Τους ενδιαφέρει η εικόνα. Η πόζα. Το καρέ που θα ανέβει στα κοινωνικά δίκτυα.
Να φαίνεται ότι είναι παντού, ότι έχουν λόγο για όλα, ότι χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν ούτε το πιο απλό πράγμα. Κι όταν τους βλέπεις να ανεβαίνουν σε σκηνές και να ζητούν μικρόφωνο λες ότι κάπου έχει χαθεί η μπάλα. Δεν είναι ανάγκη να μιλήσουν. Είναι ανάγκη να φανούν.Κι όσο τους παρακολουθείς, τόσο καταλαβαίνεις ότι η πραγματικότητα και η φαντασίωσή τους δεν έχουν καμία σχέση. Εμείς βλέπουμε μια πόλη που παλεύει. Αυτοί βλέπουν μια πόλη που τους χειροκροτεί. Εμείς βλέπουμε προβλήματα. Αυτοί βλέπουν ευκαιρίες για φωτογραφίες. Γι’ αυτό τους αφήνουμε να ζουν στον κόσμο τους. Γιατί αν κάποτε αποφασίσουν να κατέβουν στη γη, μπορεί και να πάθουν σοκ.
«Αγρυπνίες, ανακοινώσεις και το ατελείωτο παραμύθι»
Είπα καλοκαίρι και διακοπές και θυμήθηκα ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν ησυχάζουν με τίποτα. Όχι επειδή δουλεύουν. Όχι επειδή τρέχουν για την πόλη. Αλλά επειδή κάθονται μετά τα μεσάνυχτα και βγάζουν ανακοινώσεις. Ανακοινώσεις που μοιάζουν με νυχτερινές εξομολογήσεις. Μιλάνε για προσωπικά συμφέροντα, για δήθεν σχέδια άλλων, για ανθρώπους που τάχα κάνουν ό,τι κάνουν για να επωφεληθούν. Λες και ο κόσμος δεν έχει μάτια. Λες και δεν βλέπει ποιος πραγματικά ωφελείται και ποιος απλώς φωνάζει. Αυτοί δεν σταματούν ποτέ. Όταν όλοι κοιμούνται, αυτοί γράφουν. Όταν όλοι χαλαρώνουν, αυτοί ψάχνουν εχθρούς και κατασκευάζουν σενάρια.
Θα συνεχίσουν να βλέπουν φαντάσματα, να μιλάνε για συμφέροντα, να ψάχνουν πίσω από κάθε κίνηση μια συνωμοσία.Ας τους αφήσουμε να ξενυχτάνε με τις ανακοινώσεις τους. Ο Αύγουστος είναι για όσους ζουν στην πραγματικότητα, όχι για όσους γράφουν παραμύθια μετά τα μεσάνυχτα.
«Πριν μιλήσουμε για συμφέροντα, ας κοιτάξουμε λίγο τον καθρέφτη»
Κι αφού θέλουν να μιλήσουμε για συμφέροντα, ας μιλήσουμε. Γιατί το κομπλεξ, όταν ξεφεύγει, γίνεται αηδιαστικό. Δεν είναι κακό να λες τη γνώμη σου. Δεν είναι κακό να σχολιάζεις. Αλλά όταν αρχίζεις να μοιράζεις κατηγορίες για προσωπικά συμφέροντα, καλό είναι να κοιτάς πρώτα την καμπούρα σου και μετά να ανοίγεις το στόμα σου. Είναι σαν να έχουν μόνιμη ανάγκη να φτιάχνουν εχθρούς για να νιώθουν σημαντικοί.
Και το πιο αστείο είναι ότι αυτοί που φωνάζουν για συμφέροντα είναι συνήθως οι ίδιοι που έχουν μάθει να μετράνε τα πάντα με το τι τους βολεύει. Ποιος τους ανέφερε, ποιος τους κάλεσε, ποιος τους έδωσε μικρόφωνο, ποιος τους έβγαλε φωτογραφία. Γιατί εκεί κρύβεται η αλήθεια. Δεν τους νοιάζει τι έγινε. Τους νοιάζει να φαίνονται ότι έγιναν. Γι’ αυτό λέω να μην τσιμπάμε. Να τους αφήσουμε να ζουν στο δικό τους σύμπαν, όπου όλοι τους κυνηγάνε και όλοι τους ζηλεύουν. Κι όταν έρθει η ώρα να μιλήσουμε για συμφέροντα, θα το κάνουμε σωστά. Με ονόματα, με πράξεις, με πραγματικότητα. Όχι με νυχτερινές φαντασιώσεις.
«Όταν το συμφέρον γίνεται σημαία, αλλά μόνο για τους άλλους»
Ας μας πει λοιπόν αυτός που βγάζει τις νυχτερινές ανακοινώσεις και παριστάνει τον σωτήρα του τόπου, ποιος μιλάει για συμφέροντα. Γιατί όταν ανοίγεις τέτοια κουβέντα, καλό είναι να θυμάσαι και το παρελθόν σου. Στις προπροηγούμενες εκλογές με ποιον ήταν υποψήφιος; Με τον σημερινό ανεκδιήγητο. Με αυτόν που τώρα παρουσιάζει ως καταστροφή του τόπου. Με αυτόν που τώρα κάνει ότι δεν τον ξέρει. Με αυτόν που σήμερα κατηγορεί για όλα. Και γιατί έφυγε; Για προσωπικό συμφέρον. Όχι για ιδεολογία. Όχι για διαφωνία. Όχι για το καλό του τόπου. Γιατί δεν του βγήκε αυτό που ήθελε. Κι όταν δεν του βγήκε, πήρε πόρτα και τώρα κάνει τον τιμητή.
Τώρα μιλάει για άλλους που τάχα έχουν συμφέροντα. Τώρα παριστάνει τον καθαρό, τον αδιάφθορο, τον αγωνιστή. Λες και δεν θυμόμαστε. Λες και δεν ζήσαμε. Λες και δεν είδαμε με τα μάτια μας τι έγινε. Αυτό είναι το ωραίο. Όταν κάποιοι μιλάνε για συμφέροντα, πάντα εννοούν των άλλων. Ποτέ τα δικά τους. Ποτέ τις δικές τους κινήσεις. Ποτέ τις δικές τους αλλαγές στρατοπέδου. Ποτέ τις δικές τους φιλοδοξίες. Και το χειρότερο είναι ότι νομίζουν πως ο κόσμος δεν θυμάται. Ότι δεν έχει μνήμη. Ότι δεν βλέπει. Ενώ ξέρουμε πολύ καλά ποιος μιλάει για συμφέροντα και ποιος τα υπηρετεί.
«Και μετά αναρωτιούνται ποιος φταίει»
Και για να το κλείσω το θέμα, ας το πούμε όπως είναι. Όλοι όσοι δεν κατεβήκατε στις εκλογές για τους δικούς σας λόγους, είστε αυτοί που δώσατε το ογδόντα τοις εκατό στον σημερινό. Δεν σας φταίει ούτε ο κόσμος ούτε κανένας άλλος. Μόνοι σας αποφασίσατε και τον αφήσατε ολομόναχο υποψήφιο. Μόνοι σας του στρώσατε το χαλί. Μόνοι σας τον κάνατε δήμαρχο χωρίς να χρειαστεί καν να ιδρώσει. Ούτε μια στοιχειώδη προπαγάνδα δεν μπορέσατε να κάνετε. Ούτε μια προσπάθεια να στηρίξετε τον Ιακωβίδη. Μη σας πω ότι κάποιοι από εσάς πήγατε και ψηφίσατε τον σημερινό. Μη σας πω ότι σας έχω ικανούς να σας δω ξανά μαζί του στο ψηφοδέλτιο.
Εκεί θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Γιατί αν κάτι έχει αποδείξει η ιστορία, είναι ότι η μνήμη σας είναι επιλεκτική και η συνέπειά σας… διακοπές διαρκείας. Και τώρα βγαίνουν ανακοινώσεις, μιλάνε για συμφέροντα, για δήθεν αγώνες, για το καλό του τόπου. Λες και δεν θυμόμαστε με ποιον ήταν υποψήφιοι. Λες και δεν ξέρουμε γιατί έφυγαν.
«Αν θέλετε να αλλάξει κάτι, τρέξτε τώρα»
Και για να σας αφήσω να απολαύσετε το υπόλοιπο του καλοκαιριού, όσο μπορείτε, γιατί αυτό που κουβαλάτε μέσα σας δεν τελειώνει με τίποτα, να το πούμε καθαρά για μια ακόμη φορά. Εμείς συμβιβαζόμαστε με αυτό. Εσείς όχι. Γι’ αυτό και κάθε τόσο βγάζετε ανακοινώσεις, βλέπετε φαντάσματα, μιλάτε για συμφέροντα, ψάχνετε εχθρούς. Αλλά ας πάμε στο ζουμί. Στις επόμενες εκλογές, υποψήφιος για δήμαρχος θα είναι ο Ναλμπάντης. Και ο Δελιόπουλος θα είναι μαζί του. Αυτό δεν είναι πρόβλεψη. Είναι η πραγματικότητα που ήδη χτίζεται. Όποιος κινείται, κινείται προς τα εκεί.
Όποιος ψάχνει στέγη, εκεί θα τη βρει. Όποιος θέλει να έχει ρόλο, εκεί κοιτάει. Κι αν θέλετε να αλλάξει αυτό, τρέξτε από τώρα μήπως και προλάβετε. Όχι με ανακοινώσεις. Όχι με λόγια στα καφενεία. Όχι με νυχτερινές εξάρσεις και φαντασιώσεις. Με πράξεις. Με αλήθειες. Με παρουσία. Με δουλειά. Γιατί στην απέναντι πλευρά έχουν μαζευτεί ήδη πολλοί. Κι όσο εσείς ψάχνετε ποιος σας φταίει, αυτοί οργανώνονται. Το καλοκαίρι είναι ωραίο. Αλλά η πολιτική δεν κάνει διακοπές. Κι όταν ξυπνήσετε, θα δείτε ότι το παιχνίδι έχει προχωρήσει χωρίς εσάς. Εμείς απλώς το καταγράφουμε. Εσείς αποφασίζετε αν θα μείνετε θεατές ή αν θα μπείτε στο γήπεδο.
Όταν γυρίσει ο Αντιδήμαρχος με το καλό, θα μιλήσουμε και για αυτους που εχουν ''φάει'' πόρτα και χοντρά λόγια, αλλά παραμένουν στην θέση τους και δεν το κουνάνε. Κάτι παράξενο συμβαίνει. Δεν γίνεται ο άλλος να λέει τέτοιες χοντράδες και συ να κάνεις σα να μην έγινε τίποτα. Να μάθουμε τουλάχιστον τι περιμένουν. Γιατί ο κόσμος λέει ότι κάτι περιμένουν...
Ο Αντιδήμαρχος
