Αν κάτσει κάποιος να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά για να καταλάβει τι συμβαίνει με τις φετινές εκδηλώσεις του Δήμου Αλεξάνδρειας, το πιθανότερο είναι όχι μόνο να μην βγάλει άκρη, αλλά να καταλήξει να ζητάει ψυχολογική υποστήριξη.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για απλή ανοργανωσιά· μιλάμε για ένα σύστημα που λειτουργεί με τρόπο τόσο παράλογο, που στο τέλος αναρωτιέσαι αν το κάνουν επίτηδες ή απλώς έτσι τους βολεύει.
Πάμε λοιπόν στην περιβόητη πρώτη συναυλία. Για αρχή, οι δημοτικοί σύμβουλοι – πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης – είπαν πάλι «ναι» σε εκδηλώσεις χωρίς να γνωρίζουν ούτε καλλιτέχνες, ούτε ποσά, ούτε καν τον τόπο διεξαγωγής.
Το αμφιθέατρο παραμένει κλειστό λόγω στατικότητας, αλλά αυτό δεν εμπόδισε κανέναν να σηκώσει το χέρι. Όποιος τόλμησε να ρωτήσει μετά, πήρε την απάντηση-μανιέρα: «Μπες στη Διαύγεια και δες».
Και μπήκαμε. Και είδαμε. 15.500 ευρώ για μια συναυλία με έναν μόνο καλλιτέχνη, ο οποίος τραγουδούσε playback, χωρίς μουσικούς, μόνο με έναν DJ. Συνολικά πάντα. Με ήχους, φώτα κλπ
Θα πει κάποιος: «Αυτός είναι ο καλλιτέχνης, αυτό είναι το πρόγραμμα». Σωστά. Ο μάνατζερ και ο τραγουδιστής κάνουν τη δουλειά τους. Το θέμα είναι αν κάνει τη δουλειά του αυτός που υπέγραψε.
Γιατί αν είχε δικό του μαγαζί, αποκλείεται να έδινε τέτοιο ποσό για τέτοια εμφάνιση. Αλλά εδώ πληρώνουν τα κορόιδα οι δημότες, οπότε όλα καλά.
Και πάμε στο επόμενο κεφάλαιο της τραγωδίας. Σε συναυλία χωρίς εισιτήριο, δεν κατάφεραν να μαζέψουν ούτε 200 άτομα, εκτός αν μετρήσουμε κι αυτούς που καθόταν στα μαγαζιά κι όσοι ήταν απέναντι στα μπαλκόνια. Αυτό από μόνο του είναι αποτυχία.
Ακόμα μεγαλύτερη αποτυχία είναι να προσπαθείς να πείσεις ότι «όλα πήγαν τέλεια», «η επιτυχία ήταν μεγάλη» και «ο κόσμος απόλαυσε μια μοναδική βραδιά».
Η επιστήμη έχει πολλούς όρους για τέτοιες περιπτώσεις: ναρκισσισμός, προπαγάνδα, αλαζονεία, χειραγώγηση, στρουθοκαμηλισμός, γκεμπελική τακτική. Διαλέγει ο καθένας ό,τι του ταιριάζει.
Και επειδή η βραδιά «πήγε καλά», είπαμε στο τέλος να κάνουμε και λίγο face control στα παιδιά που ήθελαν μια φωτογραφία με τον καλλιτέχνη.
Εκεί πλέον μπερδεύεται η βούρτσα με… ξέρετε ποια. Σε όλο τον κόσμο ο καλλιτέχνης αποφασίζει αν θα βγει φωτογραφίες και δίνει οδηγίες στη φύλαξή του.
Στην Αλεξάνδρεια, όμως, αυτόν τον ρόλο τον αναλαμβάνει ο… αντιδήμαρχος. Κοιτάει ποιος πλησιάζει και αποφασίζει αν «περνάει η φάτσα». Αν όχι, πίσω και σιωπή.
Για βοήθεια, φωνάζουμε και τον σύζυγο, που κάποιοι τον μπερδεύουν και τον φωνάζουν κι αυτόν αντιδήμαρχο. Η οικογενειοκρατία πάντα είχε πέραση στην Ελλάδα. Αν συνεχίσουμε έτσι, στην επόμενη εκδήλωση το face control θα το κάνει ο ίδιος ο δήμαρχος.
Που, παρεμπιπτόντως, δεν έδειχνε και πολύ ευχαριστημένος από τον κόσμο που μαζεύτηκε και από αυτά που άκουγε. Μάλλον του στάθηκε το ποτό στο λαιμό.
Αυτά τα λίγα μέχρι τις επόμενες εκδηλώσεις. Γιατί η μαγεία αυτού του τόπου δεν τελειώνει ποτέ. Κάτι καινούργιο θα εμφανιστεί. Και συνήθως δεν είναι για καλό.
