Σήμερα είναι η Απελευθέρωση του Γιδά. Μεγάλη μέρα, ιστορική μέρα, μέρα μνήμης. Οπότε είπα κι εγώ να σοβαρευτώ λίγο. Μη φανταστείτε τίποτα υπερβολές, μέχρι εκεί που με παίρνει. Βέβαια η λέξη που κρατάω εγώ είναι η «απελευθέρωση».
Γιατί καλή η απελευθέρωση του τόπου πριν από τόσα χρόνια, αλλά για τη δική μας απελευθέρωση θα χρειαστεί να κάνουμε λίγη υπομονή ακόμη. Άλλος περιμένει να τελειώσουν έργα, άλλος να δει μια άσπρη μέρα κι άλλος να ακούσει μια αλήθεια χωρίς περιτύλιγμα. Δεν πειράζει. Υπομονή έχουμε. Άλλωστε εδώ αντέξαμε τόσα, λίγο ακόμα δεν θα μας πέσει βαρύ. Τουλάχιστον έχουμε εξάσκηση.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ, ΓΡΑΦΕΙ
Ακούω κάτι ψυχές που λένε «άσ' τους, μέχρι τις εκλογές θα τα έχει ξεχάσει ο κόσμος». Και κάθε φορά γελάω. Όχι γιατί δεν δουλεύει ο χρόνος. Δουλεύει μια χαρά. Αλλά δουλεύει και ανάποδα. Γιατί όταν κάθε τρεις και λίγο κάνεις και μια καινούργια πατάτα, ο κόσμος δεν ξεχνάει την παλιά. Τη βάζει δίπλα στη φρέσκια και φτιάχνει συλλογή. Και με δύο χρόνια ακόμα μπροστά, έχουν όλο τον χρόνο να την εμπλουτίσουν. Το ωραίο είναι ότι κάποιοι μετράνε αντίστροφα για να ξεχάσει ο κόσμος. Ενώ ο κόσμος μετράει αντίστροφα για να τους θυμηθεί στην κάλπη
Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ
Να πω και για τη Γιορτή Πίτας που το άλλο Σάββατο αλλάζει στέκι μετά από είκοσι χρόνια. Καλή η αλλαγή, δεν λέω. Αλλά εγώ περιμένω να δω τις γιαγιάδες που έχουν μάθει τη διαδρομή με κλειστά μάτια να κατεβαίνουν με τις σακούλες στη Βετσοπούλου και να ψάχνουν κόσμο. Μέχρι να μάθουν ότι η γιορτή μετακόμισε, να φτάσουν στην πλατεία του Μασούτη λαχανιασμένες και να βρουν μόνο ψίχουλα. Εκεί να δείτε μπινελίκι που θα πέσει. Και να ξέρετε κάτι. Η κατάρα της γιαγιάς πιάνει. Ειδικά όταν της στερήσεις το τελευταίο κομμάτι πίτα. Και στις εκλογές, συνήθως θυμάται μια χαρά ποιος της το στέρησε.
ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ
Πάντως εγώ στο θέμα της αλλαγής τοποθεσίας είμαι με τον δήμαρχο. Δηλαδή τι άλλο να κάνει ο άνθρωπος; Σαράντα χιλιάρικα δίνει για να στηθεί η γιορτή. Σεφ φέρνει, παραμύθια έχει για τα παιδιά, ζουρνάδες, νταούλια, μουσικές, πάγκους, εκδηλώσεις. Τι θέλετε δηλαδή; Να κατέβει με ελικόπτερο στην πλατεία μοιράζοντας κομμάτια πίτας από αέρος; Αυτό δεν είναι γιορτή, είναι υπερπαραγωγή. Με τέτοιο πρόγραμμα, αν δεν περάσει καλά ο κόσμος, δεν θα φταίει η διοργάνωση. Θα φταίει ότι ο Γιδάς έχει συνηθίσει να γκρινιάζει ακόμη κι όταν του μοιράζουν πίτα στο χέρι. Αλλά μεταξύ μας, στις εκλογές δεν ψηφίζουν οι πίτες. Οι άνθρωποι ψηφίζουν. Εκεί είναι το ζόρι.
ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Εγώ πάντως κάπου έχασα την μπάλα. Γιατί όταν τους ρωτάνε αν η μεταφορά της Γιορτής Πίτας έχει σχέση με τους μαγαζάτορες του κέντρου που στις προηγούμενες εκλογές είχαν άλλες πολιτικές προτιμήσεις, η απάντηση είναι κατηγορηματική. «Καμία σχέση» λένε. Και αμέσως μετά εξηγούν ότι η πλατεία επελέγη επειδή... έχει μαγαζιά. Οπότε για να καταλάβω. Δεν πάμε στα μαγαζιά για τα μαγαζιά, αλλά επιλέξαμε το μέρος επειδή έχει μαγαζιά. Αν σας φαίνεται μπερδεμένο, μην ανησυχείτε. Δεν είστε οι μόνοι. Πάντως ένα πράγμα είναι σίγουρο. Σε λίγο θα χρειαστεί διευκρινιστική ανακοίνωση για να εξηγήσει την προηγούμενη διευκρινιστική ανακοίνωση. Και τότε θα αρχίσει το πραγματικό γλέντι.
Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΣ
Εγώ πάντως άλλο δεν κατάλαβα. Είναι σαν να ήρθε κάποιος χθες στην πόλη, να μην ξέρει τι γινόταν είκοσι χρόνια και να αποφάσισε ότι φέτος όλα πρέπει να αλλάξουν. Και δεν φτάνει αυτό. Θέλουν να το πιστέψουμε κιόλας. Εκεί που γινόταν η γιορτή υπήρχαν καφέ που περιμένουν κάτι τέτοιες μέρες για να δουλέψουν. Στην πλατεία του Μασούτη τι έχει; Το σούπερ μάρκετ και μαγαζιά που θα είναι κλειστά λόγω αργίας. Άρα ποιος κερδίζει; Μόνο ο φίλος μου ο Πόντιος, ο Μιχάλης, θα είναι ανοιχτός. Αν τώρα ο Μιχάλης κατάφερε μόνος του να μεταφέρει τη Γιορτή Πίτας στην πλατεία, του βγάζω το καπέλο. Να κατέβει και δήμαρχος. Με τέτοια επιρροή, τους βλέπω να τρώνε την πίτα και να κρατάει αυτός το μαχαίρι.
ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΠΙΑΝΟΥΝ
Προσοχή λοιπόν στις γιαγιάδες. Κρατήστε κανένα κομμάτι πίτα στην άκρη για όσες θα ψάχνουν ακόμη τη γιορτή στη Βετσοπούλου. Γιατί άμα φτάσουν στην πλατεία και βρουν μόνο ψίχουλα, θα πέσει τέτοιο ανάθεμα που θα ψάχνετε παπά να το λύσει. Και αφού το ένα φέρνει το άλλο, να σας πω και τι έπιασαν οι κεραίες μου. Κυκλοφορεί έντονα ότι ετοιμάζεται συνδυασμός που δεν κατέβηκε στις προηγούμενες εκλογές και σκέφτεται σοβαρά να μπει στο παιχνίδι. Δεν ξέρω αν ισχύει. Ξέρω όμως ότι όταν αρχίζουν να ακούγονται τέτοια σενάρια δυο χρόνια πριν την κάλπη, κάποιοι δεν κοιμούνται τόσο ήσυχα όσο δείχνουν στις φωτογραφίες.
ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΑΤΕΒΕΙ;
Και να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν όσοι διακινούν αυτά τα σενάρια εννοούν τη Δώρα. Ξέρω όμως ότι τα λένε με τέτοια σιγουριά που λες και έχουν δει ήδη τα ψηφοδέλτια τυπωμένα. Αλλά ακόμα κι αν μιλάνε γι' αυτήν, πού είναι το περίεργο; Δηλαδή όποιος κατέβηκε μια φορά και δεν τα κατάφερε, πρέπει να εξαφανιστεί; Η Εθνική δεν πήγε σε Μουντιάλ και σταμάτησε το ποδόσφαιρο; Ξαναμπήκε στο γήπεδο και ξαναπροσπάθησε. Μερικοί έχουν μάθει να θεωρούν φυσιολογικό να κατεβαίνουν μόνο οι ίδιοι. Μόλις ακούσουν για αντίπαλο, τους φαίνεται είδηση. Και μόνο αυτό λέει πολλά για το πώς βλέπουν το παιχνίδι.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΑΔΑ;
Έχουμε καιρό μπροστά μας και όλα θα φανούν στην πορεία. Αλλά ξαναλέω, πού είναι το παράξενο; Το μόνο ερώτημα δεν είναι αν θα κατέβει κάποιος. Είναι γιατί να το κάνει. Αν το βλέπει από εγωισμό, το καταλαβαίνω. Κανείς δεν μπαίνει στο γήπεδο για να ακούει μια ζωή «έπαιξες και έχασες». Εκεί πάω πάσο. Το ζήτημα όμως δεν είναι το πρόσωπο. Είναι αν υπάρχει ομάδα. Γιατί ομάδα φαίνεται πως υπάρχει. Κόσμος υπάρχει. Γκρίνια για τους απέναντι υπάρχει και με το παραπάνω. Αν υπάρχει και όρεξη να τραβήξουν κουπί, για αυτους που λένε, τότε αλλάζει το πράγμα. Και μεταξύ μας, οι σημερινοί περισσότερο ανησυχούν όταν ακούνε ότι υπάρχει πάγκος απέναντι, παρά όταν κοιτάζουν την ενδεκάδα τους.
ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΑΕΙ Η ΣΙΓΟΥΡΙΑ
Και να το θυμηθείτε αυτό που σας λέω. Έτσι όπως πάει το πράγμα, αλλού κοιτάζουν και από αλλού θα τους έρθει. Όταν ακούς όλη μέρα «δεν κουνιέται φύλλο», «δεν υπάρχει αντίπαλος», «τελειώσαμε από τώρα», κάπου αρχίζω και ανησυχώ. Όχι γι' αυτούς. Για τη γρουσουζιά της υπερβολικής αυτοπεποίθησης. Γιατί η πολιτική δεν είναι καφές να τον παραγγείλεις και να στον φέρουν. Κάθε μέρα αλλάζει το ματς. Και συνήθως τη ζημιά δεν τη κάνει αυτός που φωνάζει. Τη ζημιά την κάνει αυτός που δεν τον πήρες ποτέ στα σοβαρά. Γι' αυτό λέω να κρατήσουν μικρό καλάθι. Γιατί στο τέλος δεν αποκλείεται να μην τους φάει ο αντίπαλος. Να τους φάει η πολλή σιγουριά. Και αυτή είναι η πιο αστεία ήττα απ' όλες.
ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΕΧΟΥΜΕ 2026
Οπότε το μόνο που έχω να πω προς το παρόν είναι το εξής. Καλό θα ήταν κάποιοι να αφήσουν τις τακτικές άλλων εποχών. Έχουμε 2026, όχι 1940. Ο κόσμος μιλάει, βλέπει, συγκρίνει και κυρίως θυμάται. Και το λέω γιατί ακούω πολλούς να πιστεύουν ότι με κόλπα, διαχωρισμούς και λογικές του τύπου «δικοί μας και δικοί τους» θα βγει η δουλειά. Δεν βγαίνει πλέον έτσι η δουλειά. Ίσα ίσα που γυρίζει μπούμερανγκ. Και όταν έρθει η ώρα της κάλπης, να μην κάνουν ύστερα τους έκπληκτους και λένε «μα από πού μας ήρθε;». Από πουθενά δεν θα τους έρθει. Η σφαλιάρα, αν έρθει, θα είναι το άθροισμα όλων όσων κάνουν σήμερα. Απλώς κάποιοι έχουν μπερδέψει τη σιγουριά με την πραγματικότητα.
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΛΑΘΟΣ ΑΠΛΥΤΑ
Γιατί από αυτά που ακούω, μαθημένοι όπως είστε, μόλις πέσει ένα όνομα στο τραπέζι αρχίζετε να ψάχνετε άπλυτα, συγγενείς, φίλους, γνωστούς και ό,τι άλλο βρείτε. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια μάλλον. Μόνο που έτσι υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι. Ενώ εσείς θα ψάχνετε ποιος είναι πίσω από ποιον, μπορεί να σας ξεφύγει αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια σας. Και τότε θα έρθει ο λογαριασμός. Γιατί καμιά φορά δεν χάνεις από τον αντίπαλο που φοβάσαι. Χάνεις επειδή κοιτούσες όλη την ώρα αλλού. Και μετά, όπως συνήθως, θα φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από το ξερό σας το κεφάλι.
ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ
Και κάτι τελευταίο προς όσους έχουν μπερδέψει το καφενείο με κλειστή σύσκεψη της ΚΥΠ. Αυτά που λέτε δεξιά κι αριστερά ως δήθεν εμπιστευτικά, καλό είναι να τα μαζέψετε λίγο. Πρώτον γιατί ο Γιδάς είναι μικρός τόπος. Αυτό που λες σήμερα σε έναν άνθρωπο, αύριο το ξέρουν είκοσι και μεθαύριο το συζητάει όλη η αγορά. Δεύτερον γιατί όταν αρχίζεις να πετάς βαριές κουβέντες και ιστορίες χωρίς αποδείξεις, μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείς να ψάχνεις δικηγόρο αντί για ακροατήριο. Το καλύτερο όμως είναι ότι νομίζετε πως τα λέτε κρυφά. Ενώ τα ξέρουν ήδη μέχρι και αυτοί για τους οποίους μιλάτε. Γι' αυτό λίγο προσοχή. Γιατί στο τέλος δεν θα σας κάψει ο αντίπαλος. Θα σας κάψει η γλώσσα σας. Κι αυτή, όπως λέει ο λαός, δεν έχει ούτε φρένα ούτε όπισθεν.
Ο ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ ΡΩΤΗΣΕ
Και επειδή τα μυστικά σας έχουν πάψει προ πολλού να είναι μυστικά, καλό είναι να προσγειωθείτε λίγο. Ζείτε λες και είμαστε στο παρελθόν, ενώ έχουμε 2026. Σήμερα δεν χρειάζονται ούτε ντετέκτιβ ούτε καταδότες. Δυο σωστούς ανθρώπους να ρωτήσεις και ξετυλίγεται όλο το κουβάρι. Αυτό έκανε κι ο Αντιδήμαρχος. Ρώτησε εκεί που έπρεπε, έψαξε εκεί που έπρεπε και άκουσε πράγματα που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν θα τα πω όλα σήμερα. Μην τα θέλετε και μασημένα. Θα πω μόνο ότι αυτά που έμαθα δεν πρόκειται να αρέσουν καθόλου στους σημερινούς. Γιατί μάλλον αλλού κοιτάζουν, αλλού ψάχνουν και αλλού βρίσκεται το πραγματικό τους πρόβλημα. Και μέχρι να το καταλάβουν, μπορεί να είναι ήδη αργά.
ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΧΕΙ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΙΑ
Άρα, για να καταλάβω. Ξέρετε πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια και παρ' όλα αυτά συνεχίζετε να λέτε άλλα στα καφενεία, μπας και δημιουργηθεί καμιά εντύπωση στον κόσμο. Όχι σε εσάς βέβαια. Εσείς ξέρετε τι ισχύει. Το σχέδιο είναι παλιό. Πετάμε μια κουβέντα, την επαναλαμβάνουμε δέκα φορές και περιμένουμε να γίνει αλήθεια. Μόνο που πλέον ο κόσμος δεν μασάει τόσο εύκολα όσο νομίζετε. Κι εδώ είναι το ωραίο. Όσο περισσότερο επιμένετε, τόσο περισσότερο δείχνετε ποιον φοβάστε. Γιατί άνθρωπο που δεν υπολογίζεις δεν τον συζητάς από το πρωί μέχρι το βράδυ. Γι' αυτό συνεχίστε. Καμιά φορά ο καλύτερος προεκλογικός χορηγός ενός αντιπάλου είναι οι ίδιοι οι αντίπαλοί του. Και κάποιοι το αποδεικνύουν καθημερινά χωρίς καν να το καταλαβαίνουν.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΕΔΡΑ
Και κλείνω για σήμερα, αφού έχουμε και Απελευθέρωση. Μόνο που εσείς, έτσι όπως σας βλέπω, έχετε μπροστά σας άλλη μία. Αυτή του 2027. Μετά τέλος τα μπερεκέτια, τέλος οι δόξες, τέλος οι εξέδρες και τα χειροκροτήματα της πρώτης σειράς. Και το λέω από τώρα, να είναι γραμμένο. Σε δύο χρόνια πολλοί από αυτούς που σήμερα δεν χάνουν παρέλαση, δεν θα πατάνε ούτε για να δουν αν πέρασε το τμήμα. Γιατί άλλο να είσαι πάνω στην εξέδρα και να σε κοιτάνε όλοι κι άλλο να είσαι κάτω στην άσφαλτο μαζί με τους υπόλοιπους θνητούς. Θα μου πεις, άμα συνηθίσεις να σε δείχνουν οι κάμερες και να σου στρώνουν καρέκλα, δύσκολο μετά να σταθείς όρθιος ανάμεσα στον κόσμο χωρίς συνοδεία και χειροκρότημα. Και κρατήστε το αυτό. Δεν θα σας φάει κανένας αντίπαλος. Δεν θα σας ρίξει κανένας συνδυασμός. Θα σας φάει η αλαζονεία σας. Γιατί στην πολιτική η καρέκλα δεν είναι μόνιμη. Μόνιμο είναι μόνο το γέλιο που ρίχνει ο κόσμος όταν βλέπει κάποιον να περνά από την εξέδρα στην ουρά.
Ο Αντιδήμαρχος
