Η χώρα μας παρασύρθηκε από την τρέλα της πράσινης μετάβασης καθώς αυτή ήταν μια περίοδος γενναιόδωρων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και δανείων για την εγκατάσταση μεγάλων φωτοβολταϊκών και αιολικών σταθμών και την ταχεία κατάργηση του λιγνίτη, προβλέποντας υπερπαραγωγή ηλεκτρισμού και περικοπές σε ορισμένες περιόδους, χωρίς δυνατότητα πώλησης ή αποθήκευσης
Ο Γιάννης Μπασιάς* αναλύει διεξοδικά το πώς ο δημόσιος διάλογος για τα ενεργειακά στην Ελλάδα… διαποτίστηκε από την ιδεολογία της «πράσινης μετάβασης» ενώ η χώρα αφέθηκε ανοχύρωτη όσον αφορά την ενεργειακή και τη γεωπολιτικής της ασφάλεια.
Επισημαίνει σε άρθρο πως από το 2010, οι προσπάθειες εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στην Ελλάδα αντιμετώπισαν εμπόδια. Η δημόσια συζήτηση γύρω από θέματα ενέργειας παρέμεινε περιορισμένη, με τα μέσα ενημέρωσης να μην διαχωρίζουν τους επιστήμονες που εστιάζουν σε τεκμηριωμένα ζητήματα ασφάλειας και περιβάλλοντος από εκείνους που αντιδρούν ιδεολογικά.
Ταυτόχρονα, οι ροές ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω αγωγών από Γερμανία, Ουκρανία και Τουρκία αυξήθηκαν, ενώ η διυλιστική βιομηχανία στη Μεσόγειο, αποφεύγοντας τον οικονομικό κίνδυνο, προτίμησε βραχυπρόθεσμες αναβαθμίσεις αντί μακροπρόθεσμων επενδύσεων.
Η αβεβαιότητα της εποχής και η γεωπολιτική αναταραχή στη Μέση Ανατολή ενίσχυσαν αυτήν την προσοχή και άφησαν χώρο για σημαντικές επιδοτήσεις της ΕΕ για φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, αγνοώντας την ανάγκη για ισορροπημένο ενεργειακό μείγμα, επισημαίνει στην ανάλυση του στην ιστοσελίδα Modern Diplomacy την Παρασκευή 15 Αυγούστου.
Το 2019, η Ελλάδα είχε δεκατρείς υπόγειες και χερσαίες παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής πετρελαίου στη βορειοανατολική Ελλάδα. Ήταν η πρώτη φορά που ο αριθμός των ενεργών παραχωρήσεων ήταν τόσο υψηλός, με ανάδοχους μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, υπό την επίβλεψη και τον συντονισμό της Hellenic Hydrocarbon Resources Management Company.
Από το 2020, η παύση των διαγωνισμών νότια της Κρήτης, η αποχώρηση των ευρωπαϊκών εταιρειών Total και Repsol, και η απόσυρση της Helleniq από πολλά χερσαία και υπεράκτια έργα οδήγησαν σε δραστική μείωση των παραχωρήσεων, από δεκατρείς σε ουσιαστικά πέντε, λόγω έλλειψης κατάλληλων λιμενικών υποδομών, περιβαλλοντικών ενστάσεων, γεωπολιτικών ζητημάτων και δυσκολιών επενδύσεων.
Επισημαίνει ότι η χώρα μας παρασύρθηκε από την τρέλα της πράσινης μετάβασης καθώς αυτή ήταν μια περίοδος γενναιόδωρων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και δανείων για την εγκατάσταση μεγάλων φωτοβολταϊκών και αιολικών σταθμών και την ταχεία κατάργηση του λιγνίτη, προβλέποντας υπερπαραγωγή ηλεκτρισμού και περικοπές σε ορισμένες περιόδους, χωρίς δυνατότητα πώλησης ή αποθήκευσης.
