Αν νομίζατε ότι τα escape rooms είναι η τελευταία λέξη της μόδας, μάλλον δεν έχετε επισκεφθεί το γυμναστήριο του δημοτικού γηπέδου Αλεξάνδρειας. Εκεί, οι αθλητές του στίβου δεν κάνουν απλώς προπόνηση — επιβιώνουν.
Με κάθε είσοδο στον χώρο, δοκιμάζουν τα όρια της ψυχραιμίας τους, της ανοχής τους και, φυσικά, της ανοσίας τους σε μύκητες και σκουριά. Η κατάσταση είναι τόσο τρομακτική, που θα μπορούσε να αποτελέσει σκηνικό ταινίας τρόμου.
Σπασμένα πατώματα, σκουριασμένα όργανα, υγρασία που θυμίζει σπηλιά και ατμόσφαιρα που φωνάζει «φύγε όσο είναι νωρίς». Αν κάποιος τολμήσει να ανάψει φως (αν υπάρχει), ίσως δει και καμιά κατσαρίδα ή ποντίκια να κάνουν σπριντ — πιο γρήγορα κι από τους αθλητές.
Είναι πραγματικά αδιανόητο να μπαίνουν παιδιά και νέοι αθλητές σε έναν τέτοιο χώρο. Μιλάμε για τους αυριανούς πρωταθλητές, που αντί να εμπνέονται από το περιβάλλον τους, αναρωτιούνται αν πρέπει να φέρουν μαζί τους αντιτετανικό εμβόλιο.
Ο Δήμος, βέβαια, φαίνεται να πιστεύει ότι η σκληραγώγηση ξεκινά από την αισθητική εγκατάλειψη. Ίσως θεωρούν ότι το γυμναστήριο είναι μέρος κάποιας νέας μεθόδου εκγύμνασης τύπου «Survivor».
Ίσως πάλι να περιμένουν να πέσει το ταβάνι για να κινητοποιηθούν. Όπως και να έχει, η σιωπή τους είναι εκκωφαντική — σχεδόν όσο ο ήχος από το σπασμένο παράθυρο που χτυπάει στον άνεμο.
Ο Δήμος, από την πλευρά του, φαίνεται να έχει αναπτύξει μια νέα μορφή πολιτιστικής πολιτικής: την εγκατάλειψη ως τέχνη. Ίσως το γυμναστήριο να είναι μέρος κάποιου πειράματος για το πώς θα ήταν η ζωή χωρίς δημόσια μέριμνα. Ίσως πάλι να περιμένουν να το ανακηρύξει η UNESCO ως μνημείο αστικής παρακμής
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ και η ερώτηση είναι η εξής: Ποιος από σας κύριοι της διοίκησης θα στέλνατε το παιδί σας να γυμνάζεται σε έναν τέτοιο χώρο;
