Μια φορά κι έναν καιρό, ο Κουτσογιάννης της Νάουσας πήγε στην Αθήνα. Όχι για τουρισμό, ούτε για φωτογραφίες με υπουργούς. Πήγε, μίλησε, πήρε το κονδύλι και γύρισε με λαμπτήρες LED και χλοοτάπητα φρεσκότατο. Χωρίς φανφάρες, χωρίς δελτία τύπου με τίτλους τύπου «Ιστορική συνάντηση με τον Βρούτση». Έργο, όχι λόγια. Κι εμείς εδώ; Βγάζουμε φωτογραφίες με φόντο το γήπεδο-σαβάνα, όπου ούτε οι Πακιστανοί δεν μπαίνουν πια για να παίξουν.
Οι εργαζόμενοι, με ιδρώτα και πείσμα, το έφεραν σε μια κατάσταση που θυμίζει «πριν την καταστροφή». Αλλά πόσο να κρατήσει; Τριάντα χρόνια ο ίδιος αγωνιστικός χώρος, έχει δει περισσότερα παπούτσια απ’ ό,τι το Μοναστηράκι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στα δελτία τύπου καμαρώνουν πως θα φτιάξουν και τα υπόλοιπα γήπεδα του δήμου. Ναι, καλά. Ούτε οι ίδιοι δεν το πιστεύουν. Αλλά η φωτογραφία με τον υπουργό βγήκε ωραία, να τα λέμε κι αυτά. Στην Αλεξάνδρεια, το γήπεδο είναι vintage. Στη Νάουσα, είναι 2025. Συνεχίζουμε… για να δούμε πού θα φτάσουμε.
Άγιος Φανούριος, προστάτης των χαμένων… και των ξεχασμένων κονδυλίων
Δεν πέρασαν ούτε δέκα μέρες από τότε που ο Αντιδήμαρχος είχε γράψει για τα ηλεκτρικά ποδήλατα της Αλεξάνδρειας, αυτά τα μυστηριώδη δίτροχα που εξαφανίστηκαν σαν να τα κατάπιε η γη. Ούτε ίχνος, ούτε ρόδα, ούτε ένα φρενάρισμα για δείγμα. Και ξαφνικά… φανερώθηκαν! Όχι από το πουθενά, αλλά από τον Άγιο Φανούριο, τον μεγάλο αποκαλυπτή των δημοτικών θαυμάτων. Γιατί όταν έχεις πίστη, δεν χρειάζεσαι ούτε GPS ούτε δημοτική διαφάνεια. Αρκεί ένα κεράκι, μια φανουρόπιτα και μια δημόσια καταγγελία με λίγο σαρκασμό. Και να σου τα ποδήλατα, να σου και οι υπεύθυνοι που «πάντα τα είχαν υπό έλεγχο». Απλώς δεν μας το είχαν φανερώσει. Ίσως περίμεναν να τους το πει ο Άγιος. Η Αλεξάνδρεια, βλέπεις, δεν έχει ανάγκη από διαχειριστικό έλεγχο. Έχει τον Φανούριο. Χάθηκε κονδύλι; Φανουρόπιτα. Εξαφανίστηκε έργο; Φανουρόπιτα. Ξεχάστηκε υπόσχεση από το 2015; Διπλή φανουρόπιτα με καρύδι και κανέλα. Αν συνεχίσουμε έτσι, προβλέπω πως σύντομα θα φανερωθούν και οι μελέτες για το γήπεδο, οι λαμπτήρες που δεν μπήκαν ποτέ, και ίσως—αν ο Άγιος έχει κέφια—και το σχέδιο ανάπλασης της πλατείας που έχει γίνει αστικός μύθος. Α ρε Άγιε Φανούριε… αν δεν ήσουν εσύ, θα πιστεύαμε πως τα ποδήλατα τα πήρε ο αέρας. Τώρα ξέρουμε: τα πήρε η @διαφάνεια και τα έφερε πίσω η πίστη. Και του χρόνου, να φανερωθεί και λίγη σοβαρότητα. Αμήν. Και μην πείτε δεν είναι τα δικά μας γιατί κάνει μπαμ από μακριά το λογότυπο Δήμος Αλεξάνδρειας. Α ρε κατακαϋμένα ΕΣΠΑ
Μαγκιά με την πλάτη γυρισμένη – η τέχνη του ΣΚΠΔΙΑ ανδρισμού
Πάμε παρακάτω. Υπάρχει μια ιδιαίτερη φυλή ανθρώπων που κυκλοφορεί ανάμεσά μας: οι «μάγκες της πλάτης». Αυτοί που όταν ο άλλος είναι παρών, σιωπούν σαν να τους έφαγε τη γλώσσα η γάτα. Αλλά μόλις γυρίσεις την πλάτη, μεταμορφώνονται σε λιοντάρια του πεζοδρομίου. Βρίζουν, ειρωνεύονται, πετάνε ατάκες με στόμφο, και φυσικά, κοιτάνε γύρω τους να δουν ποιος τους άκουσε για να πάρουν το χειροκρότημα. Αυτός ο τύπος «ανδρισμού» είναι τόσο αυθεντικός όσο και τα Gucci από το παζάρι. Δεν έχει θάρρος, δεν έχει ευθύτητα, δεν έχει τίποτα πέρα από φτηνό θεατρινισμό. Είναι η ΣΚΠΔΙΑ σχολή. Από πίσω. Και το χειρότερο; Νομίζουν πως έτσι κερδίζουν σεβασμό. Η μαγκιά, φίλε, δεν είναι να βρίζεις κάποιον όταν δεν μπορεί να σε ακούσει. Είναι να του πεις αυτό που σκέφτεσαι κοιτώντας τον στα μάτια. Αλλά αυτό απαιτεί κότσια, όχι ανθρώπους που το μόνο που κάνουν είναι να χειροκροτούν. Οι ΣΚΠΔΙΑ μάγκες προτιμούν τα εύκολα: λίγο θόρυβο, λίγη πόζα, και μετά εξαφάνιση στο πλήθος. Και κάπως έτσι, η δημόσια σφαίρα γεμίζει με ψευτομαγκιές και φανφάρες. Το θάρρος έγινε story, η ειλικρίνεια λεζάντα, και η αξιοπρέπεια... απόλυτη σιωπή. Αν κάποιος σε βρίζει όταν δεν μπορείς να τον ακούσεις, μην ανησυχείς. Δεν είναι μαγκιά. Είναι απλώς ΣΚΠΔΙΑ. Και αυτό, δεν χρειάζεται καν να το απαντήσεις. Αρκεί να γυρίσεις και να χαμογελάσεις. Εκεί θα δεις πόσο γρήγορα σβήνει η «μαγκιά».
Δημοσκόπηση, παραίτηση και το θέατρο του παραλόγου – μια ιστορία για γερά νεύρα και λεπτά αυτιά
Έγινε λοιπόν η δημοσκόπηση. Όχι κάποια τυχαία, αλλά εκείνη που περίμεναν όλοι με κομμένη την ανάσα, σαν να επρόκειτο να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του Euro. Και τι έδειξε; Ότι ο Δελιόπουλος, ο οποίος εδώ και δέκα χρόνια ήταν η σημαία του συνδυασμού, βγήκε πρώτος. Όχι απλώς πρώτος, αλλά με ποσοστό που, αν αύριο είχαμε εκλογές, θα του έδινε 5.600 ψήφους σε σύνολο 20.000. Δηλαδή, θα έπαιρνε το παιχνίδι σπίτι του και θα το έβαζε στο ράφι δίπλα στα αναμνηστικά από τις προηγούμενες θητείες. Και εκεί που κάποιοι άρχισαν να τρίβουν τα μάτια τους, ήρθε η επόμενη μέρα. Και μαζί της, η παραίτηση. Ναι, καλά διαβάσατε. Ο πρώτος της δημοσκόπησης, ο άνθρωπος που θα μπορούσε να σαρώσει στις κάλπες, αποφάσισε να αποχωρήσει από τον συνδυασμό που υπηρέτησε για μια δεκαετία. Έτσι απλά. Χωρίς φανφάρες, χωρίς «σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη», χωρίς τίποτα .Και κάπου εκεί άρχισε το θέατρο. Μπροστά, οι «άνετοι». Αυτοί που χαμογελούν και λένε «δεν έγινε και τίποτα». Πίσω όμως, στα παρασκήνια, το δράμα. Παρακαλετά, τηλεφωνήματα, «έλα να τα βρούμε», «μην το κάνεις αυτό στην ομάδα», «θα διαλυθούμε». Λυτοί και δεμένοι επιστρατεύτηκαν για να κρατήσουν ενωμένη μια ομάδα που, ας είμαστε ειλικρινείς, είχε ήδη διαλυθεί. Απλώς δεν το είχε καταλάβει ακόμα. Γιατί όταν ο πιο δημοφιλής φεύγει, δεν είναι απλώς μια παραίτηση. Είναι ένα ηχηρό «δεν πάει άλλο». Και τα χειρότερα έρχονται.
Οταν το καράβι μπάζει νερά από παντού.
Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το παρουσιάσουν σαν προσωπική επιλογή ή «αναζήτηση νέων προκλήσεων», η αλήθεια είναι πως το καράβι μπάζει νερά. Τώρα, μένει να δούμε ποιος θα μείνει να μαζέψει τα κομμάτια. Ή ποιος θα προσποιηθεί πως δεν έγινε τίποτα. Γιατί στην πολιτική, όπως και στο θέατρο, το πιο δύσκολο είναι να παίξεις πειστικά τον ρόλο του «όλα καλά». Και κάποιοι, δυστυχώς, δεν έχουν ούτε το ταλέντο ούτε το σενάριο. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μην ξεχάσουν να ευχαριστήσουν τον Άγιο Φανούριο. Μπορεί να τους φανερώσει λίγη ψυχραιμία. Ή έστω ένα νέο υποψήφιο. Οι αντιδράσεις των άλλων υποψηφίων μετά την παραίτηση του πρώτου σε ψήφους από τον συνδυασμό… είναι ένα μείγμα από δημόσια ψυχραιμία και παρασκηνιακή ταραχή. Επισήμως, οι περισσότεροι τηρούν στάση «σεβασμού στην απόφαση», με δηλώσεις του τύπου «ο καθένας έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον δρόμο του» και «συνεχίζουμε ενωμένοι». Ανεπίσημα όμως, η κατάσταση θυμίζει πανικό σε καφενείο μετά από σεισμό.Tι λένε μπροστά: Η ομάδα είναι πάνω απ’ όλα. Ο συνδυασμός έχει βάθος και εμπειρία. Η αποχώρηση δεν αλλάζει τον στόχο μας. Τι γίνεται πίσω από τις κουρτίνες: Επείγουσες συναντήσεις για να «κλείσουν τα στόματα» και να μην διαρρεύσει η εσωτερική αναστάτωση. Τηλέφωνα με παρακαλετά γύρνα πίσω, μην φευγεις μη που λέει και το τραγούδι.
Σενάρια για αντικατάσταση, ανασχηματισμό, ακόμα και αλλαγή στρατηγικής.
Κάποιοι μάλιστα, που μέχρι χθες τον αγνοούσαν ή τον υπονόμευαν, τώρα τον παρουσιάζουν ως «αναγκαίο κρίκο» και «πυλώνα ενότητας». Η δημοσκόπηση τους ταρακούνησε, και η παραίτηση τους έριξε από το σύννεφο. Γιατί άλλο να χάνεις έναν υποψήφιο, κι άλλο να χάνεις τον πιο δημοφιλή. Το πιο ειρωνικό; Ορισμένοι που εμφανίζονται «άνετοι» και «ψύχραιμοι», είναι οι ίδιοι που στέλνουν μηνύματα τύπου «έλα να το ξανασκεφτείς» και «μην αφήνεις την ομάδα έτσι». Η ομάδα που, κατά τα άλλα, «δεν διαλύεται». Αν συνεχιστεί έτσι, προβλέπεται να δούμε και «επιστροφές» με δάκρυα συγκίνησης. Ή τουλάχιστον, με δάκρυα δημοσκοπικής ανάγκης. Οι αντιδράσεις των ψηφοφόρων μετά την παραίτηση του πρώτου σε ψήφους από τον συνδυασμό είναι ένα μείγμα από σοκ, απογοήτευση και... καχυποψία. Γιατί όταν κάποιος που συγκεντρώνει 5.600 ψήφους σε μια δημοσκόπηση εξαφανίζεται από το κάδρο, οι πολίτες δεν μένουν αδιάφοροι. Αντιθέτως, αρχίζουν να ψάχνουν το «γιατί» πίσω από το «έφυγε».
Η επόμενη μέρα είναι που πονάει περισσότερο
Οι υποστηρικτές του παραιτηθέντος μιλούν για «αξιοπρέπεια», «κόπωση» και «απογοήτευση από την ομάδα». Πολλοί δηλώνουν πως θα τον ακολουθήσουν, ό,τι κι αν κάνει. Για αυτούς, η παραίτηση ήταν μια πράξη καθαρής πολιτικής συνείδησης. Οι ουδέτεροι ψηφοφόροι αναρωτιούνται τι συμβαίνει στο παρασκήνιο. «Αν ο πιο δυνατός φεύγει, τι μένει;» λένε. Κάποιοι βλέπουν την κίνηση ως ένδειξη διάλυσης, άλλοι ως ευκαιρία για ανανέωση. Οι αντίπαλοι του συνδυασμού χαμογελούν σαρδόνια. «Αυτοδιαλύονται πριν καν ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος», σχολιάζουν. Και σπεύδουν να προσεγγίσουν απογοητευμένους ψηφοφόρους. Οι συναισθηματικά δεμένοι με την ομάδα νιώθουν προδομένοι. «Δέκα χρόνια μαζί και τώρα φεύγει;» λένε. Κάποιοι ελπίζουν σε επιστροφή, άλλοι ζητούν εξηγήσεις. Όταν ο πιο δημοφιλής υποψήφιος αποχωρεί, δεν φεύγει μόνος του. Παίρνει μαζί του και την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος. Και όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να το «μαζέψουν», οι ψηφοφόροι δεν ξεχνούν. Ούτε συγχωρούν εύκολα. Αν συνεχιστεί έτσι, η επόμενη δημοσκόπηση θα δείξει όχι ποιος προηγείται, αλλά πόσοι απομακρύνονται. Και αυτό, δεν το σώζει ούτε η καλύτερη επικοινωνιακή στρατηγική.
Ο δήμαρχος των πυροτεχνημάτων και των παρακλήσεων – μια ιστορία πολιτικής ταχυδακτυλουργίας
Υπάρχει ένας τύπος δημάρχου που δεν κυβερνά. Κυβερνιέται. Όχι από τον λαό, αλλά από τους δημοτικούς του συμβούλους. Αυτούς που τον σπρώχνουν δεξιά κι αριστερά σαν να είναι πιόνι σε σκακιέρα που δεν ξέρει καν τους κανόνες. Και όσο ο ίδιος χαμογελάει στις φωτογραφίες, πίσω από τις κουρτίνες γίνεται το πανηγύρι: «Κάνε αυτό», «Μην πεις εκείνο», «Υποσχέσου το άλλο». Και ο δήμαρχος; Υπάκουος. Σαν μαθητής που δεν διάβασε και προσπαθεί να περάσει με σκονάκι. Μόλις όμως βλέπει πως το παιχνίδι χάνεται – οι δημοσκοπήσεις δεν τον λυπούνται, οι πολίτες βαρέθηκαν τις υποσχέσεις – τότε ξεκινά το σόου. Πυροτεχνήματα, εξαγγελίες, έργα που «ξεκινούν άμεσα» και ταξίματα που θυμίζουν προεκλογική λαχειοφόρο. «Θα φτιάξουμε την πλατεία», «Θα αναβαθμίσουμε το γήπεδο», «Θα φέρουμε επενδύσεις». Όλα αυτά, φυσικά, με ορίζοντα… μετά τις εκλογές. Αν και μερικά, ούτε ο Άγιος Φανούριος δεν θα μπορούσε να τα φανερώσει. Αν ήταν πραγματικά μάγκας, θα έβγαινε και θα έλεγε: «Δεν αλλάζω κανέναν μέχρι τις εκλογές. Ό,τι έκανα, έκανα. Κρίνετέ με γι’ αυτό». Αλλά αυτό απαιτεί πυγμή. Και η πυγμή δεν ταιριάζει με το ύφος του «να δούμε τι θέλουν οι σύμβουλοι». Αντί να δείξει το μέτρο της δύναμής του, δείχνει το μέτρο της αδυναμίας του. Και όσο οι σύμβουλοι τον σπρώχνουν, τόσο ο ίδιος χάνει την εικόνα του ηγέτη και μετατρέπεται σε διαχειριστή παραπόνων. Το αποτέλεσμα; Ένας δήμαρχος που δεν εμπνέει, αλλά εξαρτάται. Που δεν αποφασίζει, αλλά ακολουθεί. Και που όταν έρθει η ώρα της κάλπης, θα αναρωτιέται γιατί δεν τον ψήφισαν. Ίσως γιατί οι πολίτες ψάχνουν δήμαρχο. Όχι πυροτεχνουργό.
Η Ωρα Ευθύνης… και η ώρα της διάλυσης
Ήρθε η πρώτη παραίτηση και άνοιξε ο χορός. Όχι των εκλογών, αλλά των αποχωρήσεων. Στο συρτάρι του δημάρχου υπάρχει ήδη η επόμενη, καλοδιπλωμένη, με ημερομηνία και υπογραφή. Άλλοι δύο έχουν ήδη φύγει, και το κλίμα θυμίζει περισσότερο αποδυτήρια ομάδας που μόλις έφαγε πεντάρα, παρά αίθουσα δημοτικού συμβουλίου. Και το καλύτερο; Όλα δείχνουν πως έρχονται κι άλλες. Γιατί όταν αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ, δεν σταματάς στο μανίκι. Φανταστείτε τώρα το εξής σενάριο: να βρεθούν απέναντι περισσότεροι από αυτούς που διοικούν. Να φέρνει η διοίκηση ένα θέμα προς ψήφιση και να το αποφασίζουν οι ανεξάρτητοι και η αντιπολίτευση. Θα είναι σαν να πηγαίνεις για μπάνιο και να σε πετάνε στη θάλασσα χωρίς μαγιό. Πολιτικά, εννοείται. Η «Ώρα Ευθύνης» μοιάζει πλέον με «Ώρα Αμηχανίας». Και αν συνεχίσουν έτσι, θα πάθουν ό,τι έπαθαν οι «Μαζί Μπορούμε»: θα ασχολούνται με τον Αντιδήμαρχο, με το ποιος μίλησε σε ποιον, με το ποιος δεν χαιρέτησε ποιον, και θα τους ξεφύγει η καταστροφή που έρχεται με ταχύτητα δημοσκοπικής κατρακύλας. Γιατί όταν χάνεις τον έλεγχο, δεν τον ξαναβρίσκεις με ανακοινώσεις και φωτογραφίες. Τον ξαναβρίσκεις με πράξεις. Και αυτές… λείπουν. Ο δήμαρχος, αντί να μαζεύει την ομάδα, μαζεύει παραιτήσεις. Αντί να δείξει ηγεσία, δείχνει αμηχανία. Και αντί να βγει μπροστά και να πει «ως εδώ», κάθεται και περιμένει να δει ποιος είναι ο επόμενος που θα φύγει . Σαν να παίζει πολιτικό Survivor, αλλά χωρίς ασυλία. Αν συνεχιστεί αυτό το πανηγύρι, η επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου θα θυμίζει reality: με ίντριγκες, αποχωρήσεις και ανατροπές. Μόνο που στο τέλος, δεν θα μείνει κανείς να σηκώσει το τρόπαιο. Γιατί η πόλη χρειάζεται διοίκηση. Όχι θεατρική παράσταση.
«Δύο Αντιδήμαρχοι, μία εκδήλωση και πολλές αναπνοές με άδεια»
Πολλοί από εσάς αναρωτηθήκατε – και με πάθος μάλιστα – γιατί δύο Αντιδήμαρχοι βρέθηκαν σε διαφορετικό σημείο από εκείνο όπου παρευρισκόταν ο Δήμαρχος, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εκδήλωσης. Ορισμένοι μάλιστα έσπευσαν να ερμηνεύσουν την παρουσία μας ως ένδειξη «δυσαρέσκειας». Άλλοι, πιο δημιουργικοί, είδαν αποσχιστική τάση. Και κάποιοι, οι πιο δραματικοί, φαντάστηκαν να στήνονται άλλα κέντρα εξουσίας πίσω από τα περίπτερα. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή – και πολύ λιγότερο κινηματογραφική. Οι Αντιδήμαρχοι ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Με εντολή. Όχι από κάποιον μυστικό πράκτορα, αλλά από τον ίδιο τον «μεγάλο αφέντη» όπως τον αποκαλούν οι πιο θεατρικοί της παρέας ΣΚΠΔΙΑ .Και για να το πούμε απλά: εμείς δεν αναπνέουμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πρώτα παίρνουμε έγκριση και μετά εισπνέουμε. Έτσι λειτουργεί η πειθαρχία. Έτσι λειτουργεί η εμπιστοσύνη. Έτσι λειτουργεί η ομάδα. Όχι σαν κάτι άλλους που πρώτα μιλάνε και μετά σκέφτονται – αν προλάβουν. Ο σκοπός της παρουσίας μας ήταν συγκεκριμένος: να δούμε, να ακούσουμε, να καταγράψουμε. Όχι να φωτογραφηθούμε δίπλα σε μπαλόνια και να ποστάρουμε «εδώ με τον κόσμο». Ένας εκπροσωπεί. Οι άλλοι παρατηρούν. Και μετά, ναι, τα λέμε όλα στο αφεντικό. Όπως πρέπει. Αν αυτό σας φαίνεται ύποπτο, τότε μάλλον έχετε περάσει πολύ χρόνο μπροστά σε πολιτικές σειρές του Netflix. Εδώ δεν έχουμε ίντριγκες. Έχουμε δουλειά. Και κάτι τελευταίο για τους φίλους της ομάδας ΣΚΠΔΙΑ: Αντί να ψάχνετε σκιές πίσω από τις κινήσεις, δοκιμάστε να δείτε το φως. Μπορεί να σας ζαλίσει στην αρχή, αλλά είναι θεραπευτικό.
Ο Αντιδήμαρχος
