Αν η απραξία ήταν άθλημα, ο Δήμος Αλεξάνδρειας θα είχε πάρει χρυσό στους Ολυμπιακούς. Όχι μόνο δεν κινείται φύλλο στα σοβαρά ζητήματα, αλλά και όταν κάτι πάει να κινηθεί, είναι μάλλον για να στηθεί κανένα τραπεζάκι με πλαστικά πιάτα και πιτάκια που εξαφανίζονται πιο γρήγορα κι απ’ τις υποσχέσεις προεκλογικής περιόδου.
Η περίφημη «Γιορτή Πίτας» – το μοναδικό πολιτιστικό αποτύπωμα της δημοτικής δράσης – ξεκινά ως τριήμερο έπος και καταλήγει σε μονοήμερο φιάσκο. Και αν είσαι τυχερός, προλαβαίνεις να δεις δυο χορευτικά και να φας μισή τυρόπιτα πριν πέσει το σκοτάδι και μαζευτούν οι πάγκοι σαν να μην υπήρξε ποτέ γιορτή. Γιατί; Επειδή κάποιοι έχουν άλυτα υπαρξιακά με τα μαγαζιά του κέντρου. Δύο χρόνια τώρα, η γιορτή στήνεται πάνω στην επέτειο της απελευθέρωσης, λες και η πόλη απελευθερώθηκε για να μην δουλέψουν τα μαγαζιά. Και κάπου εδώ ξεκινά το θέατρο του παραλόγου. Οι ίδιοι που αποφασίζουν να σαμποτάρουν την εμπορική κίνηση, είναι αυτοί που στην προεκλογική περίοδο κάνουν παρέλαση στα μαγαζιά. Πρώτο τραπέζι πίστα, με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και χειραψίες που θυμίζουν reunion παλιών συμμαθητών. Ξαφνικά, θυμούνται ότι υπάρχει τοπική αγορά, ότι οι επαγγελματίες παλεύουν, ότι η πόλη έχει ανάγκες. Και κάπου ανάμεσα σε έναν καφέ και μια μπουγάτσα, πέφτουν οι υποσχέσεις σαν τα φύλλα του φθινοπώρου: «Θα φτιάξουμε την πλατεία», «Θα στηρίξουμε τους επαγγελματίες», «Θα φέρουμε ανάπτυξη». Spoiler alert: δεν θα φτιάξουν τίποτα. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, φταίνε και οι μαγαζάτορες. Όταν τους μαζεύουν για κονσομανσιόν, δεν λένε όχι. Τους ταΐζουν λίγο πολιτική ελπίδα, τους ποτίζουν με υποσχέσεις και τους αφήνουν να πιστεύουν ότι κάτι θα αλλάξει. Και μετά, όταν η γιορτή πίτας γίνεται... γιορτή φιάσκου, αρχίζουν οι διαμαρτυρίες. Μα πού ήσασταν όταν σας έπαιρναν αγκαζέ για φωτογραφίες και likes; Η Αλεξάνδρεια δεν χρειάζεται άλλη πίτα. Χρειάζεται δράση, σχέδιο, και μια δημοτική αρχή που να θυμάται ότι η πόλη δεν είναι μόνο σκηνικό για γιορτές. Είναι άνθρωποι, δουλειές, ανάγκες. Και αν δεν μπορούν να τα διαχειριστούν αυτά, ας αφήσουν τις πίτες και ας πιάσουν κανένα φτυάρι – έστω για τα μάτια του κόσμου. Ή έστω, ας κάνουν τη γιορτή πίτας τριήμερη. Να έχουμε χρόνο να χωνέψουμε την απραξία.
Γαστρονομία χωρίς Αλεξάνδρεια: Το φεστιβάλ που μας ξέχασε… ή μας απέφυγε; Πώς να μαγειρέψεις την απουσία σου και να μην σε χωνέψει κανείς
Στην καρδιά της Ημαθίας, στήθηκε το φεστιβάλ γαστρονομίας με τη συμμετοχή της Βέροιας, της Νάουσας και της Περιφέρειας. Πιάτα, αρώματα, μουσικές, χαμόγελα… και μια απουσία που φώναζε πιο δυνατά κι απ’ το σκόρδο στο τζατζίκι: η Αλεξάνδρεια. Ναι, ολόκληρος Δήμος Αλεξάνδρειας έμεινε εκτός. Όχι γιατί δεν έχει γεύσεις – έχει και παραέχει. Αλλά μάλλον γιατί οι διοικούντες έχουν ξεχάσει πώς είναι να σηκώνεσαι απ’ την καρέκλα. Η εικόνα ήταν ξεκάθαρη: οι άλλοι μαγείρευαν, εμείς… μαγειρευόμασταν. Σαν να μην ανήκουμε πια στην Ημαθία. Σαν να μας έβαλαν σε άλλο νομό, ίσως και σε άλλο πλανήτη. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Θυμάστε που τα έλεγε ο Αντιδήμαρχος; «Δεν μας υπολογίζει κανείς πια». Και τότε γελάσαμε. Τώρα, απλώς… μείναμε νηστικοί. Η Βέροια έφερε τα ρεβίθια της, η Νάουσα τα κρασιά της, η Περιφέρεια τα κονδύλιά της. Κι εμείς; Εμείς φέραμε την απουσία μας. Ούτε ένα τραπεζάκι, ούτε ένα μπουφέ με μπουγάτσα, ούτε μια πιτούλα για τα προσχήματα. Λες και η Αλεξάνδρεια είναι ο ξάδερφος που δεν τον καλείς στο τραπέζι γιατί πάντα φέρνει μόνο νερό. Και δεν φταίνε οι δημότες. Οι δημότες έχουν γεύση, έχουν μεράκι, έχουν ιστορία. Φταίνε αυτοί που διοικούν και βαριούνται να σηκωθούν απ’ την καρέκλα. Εκτός αν η καρέκλα είναι σε καφετέρια, τότε σηκώνονται για να κάτσουν αλλού. Ίσως να μην ήξεραν καν ότι γίνεται φεστιβάλ. Ίσως να νόμιζαν ότι «γαστρονομία» είναι κάτι που παθαίνεις όταν τρως γρήγορα. Και τώρα τι; Θα περιμένουμε το επόμενο φεστιβάλ για να μας θυμηθούν; Ή θα στείλουμε αντιπροσωπεία με ταπεράκια και delivery; Μήπως να οργανώσουμε δικό μας φεστιβάλ; «Φεστιβάλ Απουσίας» – με άδειους πάγκους, άδειες κατσαρόλες και άφθονη απογοήτευση. Ή μήπως να κάνουμε κάτι πιο ριζοσπαστικό; Να σηκωθούμε εμείς – οι δημότες – και να δείξουμε ότι η Αλεξάνδρεια δεν είναι για τα αζήτητα. Ότι έχουμε φωνή, έχουμε γεύση, και έχουμε και χιούμορ. Γιατί αν δεν γελάσεις με την κατάστασή σου, θα σε φάει η πίκρα. Και αυτή δεν μπαίνει σε συνταγή. Οπότε, την επόμενη φορά που θα γίνει φεστιβάλ γαστρονομίας, ας είμαστε εκεί. Όχι μόνο με πίτες και σουβλάκια, αλλά με παρουσία, με διεκδίκηση, με… καρέκλες που σηκώθηκαν. Γιατί η Αλεξάνδρεια δεν είναι το πιάτο που περίσσεψε. Είναι το κυρίως γεύμα. Καιρός να το θυμηθούν όλοι.
Ο Αλιάκμονας περνάει κι από εδώ, αλλά εμείς… περνάμε γενικώς!
Δεν πρόλαβα καλά-καλά να τελειώσω το προηγούμενο άρθρο μου – αυτό που κάποιοι είπαν «υπερβολικό», «γκρινιάρικο», «λίγο πικρό» – και να σου η διοίκηση, με την ταχύτητα χελώνας σε κυκλοφοριακή συμφόρηση, φρόντισε να με δικαιώσει πανηγυρικά. Όχι απλώς δεν μας διέψευσε, αλλά μας έδωσε και bonus επεισόδιο. Συνεδριάσεις, συνέδρια, δικτυώσεις… όλα ωραία και καλά. Και ξαφνικά, συνέδριο πόλεων με λίμνες. Η Βέροια εκεί, πρώτη μούρη στο πανηγύρι, με τον Αλιάκμονα να ρέει περήφανα και να ποτίζει χρηματοδοτήσεις. Και εμείς; Εμείς ούτε στα πρακτικά δεν μπήκαμε. Λες και ο Αλιάκμονας κάνει skip την Αλεξάνδρεια γιατί βαριέται να σταματήσει. Μα καλά, δεν περνάει κι από εμάς; Δεν μας ακουμπάει το ποτάμι; Ή μήπως έχει GPS και μας αποφεύγει; Μπα, λάθος κάνετε. Περνάει και παραπερνάει. Αλλά εμείς, ως γνωστόν, δεν μπλέκουμε με τέτοια. Ποτάμια, λίμνες, ευρωπαϊκά προγράμματα… σιγά μην ασχοληθούμε. Έχουμε σοβαρότερα θέματα, όπως το πότε θα γίνει η επόμενη γιορτή πίτας και αν θα έχει μουσική ή μόνο ηχεία. Οι άλλοι δήμοι παίρνουν κονδύλια, κάνουν έργα, χτίζουν υποδομές. Εμείς παίρνουμε selfies, κάνουμε αναρτήσεις και χτίζουμε προσδοκίες. Και όταν έρθει η ώρα να συμμετέχουμε σε κάτι ουσιαστικό, κάνουμε τον… Αλιάκμονα: περνάμε και δεν ακουμπάμε. Και μην μου πείτε πάλι ότι φταίνε οι δημότες. Οι δημότες θέλουν να δουν την πόλη τους να προχωράει. Δεν φταίνε που οι διοικούντες, έχουν αποκτήσει μόνιμη σχέση με την καρέκλα. Αν η καρέκλα είχε ρόδες, θα είχαν κάνει τουλάχιστον μια περιοδεία. Οπότε το λέω ότι αν συνεχίσουμε έτσι, στο επόμενο συνέδριο θα συμμετέχουμε μόνο αν είναι για πόλεις με… απραξία. Εκεί θα είμαστε πρωταγωνιστές. Με τον Αλιάκμονα να μας κοιτάει απορημένος και να αναρωτιέται: «Μα καλά, αυτοί δεν θέλουν ούτε νερό;»
Ανασχηματισμός στον Γιδά: Το χρονικό μιας εξαγγελίας που δεν θα γίνει ποτέ
Αν υπήρχε βραβείο για την πιο ευέλικτη έννοια του «ανασχηματισμού», ο Δήμαρχος του Γιδά θα το είχε ήδη κερδίσει. Όχι γιατί τον έκανε. Αλλά γιατί κατάφερε να τον υποσχεθεί, να τον μεταθέσει, να τον ξαναϋποσχεθεί και τελικά να τον μετατρέψει σε φιλοσοφική έννοια: «Ανασχηματισμός είναι αυτό που σκέφτεσαι όταν όλα πάνε κατά διαόλου, αλλά εσύ βλέπεις ουράνιο τόξο».Η αρχική εξαγγελία για «αλλαγές προσώπων και δομών» έγινε τον Σεπτέμβριο. Μετά ήρθε ο Οκτώβριος, αλλά ο μήνας είχε πολλές βροχές και λίγη διάθεση. Τα Χριστούγεννα φάνηκαν πιο γιορτινά, αλλά ποιος κάνει ανασχηματισμό με μελομακάρονα στο τραπέζι; Έτσι, η νέα ημερομηνία είναι ο Μάρτιος. Γιατί, όπως λένε οι σοφοί του Δημαρχείου, «ο κύκλος των αλλαγών πρέπει να κλείσει με την άνοιξη». Ή με την επόμενη εκλογική περίοδο. Ή με την επόμενη μελέτη για την πλατεία. Ο Δήμαρχος, με το βλέμμα του ανθρώπου που βλέπει πρόοδο εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν λακκούβες, δηλώνει ικανοποιημένος. Οι δρόμοι μπορεί να θυμίζουν σενάριο από Mad Max, αλλά η διοίκηση «λειτουργεί άψογα». Οι δημότες μπορεί να ψάχνουν υπεύθυνους με drone, αλλά «η ομάδα είναι δεμένη». Και οι συνεργάτες του μπορεί να έχουν ξεχάσει τι σημαίνει «αρμοδιότητα», αλλά «η εμπιστοσύνη είναι αδιαπραγμάτευτη». Η αλήθεια είναι πως ο Δήμαρχος δεν θέλει να χάσει τα πουλέν του. Αυτούς που τον στήριξαν, τον ψήφισαν, του έφεραν κουλουράκια στο γραφείο και του έμαθαν πώς να κάνει share στο Facebook. Οπότε, για να κατευνάσει τα πνεύματα, ίσως κάνει μία αλλαγή. Μία. Την πιο «βολική». Εκείνον που η παρέα έχει βάλει στο μάτι. Όχι γιατί δεν δουλεύει. Αλλά γιατί δεν γελάει στα αστεία τους. Ο κόσμος περιμένει. Άλλοι με αγωνία, άλλοι με ειρωνεία, άλλοι με πασατέμπο. Ο ανασχηματισμός έχει γίνει το νέο «έργο της πλατείας»: όλοι μιλούν γι’ αυτό, κανείς δεν το βλέπει. Και στο τέλος, ίσως ο Δήμαρχος βγει και πει: «Ο ανασχηματισμός έγινε εσωτερικά. Στην καρδιά μας. Στην ψυχή της διοίκησης».
Νάουσα: Οι κάδοι ήρθαν, οι φωτογραφίες βγήκαν, η λογική... αγνοείται
Εκεί στη Νάουσα, φαίνεται πως η καθαριότητα δεν είναι απλώς υπόθεση του Δήμου – είναι και φωτογραφικό event. Ολόφρεσκοι κάδοι απορριμμάτων και ανακύκλωσης παρελαύνουν στις αποθήκες του Δήμου, με τον Αντιδήμαρχο Καθαριότητας Αντώνη Μπέζο να ποζάρει περήφανα μπροστά τους. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις – και καμία εξήγηση για το πού θα πάνε οι κάδοι. Στο Γιδά όμως… η μπάλα παίζεται αλλιώς Εδώ, οι κάδοι δεν κάνουν δημόσιες εμφανίσεις. Κατεβαίνουν νύχτα, σε «διακριτικά» σημεία, με GPS απενεργοποιημένο και οδηγίες αποστολής: «Μόνο σε δικούς μας». Το σύστημα είναι απλό: αν δεν μας ψήφισες, βάλε σακούλα στο μπαλκόνι. Αν μας ψήφισες, έχεις κάδο με ρόδες και καπάκι που κλείνει. Και το καλύτερο; Την παραλαβή δεν την κάνει ο Αντιδήμαρχος Καθαριότητας. Όχι η Οικονομική Υπηρεσία, ούτε η Τεχνική. Την κάνει ο εκ των δεξιών που ξέρει από παραστατικά και πρωτόκολλα. Στο Γιδά, η καθαριότητα είναι προσωπική υπόθεση. Αν η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, τότε η άλλη μισή είναι οι δημόσιες σχέσεις. Εμείς στον Γιδά, θα συνεχίσουμε να παίζουμε μπαλίτσα – με κάδους που δεν φωτογραφίζονται, αλλά κάνουν δουλειά.
Δεν μας καίγεται καρφί – Η νέα μόδα της επιλεκτικής αδιαφορίας
Στο Γιδά, όπου το κάθε πεζοδρόμιο έχει γνώμη και το κάθε παγκάκι έχει ακούσει τουλάχιστον τρεις θεωρίες συνωμοσίας, μια νέα τάση σαρώνει τα social media: η επιλεκτική αδιαφορία. Και ποιος είναι ο τελευταίος στόχος αυτής της συναισθηματικής μόδας; Μα φυσικά, η ανεξαρτητοποίηση του Στέφανου Δελιόπουλου.«Δεν μας καίγεται καρφί», δηλώνουν με στόμφο οι γνωστοί-άγνωστοι της πλατείας, ενώ ταυτόχρονα έχουν κάνει refresh στην ανάρτηση του Στέφανου περισσότερες φορές απ’ ό,τι έχουν κάνει αίτηση για το Power Pass. Η ανάρτηση του, με 600 likes και πάνω από 60 σχόλια τύπου «Είμαστε μαζί σου», έχει γίνει το νέο σημείο συνάντησης των «αδιάφορων» που κατά βάθος καίγονται σαν φλογισμένα σουτζουκάκια. «Σε στηρίζουμε Στέφανε!»«Ήρθε η ώρα να λάμψεις μόνος σου!»«Επιτέλους, κάποιος με πυγμή!» Και όλα αυτά από ανθρώπους που, μέχρι χθες, έλεγαν «Ποιος είναι αυτός ο Δελιόπουλος;». Τώρα ξαφνικά, τον έχουν στο καρδιογράφημα της πολιτικής τους συνείδησης. Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ανεξαρτητοποίηση του Στέφανου δεν είναι απλώς πολιτικό γεγονός. Είναι τεστ αλήθειας για το ποιος έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι... ναι, τον νοιάζει. Και πολύ μάλιστα.
Από τον Γιδά στο Αίγιο: Ο γεωργικός ελκυστήρας που έγινε VIP
Στον Γιδά, εκεί όπου οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου έχουν περισσότερες ανατροπές κι από το σενάριο του «Σασμού», ένα νέο επεισόδιο ήρθε να ταράξει τα νερά της τοπικής αυτοδιοίκησης: χάλασε λέει ο γεωργικός ελκυστήρας. Και όχι, δεν μιλάμε για κανένα ταπεινό τρακτεράκι που το φτιάχνει ο Μήτσος με ένα σφυρί και λίγο σαραντάρι λάδι. Μιλάμε για τον «ελκυστήρα των ελκυστήρων», που απαιτεί επισκευή αξίας 35.000€. Η επιτροπή, με ύφος τεχνικού συμβούλου της NASA, αποφάσισε πως η επισκευή πρέπει να γίνει άμεσα. Και κάπου εδώ αρχίζει το σίριαλ: η απευθείας ανάθεση πάει σε εταιρεία... στο Αίγιο. Ναι, σωστά διαβάσατε. Στο Αίγιο. Γιατί, όπως φαίνεται, στον πολυπολιτισμικό και τεχνολογικά προηγμένο Γιδά και σε ολοκηρη την Ημαθία, δεν υπάρχει ούτε ένα συνεργείο που να ξέρει τι είναι γεωργικός ελκυστήρας. Εδώ επισκευάζουμε μόνο τρακτέρ. Και αν είναι Ιταλικό, ακόμα καλύτερα. Οι κακές γλώσσες λένε πως η επιλογή έγινε με βάση την «ενεργειακή αύρα» της Πελοποννήσου. Φυσικά κανω χιούμορ γιατι προκειται για σοβαρή εταιρεία που μάλιστα κατέθεσε και προσφορά όπως ορίζει ο νόμος. Οι δικοί μας όμως προτιμούν τις απευθείας αναθέσεις. Στον Γιδα, δεν μας λείπει η τεχνογνωσία. Μας λείπει η φαντασία. Ή μάλλον όχι – έχουμε και από αυτήν μπόλικη, ειδικά όταν πρόκειται για απευθείας αναθέσεις. Ο γεωργικός ελκυστήρας έγινε σύμβολο: όχι της αγροτικής ανάπτυξης, αλλά της δημιουργικής λογιστικής. Αναμένουμε με αγωνία την επόμενη απόφαση. Ίσως να στείλουμε και το παγκάκι της πλατείας για αναπαλαίωση στη Βιέννη. Γιατί όχι;
Πλατεία Ελευθερίας: Η ανάπλαση που έγινε... σίριαλ εποχής
Στον Γιδά, εκεί που ο χρόνος κυλά με ρυθμούς δημοτικής επιτροπής και το ρολόι στα έργα γράφει «αναμονή», η πλατεία Ελευθερίας έχει εξελιχθεί σε τοπικό θρίλερ. Η σύμβαση υπεγράφη στις 9 Μαρτίου 2023, με υπόσχεση παράδοσης στις 2 Ιανουαρίου 2024. Η ημερομηνία πέρασε όπως και ο Ιανουάριος του 2025. Και τώρα που μπήκε Οκτώβριος και πάμε για αλλάγη χρόνου, όλοι αναρωτιούνται: Μήπως εννοούσαν 2026 και απλώς δεν το είπαν για να μη μας τρομάξουν; Η δημοτική επιτροπή, πάντα σε εγρήγορση, συνεδρίασε στις 30 Σεπτεμβρίου 2025 και αποφάσισε ομόφωνα... να δώσει παράταση. Όχι γιατί τελείωσε το έργο, αλλά γιατί τελείωσε η υπομονή μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το κόστος ανέβηκε κι άλλο: από 824.000€ πήγαμε στις 868.000€. Δηλαδή, ένα «συν» 44.000€ σε πέντε λεπτά. Πιο γρήγορα κι από παραγγελία σουβλάκια. Η ερώτηση όλων: ποιος ευθύνεται για την καθυστέρηση; Ο εργολάβος που έχει εξαφανιστεί σαν τον Χουντίνι; Ή ο Δήμος που πληρώνει έξτρα για κάτι που δεν έγινε στην ώρα του; Η απάντηση είναι απλή: φταίει το σύμπαν. Ή η υγρασία. Ή το ότι η πλατεία έχει «ενεργειακή ιδιαιτερότητα» και δεν δέχεται εύκολα ανάπλαση. Μπορεί και να περιμένουμε τις επόμενες εκλογές. Να μην χρειαστεί να γραφτεί και λόγος. Αφού πάλι για πλατείες θα πουν. Η πλατεία Ελευθερίας δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι σύμβολο. Της γραφειοκρατίας, της αοριστίας και της μαγικής ικανότητας του Δήμου να πληρώνει για καθυστερήσεις χωρίς να ξέρει ποιος φταίει. Και εμείς; Εμείς περιμένουμε. Με καρέκλες, καφέ και χιούμορ. Γιατί στον Γιδά, η σατιρική ανάπλαση είναι πιο γρήγορη απ’ την πραγματική. Όπως βλέπετε παρακάτω πέντε παρατάσεις είναι λίγες για να τελειώσει η πλατεία...
Ο Αντιδήμαρχος
