ΤΟ ΑΡΟΤΡΟ, Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΔΕΣΣΑΪΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ
Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο της Αλεξάνδρειας, η ατμόσφαιρα θύμιζε κάτι ανάμεσα σε θεατρική πρόβα και μεταμεσονύχτιο καφενείο. Οι τοποθετήσεις κάποιων αιρετών ήταν τόσο ντεφορμέ, που αν ήταν ποδοσφαιριστές, θα τους είχε στείλει ο προπονητής για ζέσταμα στο πάρκινγκ.
Κεντρικό θέμα: το ιστορικό άροτρο, το οποίο παραλίγο να μεταναστεύσει στη Βέροια, αλλά τελικά έμεινε στην Αλεξάνδρεια χάρη στην Ομάδα Δράσης Ενεργών Πολιτών. Και κάπου εκεί ξεκινά το θέατρο του παραλόγου.Ο δήμαρχος, εμφανώς ενοχλημένος που κάποιοι άλλοι πέτυχαν αυτό που θα έπρεπε να είχε φροντίσει ο ίδιος, ξεκίνησε τον λόγο του με ύφος «δεν έγινε και τίποτα». Ούτε λέξη για την Ομάδα Δράσης. Σαν να έπεσε το άροτρο από τον ουρανό, καβάλα σε σύννεφο χορηγούμενο από την Περιφέρεια.Στη συνέχεια, χαμήλωσε την ένταση της φωνής του – ίσως για να μην τον ακούσει η αλήθεια – και ψιθύρισε ότι όλα έγιναν χάρη στο δικό του τηλεφώνημα στον αντιπεριφερειάρχη. Το άροτρο σώθηκε, λέει, γιατί εκείνος πήρε τηλέφωνο. Όχι γιατί κάποιοι έτρεξαν, πίεσαν, έγραψαν, φώναξαν. Όχι. Το τηλέφωνο ήταν το κλειδί. Μάλλον το άροτρο είναι τηλεκατευθυνόμενο.Και εκεί που λες «εντάξει, ας το αφήσουμε», έρχεται η κορύφωση: η συμφωνία για να μείνει το άροτρο στην πόλη είναι να γίνει καθαρισμός και βάψιμο. Και μαντέψτε ποιος θα το κάνει. Όχι ο Δήμος. Όχι η Τεχνική Υπηρεσία. Όχι κανένας εργολάβος. Η Ομάδα Δράσης Ενεργών Πολιτών. Δηλαδή, αυτοί που το έσωσαν, τώρα πρέπει να το τρίψουν, να το βάψουν και να το γυαλίσουν. Σαν να τους λέει: «Αν δεν το κάνετε, θα το πάρουμε πίσω. Και θα το στείλουμε στη Βέροια με courier».Η όλη τοποθέτηση θύμισε τον αλησμόνητο πρόεδρο του Εδεσσαϊκού:«Εμείς θέλαμε να παίξουμε, αλλά αυτοί δεν ήθελαν. Μετά ήθελαν αυτοί, αλλά δεν θέλαμε εμείς. Και τελικά δεν παίξαμε γιατί δεν ήθελε κανείς».Κάπως έτσι κι εδώ:«Εμείς θέλαμε να κρατήσουμε το άροτρο, αλλά δεν κάναμε τίποτα. Μετά το κράτησαν αυτοί, αλλά δεν θέλαμε να το καθαρίσουμε. Τώρα θέλουμε να το έχουμε, αλλά να το καθαρίσουν οι άλλοι.»Αν μη τι άλλο, το άροτρο απέκτησε νέο ρόλο: από γεωργικό εργαλείο, έγινε εργαλείο πολιτικής αμηχανίας.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Η ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ;
Η καλή μέρα βέβαια φάνηκε από το πρωί, όταν ο δήμαρχος αποφάσισε να δείξει χαρακτήρα – ή μάλλον να τον κρύψει κάτω από το χαλί. Σαν άλλος σκηνοθέτης, δεν άφησε τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου να διαβάσει την ανακοίνωση παραίτησης και ανεξαρτητοποίησης του Στέφανου Δελιόπουλου. Προφανώς, η αλήθεια είναι ωραία μόνο όταν την λέμε εμείς. Όταν την λένε οι άλλοι, είναι… διακοσμητική. Και ενώ ο Δριστάς προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους της αποχώρησης, ο Δελιόπουλος καθόταν απέναντι, σαν φοιτητής που περιμένει να ακούσει τη βαθμολογία του από καθηγητή που δεν τον συμπαθεί. Ο δήμαρχος, από την άλλη, έδινε ρεσιτάλ αμηχανίας: μια έπινε νερό, μια πάλευε με το μικρόφωνο, λες και προσπαθούσε να το πείσει να μην μεταδώσει την αλήθεια. Η σκηνή θύμιζε κάτι από παλιό ελληνικό σινεμά: «Δεν είναι αυτό που νομίζετε, απλώς έτυχε να παραιτηθεί μπροστά μου!» Το μικρόφωνο, βέβαια, δεν συνεργάστηκε. Ούτε το νερό. Ούτε η πραγματικότητα. Γιατί όσο κι αν προσπαθείς να κρύψεις μια παραίτηση, αυτή θα βρει τρόπο να ακουστεί – ακόμα κι αν χρειαστεί να την γράψουν με μαρκαδόρο στον πίνακα της αίθουσας. Και κάπως έτσι, το δημοτικό συμβούλιο της Αλεξάνδρειας απέκτησε νέο τίτλο: “Η Παραίτηση που δεν Ειπώθηκε, αλλά Όλοι Κατάλαβαν”. Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα χρειαστούμε και σκηνοθέτη. Γιατί το σενάριο υπάρχει. Οι ηθοποιοί επίσης. Μόνο το χειροκρότημα λείπει.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΙΔΑ: ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΕΔΕΣΣΑΪΚΟΥ
Αν το τελευταίο δημοτικό συμβούλιο ήταν θεατρική παράσταση, θα είχε τίτλο: “Η Πυρασφάλεια που ήρθε αργά και η Παραίτηση που δεν διαβάστηκε”. Γιατί στον Γιδά, η λογική κάνει διακοπές και η επιστήμη απλώς… σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η κατάσταση ήταν ήδη σε φάση «πρόεδρος του Εδεσσαϊκού», όταν ο δήμαρχος αποφάσισε να μας ενημερώσει – χωρίς να του ζητηθεί – ότι το Πνευματικό Κέντρο έχει πλέον άδεια πυρασφάλειας. Μπράβο. Μόνο που ξέχασε να αναφέρει ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε χωρίς αυτήν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια των πολιτών που συμμετείχαν σε εκδηλώσεις. Δηλαδή, αν έπιανε φωτιά, θα έπρεπε να βγούμε με GPS και πυξίδα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε κάποιες από αυτές τις εκδηλώσεις ζητήθηκε και αντίτιμο από ιδιώτη για τη χρήση του χώρου. Δηλαδή, πλήρωνες για να μπεις σε ένα κτίριο που δεν είχε καν πιστοποιημένη έξοδο κινδύνου. Σαν να αγοράζεις εισιτήριο για roller coaster χωρίς ζώνες ασφαλείας. Ο δήμαρχος, βέβαια, το είπε με στόμφο, σαν να μας ανακοίνωνε την ανακάλυψη του τροχού. Και κάπου εκεί, η αίθουσα του συμβουλίου μετατράπηκε σε σκηνή από το γνωστό βίντεο: «Εμείς θέλαμε πυρασφάλεια, αλλά δεν την είχαμε. Μετά την είχαμε, αλλά δεν θέλαμε να πούμε ότι δεν την είχαμε. Και τώρα την έχουμε, αλλά δεν θέλουμε να θυμόμαστε ότι δεν την είχαμε.» Στον έρμο τον Γιδά, η διοίκηση μοιάζει με παλιά ελληνική ταινία: όλοι μιλάνε, κανείς δεν ακούει, και στο τέλος… φεύγουμε από την έξοδο κινδύνου – αν υπάρχει.
ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΑΦΗΓΗΤΗ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ
Και το ρεσιτάλ είχε και συνέχεια. Όχι πολιτικής, αλλά μυθοπλασίας. Αναγκάστηκε – λέει ο δημαρχος – να αναφερθεί σε εκείνον που πίεσε για να συγκινηθεί ο Δήμος και να βγάλει επιτέλους άδεια πυρασφάλειας για το Πνευματικό Κέντρο. Μόνο που δεν είπε το όνομά του. Όχι από ευγένεια. Από… στρατηγική σιωπή. Αντί για όνομα, μας χάρισε χαρακτηρισμούς που θύμιζαν τηλεοπτικό πάνελ: «υπόλογος», «παραπλανητής», «υποψήφιος που δεν έγινε ποτέ». Και κάπου εκεί, η αίθουσα μετατράπηκε σε escape room. Γιατί όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν: τι σχέση έχει η άδεια πυρασφάλειας με το αν κάποιος κατέβηκε ή όχι για δήμαρχος; Μήπως η άδεια εκδίδεται μόνο αν ο αιτών έχει εκλογική αποτυχία; Μήπως το Πνευματικό Κέντρο λειτουργεί με όρους reality;Ο δήμαρχος, πάντως, το είπε με στόμφο: «Είναι υπόλογος σε όσους τον πίστεψαν». Δηλαδή, επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι θα είναι υποψήφιος και δεν ήταν, τώρα δεν πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι πίεσε για την πυρασφάλεια. Λογική που θα ζήλευε και ο πρόεδρος του Εδεσσαϊκού: «Εμείς θέλαμε πυρασφάλεια, αλλά αυτός δεν ήταν υποψήφιος. Μετά είχαμε πυρασφάλεια, αλλά δεν θέλαμε να πούμε ποιος την έφερε. Και τώρα την έχουμε, αλλά δεν θέλουμε να θυμόμαστε πώς την αποκτήσαμε.» Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πνευματικό Κέντρο έχει πλέον άδεια. Και το δημοτικό συμβούλιο… άδεια λογικής. Γιατί όταν η πολιτική γίνεται προσωπικό ξεκατίνιασμα, ούτε η πυρασφάλεια δεν σώζει την κατάσταση.
ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ: Ο ΓΙΔΑΣ ΣΕ ΝΕΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
Την Δευτέρα φαίνεται πως η φαντασία ξεπέρασε την πραγματικότητα και η αλήθεια… απλώς δεν προσήλθε. Ο δήμαρχος, σε μια αποστροφή λόγου που θύμιζε πολιτικό stand-up, αποφάσισε να πετάξει το υπονοούμενο της χρονιάς: ότι όσοι ξεγελάστηκαν από τον «υποψήφιο που δεν ήταν ποτέ υποψήφιος» έχουν κάνει… μήνυση. Ναι, καλά διαβάσατε. Μήνυση. Όχι παράπονο, όχι γκρίνια. Μήνυση. Βέβαια, για τη συγκεκριμένη μήνυση δεν έχει ακούσει κανείς. Ούτε οι ίδιοι οι «ξεγελασμένοι». Ούτε τα δικαστήρια. Ούτε καν το Google. Πιθανότατα, ο δήμαρχος την είδε σε όνειρο, κάπου ανάμεσα σε έναν φάκελο πυρασφάλειας και μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον αντιπεριφερειάρχη. Ίσως να ήταν και προφητικό όνειρο, ποιος ξέρει. Στον Γιδά, όλα είναι πιθανά. Και γιατί να μην πετάξουμε κι ένα ψεματάκι παραπάνω; Εξάλλου, τόσα έχουν ειπωθεί. Ένα ακόμα δεν θα κάνει διαφορά. Το κοινό μας βλέπει σαν θεούς – και οι θεοί, ως γνωστόν, δεν απολογούνται. Αρκεί να υπάρχει δράμα, ίντριγκα και μια δόση μυστηρίου. Το ότι δεν υπάρχει μήνυση; Λεπτομέρεια. Το ότι ο «υποψήφιος» δεν ήταν ποτέ υποψήφιος; Τεχνικό ζήτημα. Το μόνο που έλειπε ήταν να μας πει ότι η μήνυση κατατέθηκε από εξωγήινους, σε συνεργασία με την Ομάδα Δράσης Ενεργών Πολιτών, και ότι το Πνευματικό Κέντρο θα μετατραπεί σε διαστημική βάση με πιστοποιημένη πυρασφάλεια. Στον Γιδά, η πολιτική έχει γίνει μυθοπλασία. Και το δημοτικό συμβούλιο… Netflix Original.
ΔΑΓΚΩΜΑΤΑ, ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΡΙ ΔΕΣΠΟΖΟΜΕΝΟΥ
Στο Πλατύ, ένας σκύλος δάγκωσε μια γυναίκα. Και αντί να ασχοληθούμε με το προφανές – δηλαδή το δάγκωμα – το δημοτικό επιτελείο αποφάσισε να μας βάλει σε φιλοσοφικό προβληματισμό: ήταν δεσποζόμενος ή αδέσποτος; Σαν να λέμε, δεν έχει σημασία που δαγκώθηκε άνθρωπος, αλλά αν το έκανε ένας σκύλος με αφεντικό ή ένας ελεύθερος επαγγελματίας του δαγκώματος.Ο δήμαρχος και ο αρμόδιος αντιδήμαρχος, με ύφος CSI: Πλατύ, ανέλυσαν το DNA της κυνολογικής ταυτότητας. Το ότι ο σύζυγος της δαγκωμένης γυναίκας είχε απευθυνθεί στον Δήμο εδώ και καιρό για να μαζευτεί ο σκύλος στο κυνοκομείο, δεν ειπώθηκε ούτε ως υποσημείωση. Προφανώς, η μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά. Ή ίσως ο σκύλος να είχε κάνει αίτηση ασύλου και να μην μπορούσε να μετακινηθεί.Και κάπου εκεί, το έργο συνεχίζεται. Αφού πιάσαμε τα ψέματα, γιατί να μην προσθέσουμε κι ένα ακόμα; Μπορεί ο σκύλος να ήταν δεσποζόμενος μόνο τις μονές μέρες και αδέσποτος τις ζυγές. Μπορεί να είχε διπλή προσωπικότητα. Ή απλώς να ήταν πιο οργανωμένος από τη δημοτική αρχή.Το μόνο σίγουρο είναι ότι η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, η λογική έχει φύγει διακοπές και ο σκύλος… συνεχίζει να κυκλοφορεί. Και αν ξαναδαγκώσει, μην ανησυχείτε. Θα γίνει νέα συνεδρίαση για να αποφασιστεί αν αυτή τη φορά ήταν δεσποζόμενος με προσωρινή άδεια ή αδέσποτος με συμβόλαιο έργου. Στον Γιδά ρε φίλε, ακόμα και τα σκυλιά έχουν πολιτική ταυτότητα.
Ο ΔΗΜΟΣ ΣΕ ΦΑΣΗ ΤΑΒΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ
Ο Οκτώβριος μας βρήκε όπως μας άφησε ο Σεπτέμβριος: με τον Δήμο να λειτουργεί σαν παρέα στο καφενείο. Ο Αντιδήμαρχος το έψαξε λίγο παραπάνω. Και τι ανακάλυψε; Ότι από τους επτά που υποτίθεται πως διοικούν, οι τέσσερις έχουν πάρει… δημιουργική άδεια. Δύο παίζουν ταβλι. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Με φωνές, τάπες και «φέρε καφέ». Ο ένας κάνει περιοδεία στα καφενεία, σαν υποψήφιος που ξέχασε ότι οι εκλογές τελείωσαν. Και ο άλλος το παίζει εμπειρογνώμονας ασφαλιστικής, αναλύοντας ρήτρες και αποζημιώσεις λες και ο Δήμος είναι ασφαλιστική εταιρεία και όχι φορέας τοπικής αυτοδιοίκησης. Και κάπου εκεί, οι καλοθελητές αρχίζουν να ψιθυρίζουν: «Μήπως να τους αφήσουμε να παίξουν και μπιρίμπα;» Γιατί όχι; Αφού η διοίκηση έχει γίνει χόμπι, ας το κάνουμε και πρωτάθλημα. Με έπαθλο μια άδεια πυρασφάλειας και ένα αδέσποτο σκύλο για μασκότ. Ο Δήμος, φυσικά, δεν πάει μπροστά. Πώς να πάει; Με τέσσερις από τους επτά να έχουν ξεχάσει ότι η θέση τους δεν είναι διακοσμητική, αλλά λειτουργική, το μόνο που κινείται είναι οι ζάρες στο τάβλι και οι καρέκλες στα καφενεία. Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα χρειαστούμε και διαιτητή. Όχι για τις συνεδριάσεις. Για το ταβλι. Γιατί εκεί, τουλάχιστον, υπάρχει πάθος. Στον Δήμο; Μόνο αποζημιώσεις και υπονοούμενα.
ΞΕΜΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΛΑΜΠΕΣ, ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ Ο ΓΙΔΑΣ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΑΝΑΠΟΔΗ
Την ώρα που ο δήμαρχος Νάουσας ταξιδεύει στο Ρότερνταμ για να εξασφαλίσει χρηματοδοτικούς πόρους – ναι, εκεί που οι πόλεις ανταλλάσσουν ιδέες και όχι καρέκλες – στον Γιδά κάποιοι βαριούνται να πάνε μέχρι το χωριό τους. Όχι για δουλειά. Για παρουσία. Για να θυμηθούν ότι είναι αιρετοί και όχι διακοσμητικά φυτά. Στη Βέροια, φωταγωγούν το δημαρχείο για την Παγκόσμια Ημέρα Δυσλεξίας. Στον Γιδά; Ξεμείναμε από λάμπες. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ούτε φως, ούτε φώτιση. Μόνο σκοτάδι – και όχι από έλλειψη ρεύματος, αλλά από έλλειψη ενδιαφέροντος. Η διοίκηση συνεχίζει τα βήματα προς τα πίσω με τέτοια συνέπεια, που αν υπήρχε πρωτάθλημα οπισθοδρόμησης, θα ήμασταν πρωταθλητές. Κάθε απόφαση, κάθε αδράνεια, κάθε «δεν είναι της αρμοδιότητάς μας» μάς φέρνει πιο κοντά στην περιγελαστική τελευταία θέση ανάμεσα στους δήμους της χώρας. Και κάπως έτσι εξηγούνται όλα. Όταν η μόνη στρατηγική είναι η απραξία και η μόνη αντίδραση είναι η αμηχανία, τότε ναι, θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια από ανθρώπους με όρεξη και μεράκι για να σωθεί ό,τι απέμεινε. Με βήματα μπροστά – έστω και μικρά. Το πρώτο βήμα; Να φύγουν αυτοί που μας έφεραν εδώ. Όχι με φανφάρες, αλλά με σιωπηλό ευχαριστώ και μια λάμπα στο χέρι. Γιατί αν δεν φωτίσουμε τον δρόμο, θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε στα τυφλά. Και ο Γιδάς αξίζει κάτι καλύτερο από το να είναι ο δήμος-ανέκδοτο της επικράτειας.
ΟΤΑΝ Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ: ΗΧΗΡΕΣ ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΓΙΔΑ
Την Κυριακή το πρωί, στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αλεξάνδρειας, η πόλη τίμησε τους Μακεδονομάχους Σιδηροδρομικούς που συνέβαλαν καθοριστικά στην απελευθέρωση του τόπου. Δύο ανδριάντες στήθηκαν ως αιώνιοι φρουροί της μνήμης, μπροστά από το ιστορικό κτίριο, για να θυμίζουν σε όλους ότι η ελευθερία δεν χαρίστηκε· κερδήθηκε με θυσίες. Κι όμως, από τους 30 εκλεγμένους του Δημοτικού Συμβουλίου, ούτε ένας δεν βρήκε χρόνο να παραστεί. Ή για να είμαστε δίκαιοι μόνο ένας. Ούτε στην εκκλησία το πρωί, ούτε στην εκδήλωση. Ούτε ένα στεφάνι, ούτε μια συγγνώμη. Πρώτος και καλύτερος απών, ο Δήμαρχος. Ίσως η μνήμη να μην είναι αρκετά “φωτογενής” για να αξίζει την παρουσία τους. Αντίθετα, το επόμενο Σάββατο, στην παρέλαση, θα είναι όλοι εκεί. Με κουστούμια, σημαιάκια και φωτογράφους. Θα μαλώνουν ποιος θα ανέβει πρώτος στην εξέδρα, ποιος θα φανεί πιο “πατριώτης” στα social media. Γιατί η μνήμη των Μακεδονομάχων δεν φέρνει likes. Η παρέλαση όμως, φέρνει. Η απουσία τους δεν είναι απλώς αμέλεια. Είναι πολιτική στάση. Είναι η σιωπηλή παραδοχή ότι η ιστορία δεν τους αφορά, εκτός αν μπορεί να αξιοποιηθεί επικοινωνιακά. Οι Μακεδονομάχοι δεν είχαν χορηγούς, δεν έστησαν κάμερες, δεν έκαναν live. Έδωσαν τη ζωή τους. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν χωράει στην ατζέντα του σύγχρονου δημοτικού lifestyle.Ευτυχώς, η Αλεξάνδρεια έχει μνήμη. Έχει ανθρώπους που τιμούν, που παρίστανται, που συγκινούνται. Η πόλη δεν χρειάζεται 30 καρέκλες για να θυμηθεί. Χρειάζεται καρδιά. Και αυτή, ευτυχώς, δεν εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο Αντιδήμαρχος
