ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΟ: Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΓΝΟΙΑΣ
Ανήμερα της απελευθέρωσης, η πόλη φόρεσε τα καλά της. Σημαίες, μαθητές, στρατιώτες, και φυσικά… οι καρέκλες. Όχι οποιεσδήποτε καρέκλες. Οι επίσημες. Αυτές που προκαλούν αλλεργία στην ευγένεια και φαγούρα στην αξιοπρέπεια. Εκεί, ανάμεσα σε κουστουμαρισμένους αγωνιστές του δημοτικού βίου, ο Δήμαρχος μας αποφάσισε να δώσει ρεσιτάλ πρωτοκόλλου.
Ή μάλλον… απουσίας του. Ο στρατός περνάει, οι πολίτες χειροκροτούν, και ο αντισυνταγματάρχης κάθεται πίσω του, περιμένοντας το αυτονόητο: να τον φωνάξει μπροστά. Αλλά ο Δήμαρχος, με βλέμμα που θυμίζει μαθητή που ξέχασε να διαβάσει Ιστορία, κοιτάζει γύρω του σαν να ψάχνει το κουμπί «βοήθεια». Ένα βήμα πίσω; Πού να το ξέρει! Δεν είναι και κανένα έργο ασφαλτόστρωσης να το εγκρίνει. Και να πεις ότι ήταν μόνος του; Όχι! Γύρω του, μια στρατιά από αντιδημάρχους, συμβούλους, παρασυμβούλους και καρεκλοκυνηγούς. Όλοι τους έτοιμοι να θυσιαστούν για μια θέση στην πρώτη σειρά, αλλά κανείς δεν ήξερε να του πει το απλό: «Δήμαρχε, κάνε ένα βήμα πίσω, φώναξε τον αξιωματικό». Τόσο απλό, τόσο ακατόρθωτο.
ΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ ΑΡΑΓΕ Ο ΒΑΘΜΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ.
Από εκεί καταλαβαίνεις τι ανθρώπους έχουμε να μας διοικούν. Αν δεν μπορούν να διαχειριστούν μια παρέλαση, φαντάσου τι γίνεται με τα σοβαρά. Ίσως να χρειαστεί να θεσπιστεί νέο πρωτόκολλο: πριν αναλάβεις αξίωμα, περνάς από σεμινάριο «Πώς να μην κάνεις τον στρατό να νιώθει αόρατος». Και μετά λέτε ότι ο Αντιδήμαρχος είναι παράξενος. Όχι φίλε μου. Όταν ο άλλος είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός συστήματος που θεωρεί την καρέκλα πιο σημαντική από την αξιοπρέπεια σας φταίω εγώ. Και η παρέλαση; Έγινε τελικά. Με τον αντισυνταγματάρχη να κοιτάζει τον Δήμαρχο με βλέμμα που έλεγε: «Αν ήσουν φαντάρος μου, θα σε είχα στείλει για σφουγγάρισμα στο Κέντρο Εκπαίδευσης».
ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΓΙΔΑ. ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΚΑΙ Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Στην πόλη του Γιδά, εκεί όπου η λογική έχει πάρει άδεια άνευ αποδοχών και η αξιοκρατία ψάχνει GPS για να βρει το Δημαρχείο, έρχεται ανασχηματισμός. Όχι κανένας σοβαρός, μην τρομάξετε. Από αυτούς τους ανασχηματισμούς που αλλάζουν ταμπέλες αλλά όχι περιεχόμενο. Δύο-τρεις φεύγουν, οι υπόλοιποι μένουν για να θυμίζουν γιατί φτάσαμε ως εδώ.Και ποιος κάνει τις προβλέψεις; Ο «άνευ τίτλου» αλλά με το ισχυρότερο χαρτοφυλάκιο στον Δήμο. Πώς γίνεται αυτό; Μυστήριο. Ίσως να έχει πτυχίο στη «Δημοτική Αορατότητα με Εξειδίκευση στην Παρασκηνιακή Διοίκηση».
ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.
Ο εν λόγω κύριος, χωρίς καμία επίσημη ιδιότητα, βγαίνει στα καφενεία και μοιράζει ονόματα σαν να είναι λαχεία. «Αυτός φεύγει, εκείνος μένει, ο άλλος πάει αλλού». Και όλοι ακούν, γιατί ξέρουν: αν δεν έχει τίτλο, έχει δύναμη. Και αν έχει δύναμη, έχει καρέκλες να μοιράσει. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ποιος φεύγει. Είναι ποιος μένει. Γιατί, όπως λέει και ο σοφός του χωριού, «αν κρατάς αυτούς που δεν κάνουν τίποτα, τότε μάλλον θες να μην γίνει τίποτα». Και σαν να μην έφτανε αυτό, την πληρώνουν αυτοί που δούλευαν. Οι αραχτοί; Στην χειρότερη αλλάζουν αντιδημαρχία, σαν να αλλάζουν θέση στο καφενείο για καλύτερο φως. Κι αφού τα είπε όλα με το νι και με το σίγμα ο γνωστός άγνωστος και ξέρει οτι θα διαδωθούν σίγουρα, – κοιτάζει γύρω του και αναρωτιέται: «Εγώ τι κάνω εδώ;». Μα είναι απλό. Είσαι το άλλοθι. Η απόδειξη ότι κάτι κινείται, έστω κι αν είναι απλώς η καρέκλα σου. Συμπέρασμα; Στον Γιδά, ο ανασχηματισμός δεν είναι εργαλείο βελτίωσης. Είναι τελετουργία. Και η λογική; Είδος προς εξαφάνιση. Αν τη δει κανείς, ας την ενημερώσει ότι την ψάχνουμε. Αλλά να μην έρθει μόνη της. Να φέρει και λίγη σοβαρότητα μαζί.
ΕΚΧΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟ ΓΙΔΑ. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΑΤΕΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΛΑΣΤΡΑ
Εκεί όπου το χιόνι είναι τόσο σπάνιο όσο η λογική στις αναθέσεις, καποιος αποφάσισε να προνοήσει. Όχι για τους πολίτες. Για το χιόνι. Το οποίο, σύμφωνα με τα αρχεία, εμφανίστηκε τελευταία φορά το 2000, έκανε ένα πέρασμα από την πλατεία και εξαφανίστηκε τρομαγμένο από την πολεοδομική αισθητική. Κι όμως, ο Δήμος προχωρά σε αγορά νέου εκχιονιστικού. Με διαγωνισμό, με αναθέσεις, με όλα τα καλά. Γιατί λεφτά υπάρχουν. Και μάλιστα πολλά. Τόσα πολλά, που μπορείς να αγοράσεις μηχάνημα για να καθαρίσεις κάτι που δεν υπάρχει. Σαν να αγοράζεις ανεμιστήρα για την Ανταρκτική. Το πιο ωραίο όμως δεν είναι η αγορά. Είναι η φωτογραφία. Αυτή η που#@ν@ εικόνα που κυκλοφορεί και δείχνει το παλιό εκχιονιστικό, παρατημένο, κρυμμένο πίσω από κάτι θάμνους, να έχει μετατραπεί σε γλάστρα.
ΟΤΑΝ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Φυτρώνουν αγριόχορτα από το κουβούκλιο, σαν να λένε «εδώ δεν ήρθε ποτέ χειμώνας, αλλά ήρθε η δημοτική φαντασία».Ο δήμαρχος, φυσικά, δεν βλέπει πρόβλημα. «Ας έχουμε εκχιονιστικό, ποτέ δεν ξέρεις», λέει. Σωστά. Όπως δεν ξέρεις αν αύριο πέσει μετεωρίτης ή αν ο Γιδάς αποκτήσει μετρό. Προνοητικότητα λέγεται αυτό. Ή αλλιώς, «προϋπολογιστική δημιουργικότητα».Και το καινούριο εκχιονιστικό; Πού θα πάει; Ίσως δίπλα στο παλιό, να κάνουν παρέα. Ίσως να το βάψουν ροζ και να το παρουσιάσουν ως έργο τέχνης. Σαν το παλιό άγαλμα στο ηρώο που το έβαψαν με σπρέυ και γίναμε ο περίγελος του κόσμου. Ίσως να το γεμίσουν με βασιλικούς και να το βάλουν στην είσοδο του Δημαρχείου ως «πράσινη παρέμβαση». Συμπέρασμα; Στον Γιδά δεν χιονίζει, αλλά χιονίζει η φαντασία. Και ο δήμαρχος, με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό, περιμένει τη χιονοθύελλα που θα δικαιώσει την αγορά. Μέχρι τότε, ας φυτέψουμε ντοματιές στο εκχιονιστικό. Τουλάχιστον θα φάμε κάτι.
ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ
Σε μας λοιπόν, η λέξη «ανασχηματισμός» δεν σημαίνει αλλαγή. Σημαίνει αγωνία. Και μάλιστα τέτοια που κάποιοι δεν κοιμούνται τα βράδια. Όχι από τύψεις – αυτές είναι είδος προς εξαφάνιση – αλλά από την αγωνία μην χάσουν την καρέκλα, το τίτλο ή – Θεός φυλάξοι – το δικαίωμα να υπογράφουν για τις λάμπες της πλατείας. Ο κυβερνήτης του Δήμου, ο άνθρωπος που διοικεί με στιβαρότητα και… απομόνωση, δεν βγαίνει από το γραφείο του. Ίσως γιατί φοβάται να αντικρίσει την πραγματικότητα. Ίσως γιατί η πραγματικότητα δεν έχει air condition και καφέ φίλτρου. Ίσως γιατί έξω κυκλοφορούν δημότες με ερωτήσεις, και αυτό είναι επικίνδυνο. Στις τελευταίες του δηλώσεις, ο κυβερνήτης είπε πως η αντιδημαρχία που όλοι διαμαρτύρονται «ανεβαίνει».
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΔΟΥΝ ΠΟΤΕ
Πού ανεβαίνει δεν διευκρίνισε. Στην εκτίμηση του κόσμου; Στην λίστα με τα προβλήματα; Στην ταράτσα του Δημαρχείου; Άγνωστο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι «τα πάει πολύ καλά τελευταία». Πώς το μετράει αυτό; Με θερμόμετρο; Με GPS; Με το βλέμμα του δημάρχου που κοιτάζει τον καθρέφτη και λέει «μπράβο μου»; Εμείς δεν έχουμε να πούμε τίποτα μετά από αυτό. Όταν η διοίκηση βλέπει πρόοδο εκεί που οι πολίτες βλέπουν στασιμότητα, τότε δεν υπάρχει λόγος για διάλογο. Υπάρχει μόνο λόγος για… ψυχολογική υποστήριξη. Και για όσους αγωνιούν, καλό είναι να επανέλθουν στην πραγματικότητα. Όχι αυτή που περιγράφει ο κυβερνήτης. Την άλλη. Την αληθινή. Εκεί που οι δρόμοι έχουν λακκούβες, οι παιδικές χαρές έχουν σκουριασμένες κούνιες και οι δημότες έχουν ερωτήματα που δεν απαντώνται με «τα πάμε καλά». Και τις θέσεις που περιμένουν και δεν θα δουν ποτέ. Συμπέρασμα; Στον Γιδά, ο ανασχηματισμός είναι σαν το δελτίο καιρού: όλοι τον περιμένουν, κανείς δεν τον καταλαβαίνει, και στο τέλος… βρέχει απογοήτευση.
Ο ΔΗΜΟΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΡΟΣΤΙΜΟ
Στα μέρη μας, η εθνική επέτειος δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης. Είναι τριήμερο ευκαιριών. Παρέλαση, απελευθέρωση, γιορτή πίτας, και φυσικά… ο δήμαρχος σε ρόλο συντονιστή του εορταστικού χάους. Οι επιχειρήσεις τρίβουν τα χέρια τους, οι φούρνοι ψήνουν μέχρι τα ξημερώματα, και τα καφενεία ετοιμάζουν έξτρα σκαμπό για τους πατριώτες που θα τιμήσουν την πίτα με τσίπουρο. Και κάπου εκεί, σκάει η διαταγή. Όχι από το Υπουργείο Άμυνας. Από τον Δήμο. «Όποιος τολμήσει να βγάλει έστω ένα σκαμπό παραπάνω από αυτά που λέει η άδεια του, τον περιμένει πρόστιμο 10.000 ευρώ και πάνω». Ναι, καλά διαβάσατε. Το σκαμπό έγινε εχθρός του κράτους. Το σκαμπό απειλεί τη δημόσια τάξη. Το σκαμπό είναι το νέο πρόβλημα του πολίτη. Αφου ολα τα προβληματα ειναι λυμένα ας ασχοληθούμε με κάτι άλλο
ΟΤΑΝ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΤΑΝΤΑ ΝΑ ΜΕΤΡΑ ΤΙΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΩΝ ΜΑΓΑΖΙΩΝ.
Ο μεγάλος, με βλέμμα αποφασιστικό και ύφος «εγώ είμαι ο νόμος», δηλώνει πως «ο Δήμος είναι δίπλα στον πολίτη και τα προβλήματά του». Δίπλα, αλλά με απόσταση ασφαλείας. Μην κολλήσει καμιά καρέκλα παραπάνω. Και μην ξεχνάμε: η πίτα μπορεί να είναι παραδοσιακή, αλλά το πρόστιμο είναι ευρωπαϊκό. Οι επιχειρηματίες, που περίμεναν να δουλέψουν λίγο παραπάνω αυτές τις μέρες, τώρα μετράνε σκαμπό αντί για πελάτες. «Βγάλαμε ένα σκαμπό για τον παππού που ήρθε από το χωριό και τώρα χρωστάμε όσο κάνει ένα μεταχειρισμένο ΙΧ», λέει ένας καφετζής με δάκρυ στο μάτι και απόδειξη στο χέρι. Συμπέρασμα; Στον Γιδά, η εθνική γιορτή είναι γιορτή μόνο αν κάθεσαι σωστά. Αν τολμήσεις να απλώσεις λίγο την άδεια σου, σε απλώνει το πρόστιμο. Και ο δήμαρχος; Πάντα εκεί. Όχι για να βοηθήσει. Για να μετρήσει σκαμπό. Ρε δεν πάτε όλοι από κει που ήρθατε, λέω εγώ, να βρούμε την ησυχία μας; Και να φάμε την πίτα μας χωρίς να φοβόμαστε το πρόστιμο να ξεπετάγεται από το φύλλο.
Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΚΑΘΙΣΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ
Η μοναδική πόλη, εκεί όπου η λογική κάνει διακοπές και η αισθητική παλεύει με τα μπάζα, ο δήμαρχος αποφάσισε να βάλει τάξη. Όχι στα πεζοδρόμια, ούτε στις λακκούβες, ούτε στα χόρτα που έχουν γίνει ζούγκλα. Όχι. Η μεγάλη απειλή για τη δημόσια τάξη είναι το σκαμπό. Το σκαμπό που τόλμησε να βγει από την άδεια του καταστήματος και να σταθεί περήφανα στο πεζοδρόμιο. Η διαταγή ήταν σαφής: «Ούτε ένα σκαμπό παραπάνω. Πρόστιμο 10.000 ευρώ και βλέπουμε». Και κάπου εκεί, οι επιχειρηματίες που περίμεναν τις γιορτές για να δουλέψουν λίγο παραπάνω, άρχισαν να μετράνε καθίσματα με μεζούρα και να κάνουν προσευχές στον Άγιο Σκαμπό. Κι ενώ οι μαγαζάτορες τρέμουν μην ξεφύγει κανένα σκαμπό από τη στοίχιση, η εικόνα του ήρωα της πόλης στην κατάθεση στεφάνων περιτριγυρισμένος από μπάζα και ξεχασμένα υλικά, μας υπενθυμίζει ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα. Αλλά όχι. Το πρόβλημα είναι το σκαμπό. Το σκαμπό που απειλεί την αισθητική, την τάξη και – ποιος ξέρει – ίσως και την εθνική ασφάλεια. Τα σχόλια που ακολούθησαν ήταν επικά. «Αντί να βρουν τρόπο να συμφιλιωθούν με τον κόσμο, κάνουν το παν για να γίνουν όσο πιο αντιπαθητικοί γίνεται», είπε ένας δημότης με βλέμμα που έλεγε «δεν αντέχω άλλο». Και πώς να μην γίνουν; Όταν η διοίκηση ασχολείται με τα σκαμπό και όχι με τα μπάζα, τότε κάτι δεν πάει καλά. Συμπέρασμα; Τα πάτε μια χαρά. Καταφέρατε να βάλετε τους πάντες απέναντί σας. Από τους μαγαζάτορες μέχρι τους περαστικούς, από τους παππούδες που δεν βρίσκουν να κάτσουν μέχρι τους τουρίστες που φωτογραφίζουν μπάζα αντί για μνημεία.
Ο ΔΗΜΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΗΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΥΧΕΡΩΝ ΟΔΗΓΩΝ
Μ΄ αυτά και μ΄αυτά συνεχίζεται η δημόσια αγανάκτηση. Γιατί στον Γιδά, η σιωπή δεν είναι χρυσός – είναι τρύπα στο πεζοδρόμιο. Ο ''μεγάλος'', έχει καταφέρει το ακατόρθωτο: να μετατρέψει την Αλεξάνδρεια σε πίστα δοκιμών για αναρτήσεις αυτοκινήτων. Αν περάσεις τις γραμμές του τρένου χωρίς να σπάσεις ψαλίδι, θεωρείσαι τυχερός. Αν φτάσεις στην πλατεία χωρίς να πατήσεις χόρτα ψηλότερα από το γόνατο, παίρνεις μετάλλιο. Και αν βρεις πεζοδρόμιο χωρίς σπασμένες πλάκες, σε κοιτάνε περίεργα. «Τουρίστας θα είναι», λένε. Οι πλατείες θυμίζουν σκηνικά από ταινία καταστροφής. Τα χόρτα έχουν αποκτήσει δική τους δημοτική ταυτότητα. Τα σκουπίδια κάνουν παρέλαση πιο συχνά από τους μαθητές. Και ο ''μεγάλος''; Δηλώνει πως «όλα βαίνουν καλώς». Ίσως να εννοεί πως βαίνουν προς το χειρότερο με σταθερότητα. Είναι ντροπή γιατί γιατί κάποιοι επιμένουν να διοικούν λες και είναι προσωπικό τους χωράφι. Και αντί να βρουν τρόπο να συμφιλιωθούν με τον κόσμο, κάνουν το παν για να γίνουν όσο πιο αντιπαθητικοί γίνεται. Με επιτυχία. Συμπέρασμα; Αν ο ο μεγάλος ήταν προϊόν, θα είχε ετικέτα «μη χρησιμοποιείτε σε κατοικημένες περιοχές». Και αν η Αλεξάνδρεια ήταν ασθενής, θα είχε διάγνωση: «Χρόνια δημοτική εγκατάλειψη». Αλλά μην ανησυχείτε. Έρχεται ανασχηματισμός. Ίσως αλλάξει κάτι. Ίσως αλλάξει ο τίτλος κάποιου εκεί μέσα σε «Υπεύθυνος για την Αχρηστία». Τουλάχιστον να υπάρχει ειλικρίνεια. Μέχρι τότε διαβάστε κάνα πρωτόκολλο να ξέρετε πού πρέπει να κάθεστε...
Ο Αντιδήμαρχος
