Σήμερα θα τα κάνω λίγο μπουρδέλο. Γιατί δεν έγιναν και λίγα…Κατεβαίνω στο γήπεδο αποφασισμένος. Σαν να λέμε, με το μαχαίρι στα δόντια και το χαμόγελο του λογιστή που μόλις είδε το υπόλοιπο του Δήμου. Θα ξεκινήσω με τα καλά. Γιατί άμα είσαι νοικοκύρης, είσαι. Πώς να το κάνουμε.
Η ΔΕΗ είπε 31 του μήνα να πληρώνουμε τις δόσεις στον διακανονισμό. Εμείς; 27 του μήνα τα λεφτά στην τράπεζα. Όχι παίζουμε. Τι σημασία έχει που χρωστάμε ένα εκατομμύριο και κάτι ψιλά; Σημασία έχει η πρόθεση. Η συνέπεια. Η φινέτσα. Το στυλ. Το «πληρώνουμε πριν καν μας ζητήσουν».Και τώρα, το αγαπημένο μου: η πλάκα. Γιατί η ζωή είναι κύκλος. Σαν το τιμολόγιο που γυρίζει και δεν σταματά. Θα φύγουν οι τωρινοί, θα έρθει ο επόμενος, θα βρει τα ταμεία σαν ψυγείο φοιτητή – άδεια και με ένα γιαούρτι ληγμένο.
Ο δήμος που χρωστάει αλλά νιώθει περήφανος
Θα προσπαθήσει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, θα καθυστερήσει καμιά δόση, και τότε… τότε θα βγουν οι σημερινοί, που θα είναι αντιπολίτευση, και θα τον κατηγορούν ότι δεν πληρώνει. Αλλά μιλάμε για τα χρέη που δημιούργησαν οι ίδιοι.Εκεί θα γελάσει ο κάθε πικραμένος. Ο κάθε δημότης που πλήρωσε το νερό του με κάρτα και είδε το POS να κάνει «σφάλμα σύνδεσης». Ο κάθε υπάλληλος που πήρε άδεια για να πάει να βρει toner. Ο κάθε αντιδήμαρχος που νομίζει ότι το Excel είναι πρόγραμμα γυμναστικής.Αλλά μην ανησυχείτε. Εμείς είμαστε εδώ. Με σχέδιο. Με όραμα. Με το Excel ανοιχτό και το Google Translate να μεταφράζει «προϋπολογισμός» σε «μαγική εικόνα». Γιατί ο Δήμος δεν είναι επιχείρηση. Είναι συναίσθημα. Είναι πάθος. Είναι το μέρος που χρωστάς και νιώθεις περήφανος. Και του χρόνου, με υγεία. Να έχουμε να πληρώνουμε νωρίτερα κι από τη ΔΕΗ. Γιατί άμα είσαι νοικοκύρης… είσαι.
Τα ΕΛΤΑ κλείνουν, αλλά η τηλεόραση στο Δημαρχείο παίζει lifestyle
Θέλω με το χέρι στην καρδιά να μου πείτε. Πόσες πιθανότητες δίνετε να ήξερε ο Δήμαρχος ότι κλείνουν τα ΕΛΤΑ στον Γιδά; Εγώ θα σας πω: ούτε μία στο εκατομμύριο. Και να σας πω και κάτι; Δεν τον αδικώ. Βγήκε ανακοίνωση, βγήκαν οι πόλεις, βγήκε κι ο Πιερρακάκης στη Βουλή και είπε τα δικά του, κι εμείς εδώ... τίποτα. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση.Απορώ, αυτή την τηλεόραση που πιάνει όλο τον τοίχο στο γραφείο του τι την έχει; Για να βλέπει τι; Εκτός αν βλέπει Τσιμτσιλή και Καινούργιου. Εκεί πάω πάσο. Και μεις τις βλέπουμε. Αλλά εμείς δεν είμαστε δήμαρχοι. Εμείς δεν έχουμε να σώσουμε τα ΕΛΤΑ. Εμείς έχουμε μόνο να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ και να περιμένουμε τον ταχυδρόμο που δεν θα έρθει.Το θέμα είναι ότι εκεί μέσα είναι 25 άτομα, όλοι κάτω από μια ομπρέλα που γράφει «Ώρα Ευθύνης». Εδώ γελάμε. Κανένας δεν πήρε χαμπάρι. Τόση ευθύνη πότε θα ξαναδούμε;
Ουτε καν πήραν χαμπάρι ότι κλείνουν τα ΕΛΤΑ
Θα μου πεις, αυτοί κάθονται σε μια καρέκλα όλη μέρα, χωρίς τηλεόραση, χωρίς ραδιόφωνο, χωρίς ίντερνετ – μόνο με ένα κινητό στο χέρι να περιμένουν αν γράψω τίποτα για να πάρουν τον «μεγάλο» να του το πουν. Και να εισπράξουν για αντάλλαγμα την αδιαφορία του. Εκτός αν του το μεταφέρει κάποιο από τα αγαπημένα του παιδιά. Εκεί αλλάζει το θέμα. Όχι μόνο τους ευχαριστεί αλλά πλακώνει και τους άλλους στα μπινελίκια που δεν πήραν χαμπάρι. Και αφού που λέτε πήγαν σπίτι, έφαγαν, κοιμήθηκαν κι ένα τριωράκι – γιατί δεν είναι και εύκολο να κάθεσαι τόσες ώρες χωρίς να κάνεις τίποτα – τότε κατάλαβαν ότι τα ΕΛΤΑ στον Γιδά κλείνουν. Και τρέχανε βραδιάτικα να βγάλουν ανακοινώσεις ότι είναι αντίθετοι. Ανάθεμα κι αν ήξεραν ότι το μαγαζί δούλευε τελευταία μέρα και τη Δευτέρα θα είναι κλειστό.Πείτε μου ρε μάγκες. Τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς τους ανθρώπους; Να σώσουν τον τόπο; Να φέρουν επενδύσεις; Να κρατήσουν τις υπηρεσίες ανοιχτές; Εδώ δεν μπορούν να κρατήσουν ανοιχτά τα μάτια τους.
Αποτεφρωτήριο, υποσχέσεις και στάση προσοχής
Είναι ένα πράγμα σαν το αποτεφρωτήριο, ας πούμε. Θυμάστε τότε που έδιναν συνεντεύξεις στα κανάλια, με ύφος «εμείς εδώ δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας», και έλεγαν: «Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο στα όρια του δήμου». Και το έλεγαν με τέτοια σιγουριά, που νόμιζες πως αν τολμήσει κανείς να φέρει φλόγιστρο, θα τον σταματήσει ο ίδιος ο δήμαρχος με πυροσβεστήρα.Και μετά, πηγαίνει ο εκ δεξιών, που διαλαλεί ότι θα είναι ο επόμενος δήμαρχος – την ώρα που κοιμάται, γιατί ξύπνιος δεν τολμά να ξεστομίσει τέτοια πράγματα – και λέει στην Περιφέρεια: «Δεν θα το επιτρέψουμε να γίνει ποτέ». Και το λέει με στόμφο, με φωνή που τρέμει από αγανάκτηση, και με βλέμμα που θυμίζει Γιώργο Φούντα σε παλιό ασπρόμαυρο φιλμ. Αμ έλα που προχθές έγινε η πρώτη αποτέφρωση. Σε έναν μακαρίτη από τη Θεσσαλονίκη. Στο ίδιο μέρος που δεν θα γινόταν ποτέ τίποτα. Τόσο μετράει ο λόγος τους. Τόσο βάρος έχει η υπόσχεση. Μιλάμε για λόγο που αν τον βάλεις σε ζυγαριά, θα τον σηκώσει και το αεράκι του Οκτώβρη.Και το καλύτερο; Όπου πηγαίνουν να πουν κάτι, όλοι στέκονται προσοχή. Όχι από σεβασμό – από περιέργεια. Για να δουν τι θα ξεστομίσουν πάλι. Γιατί κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους, είναι σαν να παίζεις ρουλέτα. Μπορεί να βγει κάτι σοβαρό, μπορεί και να βγει το «δεν θα γίνει ποτέ», που τελικά γίνεται πάντα.Αλλά μην τους αδικούμε. Είναι δύσκολο να είσαι αιρετός. Θέλει τέχνη να λες κάτι με σιγουριά και να μην ισχύει. Θέλει ταλέντο να υπόσχεσαι και να μην θυμάσαι τι είπες. Και θέλει γερό στομάχι να βλέπεις την πραγματικότητα να σε διαψεύδει και να συνεχίζεις σαν να μην τρέχει τίποτα.Εμείς απλώς παρακολουθούμε. Και γελάμε. Γιατί αν δεν γελάσεις με αυτά, θα κλάψεις. Και δεν έχουμε χρόνο για κλάματα. Έχουμε αποτεφρώσεις
Δήμαρχε, ξέρεις ότι με διαβάζεις. Μην κρύβεσαι.
Πάντως, ρε δήμαρχε, σου βγάζω το καπέλο. Όχι γιατί έκανες κάτι σπουδαίο – αυτά τα αφήνουμε για τις επετείους – αλλά γιατί μόλις ξυπνήσεις, πριν καν πιεις καφέ, πιάνεις στα χέρια σου να διαβάσεις «Αντιδήμαρχο». Δεν πειράζει που δεν το παραδέχεσαι. Το βλέπω στα μάτια σου όταν περνάς από το Δημαρχείο με το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει ότι τον έχουν ξεμπροστιάσει, αλλά κάνει πως δεν τρέχει τίποτα.Δεν γίνεται, εσύ ολόκληρος δήμαρχος, να πέφτεις στα πόδια τα δικά μου. Εγώ με το πληκτρολόγιο, εσύ με το πρωτόκολλο. Και μην πεις ότι δεν διαβάζεις, γιατί μια χαρά τον φώναξες προχθές τον διοικητή του ΚΕΑΣ όταν περνούσε ο στρατός στην παρέλαση. Αλλιώς θα τον είχες πάλι πίσω, να κάθεται σαν φαντάρος που ξέχασε να κουρευτεί, κι εσύ μπροστά, να κοιτάς με βλέμμα στρατηγού που περιμένει να του φέρουν το χάρτη της νίκης.
Έτοιμος ήταν να χαιρετήσει σαν στρατηγός
Πάλι καλά στην απελευθέρωση που δεν σήκωσες το χέρι στο μέτωπο για να χαιρετήσεις, γιατί θα άρχιζαν να τρέχουν όλοι οι ένστολοι να σε μαζέψουν, νομίζοντας ότι δίνεις εντολή για επίθεση. Μια κίνηση ακόμα και θα είχαμε έκτακτο δελτίο από το ΓΕΕΘΑ.Αλλά να σου πω και το άλλο. Δεν σε αδικώ. Αν δεν διαβάσεις «Αντιδήμαρχο», πώς θα μάθεις τι γίνεται στον δήμο σου; Οι άλλοι εκεί μέσα, οι 25 με την ταμπέλα «Ώρα Ευθύνης», περιμένουν να γράψω κάτι για να το πάρουν τηλέφωνο να σου το πουν. Και μετά να εισπράξουν την αδιαφορία σου, σαν να τους είπαν ότι τελείωσε το χαρτί του εκτυπωτή.Οπότε ναι, δήμαρχε. Ξέρω ότι με διαβάζεις. Και καλά κάνεις. Γιατί εδώ μέσα λέγονται αυτά που δεν λέγονται αλλού. Και αν κάποτε αποφασίσεις να απαντήσεις, να ξέρεις: θα σου δώσω και χώρο. Αλλά όχι την πρώτη σειρά στην παρέλαση. Εκεί κάθονται οι στρατηγοί. Εσύ, προς το παρόν, διάβαζε.
Αποθησαυρισμός και άλλα... μουσικά όργανα
Και πάμε στα πιο φρέσκα. Σηκώσανε πανό αυτοί της Φιλαρμονικής και γράψανε: «Τέρμα στους αποθησαυρισμούς – φέρτε την μπάντα πίσω». Για καθίστε καλά ρε μάγκες. Ποιοι είστε εσείς που χρησιμοποιείτε τέτοιες λέξεις; Άκου «αποθησαυρισμός». Εδώ εμείς όταν μιλάμε, το πολύ πολύ να πούμε κανέναν δημότη ηλίθιο άμα διαφωνεί μαζί μας. Γιατί μόνο εμείς τα λέμε σωστά. Οι άλλοι είναι για τα πανηγύρια – κυριολεκτικά.Και τώρα μας βάζετε να ψάχνουμε στα λεξικά τι σημαίνει «αποθησαυρισμός». Δηλαδή, δεν φτάνει που δεν έχουμε μπάντα, τώρα πρέπει να έχουμε και γλωσσολόγο στο γραφείο. Να μας εξηγεί τι εννοείτε κάθε φορά που σηκώνετε πανό. Ε, όχι. Αυτό πάει πολύ.Και για να μάθετε να μην βάζετε στο στόμα σας τέτοιες περίεργες λέξεις, που μας φέρνουν σε δύσκολη θέση μπροστά στον κόσμο, πάρτε και την τιμωρία σας: θα παίζετε τρομπόνι και κρουστά μόνο στον ύπνο σας. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή τολμήσατε να βγάλετε γλώσσα. Εδώ δεν σηκώνουμε αντιρρήσεις. Εδώ έχουμε πρόγραμμα. Όχι μουσικό. Πολιτικό. Και το πρόγραμμα λέει: «όποιος μιλάει, παύεται». Ή τουλάχιστον... αποθησαυρίζεται.Και μην νομίζετε ότι δεν σας βλέπουμε. Σας βλέπουμε. Και σας ακούμε. Και σας σημειώνουμε. Και αν συνεχίσετε έτσι, θα σας στείλουμε να παίζετε σε γάμους και βαφτίσια. Εκεί που δεν έχει πανό, μόνο ρύζι και κουφέτα.Γιατί εδώ δεν είμαστε Ακαδημία Αθηνών. Είμαστε δήμος. Και παίζουμε... σε άλλη κλίμακα.
Ο Θέμης, ο λόγος και η ντροπή που ντράπηκε
Και τώρα, το πιο ωραίο της εβδομάδας. Πήγε ο Θέμης στο Δημοτικό Συμβούλιο, με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά γεμάτη πατριωτισμό – γιατί ήταν και εθνική επέτειος – και ζήτησε τον λόγο. Απλό, ανθρώπινο, θεσμικό. Αλλά πού να ήξερε ο άνθρωπος ότι όλη την προηγούμενη μέρα, πίσω από κλειστές πόρτες και ανοιχτά κινητά, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να μην του τον δώσουν.Και την ευθύνη, λέει, την ανέλαβε ο Δριστάς. Ο οποίος, με στόμφο και λεξιλόγιο που θα ζήλευε και ο Σαββόπουλος, είπε κάτι περίεργα που ούτε αυτός κατάλαβε. Κάτι για διαδικασίες, κάτι για κανονισμούς, κάτι για το πνεύμα της συνεδρίασης – και τελικά, ο Θέμης έμεινε να κοιτάζει σαν μαθητής που σήκωσε το χέρι και ο δάσκαλος έκανε πως δεν τον είδε.
Τα κόλπα για να μην σε αφήσουν να μιλησεις
Το ότι ντράπηκε και η ντροπή με αυτά που ακούστηκαν είναι άλλο θέμα. Η ντροπή πήρε τα πράγματά της και έφυγε από την αίθουσα. Δεν άντεξε. Είπε «εγώ εδώ δεν έχω δουλειά». Και κάπως έτσι, σε μια αίθουσα γεμάτη μικρόφωνα, καρέκλες και πολιτική ευθύνη, ο Θέμης έμεινε χωρίς λόγο. Κυριολεκτικά.Και να σας πω κάτι; Δεν είναι το θέμα αν θα μιλήσει ο Θέμης. Το θέμα είναι ότι κάποιοι φοβούνται μην ακουστεί κάτι που δεν είναι δικό τους. Γιατί εδώ, ο λόγος είναι σαν το Wi-Fi: τον μοιράζουμε μόνο σε δικούς μας. Οι άλλοι, ας κάνουν hotspot από το σπίτι.Αλλά να ξέρετε, ο Θέμης θα ξανάρθει. Και την επόμενη φορά, θα έχει και το δίκιο μαζί του. Και τότε, ούτε Δριστάς ούτε κανόνας θα τον σταματήσει. Γιατί ο λόγος, όταν είναι δίκαιος, βρίσκει πάντα τρόπο να ακουστεί. Ακόμα κι αν χρειαστεί να φωνάξει.
Ο Δριστάς, το ρεκόρ και η αστυνομία της λογικής
Κι επειδή θέλω να είμαι δίκαιος – γιατί εδώ δεν χαϊδεύουμε αυτιά, ούτε παίζουμε με σφραγίδες – θα πω κι αυτό: όπως εκείνος ο Σουηδός στο άλμα επί κοντώ έσπασε το ρεκόρ του Μπούμπκα μετά από χρόνια, έτσι και ο Δριστάς έσπασε το ρεκόρ της Μοσχοπούλου στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και δεν το λέω για να τον αποθεώσω. Το λέω γιατί η σκηνή ήταν ιστορική.Φώναζε στον Θέμη: «Θα φωνάξω την αστυνομία να σε επαναφέρει στην τάξη!» Επειδή – λέει – συνέχιζε να ζητάει τον λόγο. Δηλαδή, ο Θέμης ήθελε να μιλήσει, κι ο Δριστάς ήθελε να τον συλλάβει. Μιλάμε για επίπεδο δημοκρατίας που θα ζήλευε και η Βόρεια Κορέα.Και το καλύτερο; Ο Δριστάς είπε κάτι τόσο περίπλοκο, τόσο θεσμικά μπερδεμένο, που δεν το κατάλαβε ούτε αυτός. Αλλά το κατάλαβε σίγουρα αυτός που τον έβαλε να το πει. Οι υπόλοιποι στην αίθουσα κοιτούσαν σαν να τους διάβαζε οδηγίες συναρμολόγησης από σουηδικό έπιπλο. Μόνο που εδώ δεν υπήρχε κανένα manual. Μόνο σύγχυση.
Δημοκρατία από την Βόρεια Κορέα
Η αίθουσα πάγωσε. Ο Θέμης έμεινε με το χέρι σηκωμένο και το βλέμμα του ανθρώπου που δεν ξέρει αν πρέπει να απαντήσει ή να καλέσει ο ίδιος την αστυνομία – για να βρει τη λογική που εξαφανίστηκε. Και κάπου εκεί, η δημοκρατία πήρε άδεια και βγήκε για τσιγάρο.Αλλά να σας πω και κάτι; Ο Δριστάς δεν φταίει μόνος του. Φταίει το σύστημα που του είπε «πες ό,τι καταλαβαίνεις αρκεί να μην μιλήσει αυτός». Και το είπε. Και δεν καταλάβαμε τίποτα.Οπότε ναι, έσπασε το ρεκόρ. Όχι στο άλμα επί κοντώ, αλλά στο άλμα λογικής. Και το κακό είναι ότι δεν υπάρχει ούτε στρώμα να προσγειωθεί. Μόνο παρκέ. Και το παρκέ δεν συγχωρεί. Χώρια που η ψηλή γελούσε κάτω από τα μουστάκια της και σκεφτόταν τι έχει να τραβήξει ο Δριστάς με αυτά που είπε. Πρώτη φορά είδα να χάνει κάποιος την πρωτιά σε κάτι και να χαίρεται.
Το έργο, οι διαφημίσεις και ο φόβος του ανίκητου
Πάντως, να τα λέμε όλα. Όλο αυτό που ζήσαμε στο δημοτικό συμβούλιο με τον Δριστά ήταν οι διαφημίσεις. Το τρέιλερ. Το teaser. Γιατί το έργο – το κανονικό – ήταν ο φόβος του δήθεν ανίκητου να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο εκείνον που πριν μια εβδομάδα τον είχε στολίσει με λέξεις που δεν βρίσκεις ούτε σε λεξικό. Και για να έχουμε καλό ρώτημα, είναι αυτό που λέει ο σοφός ελληνικός λαός: καλόμαθε η γριά στα σύκα. Να λέει ο άλλος ό,τι θέλει, να πετάει τις μπηχτές του, να κάνει τον μάγκα με το μικρόφωνο, αλλά μόλις πάει ο άλλος να του απαντήσει, να πιάνουν όλοι τα λογοπαίγνια: «Δεν εννοούσαμε εσένα, αλλά κάποιον περαστικό». Ποιον περαστικό, ρε παιδιά; Τον κουλουρτζή; Τέτοιο αντρισμό είχαμε χρόνια να δούμε. Να πετάς τη μολότοφ και μετά να λες «εγώ απλώς άναψα ένα κεράκι». Να ρίχνεις τη σπόντα και μετά να κάνεις τον Κινέζο. Και να κοιτάς το ταβάνι, μπας και πέσει καμιά έμπνευση να σε σώσει. Αλλά ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Ότι όλοι ξέρουμε. Όλοι καταλαβαίνουμε. Κι ας κάνουν πως δεν. Κι ας λένε ότι δεν εννοούσαν. Κι ας κρύβονται πίσω από το «δεν ήταν προσωπικό».
Άν έβλεπε πώς τον κοιτούσαν οι δικοί του θα καταλάβαινε πως κάτι δεν πάει καλά.
Όταν το μικρόφωνο γράφει και το κοινό παρακολουθεί, δεν υπάρχουν περαστικοί. Υπάρχουν μόνο πρωταγωνιστές και κομπάρσοι. Και κάποιοι, όσο κι αν προσπαθούν, δεν μπορούν να παίξουν ούτε τον ρόλο του κομπάρσου χωρίς να ξεχάσουν τα λόγια.Οπότε ναι, το έργο το είδαμε. Και το χειροκρότημα δεν ήρθε από το κοινό, αλλά από τη συνείδηση που χτύπαγε παλαμάκια ειρωνικά. Γιατί όταν ο «ανίκητος» φοβάται να απαντήσει, τότε δεν είναι ανίκητος. Είναι απλώς... μόνος του στη σκηνή. Αν δεν είχε το μυαλό του στον Θέμη και κοιτούσε εκείνη την ώρα την αντίδραση που είχαν από κάτω οι δημοτικοί του σύμβουλοι, θα καταλάβαινε πόσο μόνος είναι. Πέρα από τα πρωτοπαλίκαρα του οι υπόλοιποι άρχισαν να τους γυρίζει το μάτι με αυτά που ακούν και βλέπουν. Άσε αυτά που τους βάζουν και ψηφίζουν. Και φυσικά για μια ακόμη φορά ο δήθεν ανίκητος είπε ψέματα ότι το θέμα Πνευματικό, έκλεισε. Γιατί την ώρα που το έλεγε, ακόμα συντάσσονταν η έκθεση της αστυνομίας για να πάει στον εισαγγελέα. Οπότε θα γίνει κάτι σαν την ΔΕΗ. Όταν έρθει η ώρα, θα πουν μπορεί να χρωστάμε αλλά κάναμε διακανονισμό.
Το έργο τελείωσε. Ρίξτε αυλαία.
Οπότε, για να το πω κι εγώ όπως το νιώθω – γιατί ψάχνω να βρω τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες, αλλά το μόνο που ακούω είναι η ηχώ από τα ίδια και τα ίδια – θα το πω καθαρά: φαίνεται πως σε κάποιους αρέσει να μιλάνε χωρίς να τους απαντά κανείς. Να φορτώνουν χρέη στον Δήμο και να βγαίνουν μετά με το χαμόγελο του λογιστή που «έκλεισε με πλεόνασμα». Πλεόνασμα λέει. Από τι; Από υπομονή;Να, κατεβαίνουν μόνοι τους στις εκλογές και να πανηγυρίζουν που βγηκαν πρώτοι. Μα αφού έτρεχες μόνος. Χωρίς αντίπαλο. Και μας λένε «δεν υπάρχει άλλος, μόνο εμείς». Καλά όλα αυτά. Αλλά τελειώσανε. Γιατί ο κόσμος έχει γνώμη. Και δεν ξεχνά. Περιμένει. Υπομονετικά. Και όταν έρθει η ώρα, θα σας στείλει στο σπίτι. Όχι με φωνές. Με ψήφο.
Η αναμονή του κόσμου τελείωσε.
Και όσο για την καραμέλα «ποιος θα μας διώξει», να σας πω εγώ. Με τη λογική του βολέματος, έχετε μαζί σας χίλιους. Άντε, να σας βάλω και δύο χιλιάδες. Και πολλούς είπα. Ο Δήμος έχει σαράντα χιλιάδες. Με αυτούς τι θα κάνετε; Θα τους πείτε κι αυτούς ότι δεν καταλαβαίνουν; Ότι δεν ξέρουν; Ότι είναι αχάριστοι; Ό,τι κάνατε, κάνατε. Το έργο έφτασε στο τέλος. Η αυλαία πέφτει. Και το χειροκρότημα δεν ακούγεται. Μόνο ένα μουρμουρητό. Από αυτούς που δεν τους ακούγατε ποτέ. Από αυτούς που δεν τους δώσατε ποτέ τον λόγο. Από αυτούς που νομίζατε πως δεν μετράνε.Αλλά τώρα μετράνε. Και μετράνε πολύ. Γιατί η σιωπή τους δεν ήταν αδυναμία. Ήταν αναμονή. Και η αναμονή τελειώνει. Όπως τελειώνει και η παράσταση. Σβήστε τα φώτα. Κατεβάστε τα πανό. Και πάρτε μαζί σας και τα πλεονάσματα. Μην τα ξεχάσετε. Γιατί τα χρέη σας τα φορτώσατε σε άλλους.
Το κλείσιμο με μια εικόνα από τον Γιδά
Και το κλείνω με κάτι πολύ μικρό. Είδα τον Μπέο στην τηλεόραση, καλεσμένο στον Χατζηνικολάου. «Τους γράφω όλους στα π@π@ρι@ μου» είπε και θα συνεχίσω, λέει, να είμαι στον δρόμο και να δουλεύω. Ακριβώς το ίδιο με μας στον Γιδά. Μόνο που εδώ, όποιος δουλεύει, τον κυνηγάνε. Του λένε τα χίλια μύρια γιατί χαλάει το έργο στους αγαπημένους του δήθεν ανίκητου. Αυτούς που έχουν μάθει απλώς να κάθονται. Να μην κάνουν τίποτα και να πληρώνονται για το τίποτα.Και τώρα λένε ότι έρχεται ανασχηματισμός. Και θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Εγώ πάλι γιατί λέω ότι βαριούνται ακόμα και ανασχηματισμό να κάνουν; Και μην μου πείτε το να διώξεις έναν ή δύο κάνεις ανασχηματισμό. Γιατί για να κάνεις ανασχηματισμό, πρέπει πρώτα να έχεις σχήμα. Κι εδώ, το μόνο σχήμα που υπάρχει είναι ο κύκλος της αδράνειας. Όπου γυρνάμε γύρω γύρω, χωρίς αρχή και τέλος.Οπότε ναι. Όπως είπε κι ο Μπέος, «εγώ θα συνεχίσω να δουλεύω». Κι εμείς εδώ θα συνεχίσουμε να γράφουμε. Γιατί αν δεν τα πούμε εμείς, ποιος θα τα πει; Οι καθιστοί; Αυτοί απλά απολαμβάνουν τον μισθό τους που καποιος τους βοήθησε για να εκλεγούν και να τον παίρνουν και τώρα το παίζουν ότι έπαθαν αμνησία. Έχει ο καιρός γυρίσματα...
Ο Αντιδήμαρχος
