Στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Αλεξάνδρεια, αυτή την ώρα τελείται η εξόδιος ακολουθία για τους τρεις νέους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία.
Η πόλη έχει σκύψει το κεφάλι. Δεν υπάρχει δρόμος, γειτονιά ή σπίτι που να μην κουβαλά σήμερα ένα κομμάτι από αυτό το πένθος. Οι καμπάνες χτύπησαν αργά, σαν να ήθελαν να δώσουν χρόνο στην καρδιά να αντέξει.
Ο ναός γέμισε από συγγενείς, φίλους, συμμαθητές, ανθρώπους που δεν γνώριζαν προσωπικά τα παιδιά αλλά ένιωσαν την ανάγκη να σταθούν δίπλα στις οικογένειες.
Η ατμόσφαιρα είναι βαριά, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη από μια σιωπηλή ενότητα — αυτή που γεννιέται μόνο όταν μια μικρή κοινωνία πονά συλλογικά.
Αντιπροσωπεία της ΠΑΕ Βέροιας, αποτελούμενη από μέλη της διοίκησης, του τεχνικού επιτελείου και ποδοσφαιριστές, αμέσως μετά την πρωινή προπόνηση βρέθηκε στον ναό για να ανάψει ένα κερί στη μνήμη των παιδιών και να αφήσει λίγα λουλούδια.
Δεν ήταν μια τυπική παρουσία. Ήταν μια ανθρώπινη κίνηση, μια σιωπηλή υπόσχεση ότι ο αθλητισμός —όταν θέλει— μπορεί να σταθεί δίπλα στην κοινωνία, όχι μόνο στα γήπεδα αλλά και στις πιο σκοτεινές στιγμές της.
Οι ποδοσφαιριστές στάθηκαν για ώρα μπροστά στα φέρετρα, με σκυμμένα κεφάλια. Κανείς δεν μίλησε. Δεν χρειάστηκε. Μερικές φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή φωνή.
Η Αλεξάνδρεια έχει ζήσει χαρές, έχει ζήσει και δοκιμασίες. Σήμερα όμως βιώνει μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της. Τρεις οικογένειες αποχαιρετούν τα παιδιά τους, και μαζί τους αποχαιρετά και η πόλη ένα κομμάτι από το μέλλον της.
Ο κόσμος που συρρέει, οι άνθρωποι που αφήνουν ένα λουλούδι, ένα σημείωμα, μια προσευχή. Η κοινότητα που γίνεται ασπίδα γύρω από τον πόνο. Καθώς η ακολουθία συνεχίζεται, η αίσθηση είναι πως ο χρόνος έχει σταματήσει. Κάθε βλέμμα, κάθε δάκρυ, κάθε αναστεναγμός κουβαλά την ίδια σκέψη: «Δεν έπρεπε να φύγουν έτσι». Και ίσως αυτό είναι το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με ειλικρίνεια σήμερα. Όλα τα άλλα είναι λίγα μπροστά στο μέγεθος της απώλειας.
