Το Μουντιάλ πάντα είχε τις ιδιοτροπίες του, αλλά αυτό που βλέπουμε φέτος ξεπερνά κάθε προηγούμενο.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδοξο είναι το τρίλεπτο “διάλειμμα νερού” στο μέσο κάθε ημιχρόνου. Επίσημα, γίνεται για να δροσιστούν οι ποδοσφαιριστές.
Ανεπίσημα – αλλά απολύτως ξεκάθαρα – γίνεται για να δροσιστούν… οι χορηγοί. Γιατί μέσα σε τρία λεπτά δεν προλαβαίνεις μόνο να πιεις νερό. Προλαβαίνεις να κάνεις live μετάδοση, να αλλάξεις τακτική, να τσεκάρεις social media και να δεις και δύο διαφημίσεις για αυτοκίνητα, μπύρες και στοιχήματα.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο; Ορισμένες ομάδες επιστρέφουν στον αγωνιστικό χώρο νωρίτερα, αλλά ο διαιτητής δεν σφυρίζει την επανέναρξη. Περιμένει.
Και περιμένει όχι τους παίκτες, αλλά το “σήμα” από τον άνθρωπο στην άκρη του γηπέδου που συντονίζει το τηλεοπτικό πρόγραμμα. Μόλις του πουν ότι οι διαφημίσεις τελείωσαν, τότε – και μόνο τότε – συνεχίζεται το παιχνίδι.
Αν αυτό δεν είναι απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο προσαρμόζεται στην τηλεόραση και όχι το αντίθετο, τότε τι είναι;
Το αποκορύφωμα ήρθε σε αγώνα όπου η θερμοκρασία ήταν 20 βαθμοί και έβρεχε. Κανένας λόγος για “δροσιά”, κανένας κίνδυνος αφυδάτωσης. Κι όμως, το διάλειμμα έγινε κανονικά, σαν να βρισκόμασταν σε έρημο. Γιατί; Επειδή το πρόγραμμα των χορηγών δεν αλλάζει ούτε με καταιγίδα.
Το Μουντιάλ ήταν πάντα μια γιορτή του ποδοσφαίρου. Τώρα όμως μοιάζει όλο και περισσότερο με μια γιορτή της τηλεοπτικής αγοράς.
Οι παίκτες τρέχουν, οι προπονητές φωνάζουν, οι φίλαθλοι αγωνιούν… και οι διαφημίσεις κάνουν κουμάντο.
Έτσι, το “διάλειμμα νερού” έγινε το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο της νέας εποχής: μιας εποχής όπου το παιχνίδι σταματά όχι για τους ποδοσφαιριστές, αλλά για τα ταμεία.
