Στην αρχή κάθε παιχνιδιού με τη Φούρια Ρόχα, οι παίκτες της Ισπανίας δεν τραγουδούν τον εθνικό ύμνο — και ο λόγος είναι απλός
Στο ίντερνετ μπορείς να γίνεις στόχος για το οτιδήποτε, και η πρόσφατη «οργή» απέναντι στους παίκτες της εθνικής Ισπανίας το αποδεικνύει ξανά.
Πολλοί χρήστες στο Χ σχολίασαν ότι οι Ισπανοί διεθνείς «μένουν σιωπηλοί» κατά την ανάκρουση του εθνικού τους ύμνου, θεωρώντας πως αυτό αποτελεί έλλειψη σεβασμού ή πατριωτισμού.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο απλή: ο ισπανικός εθνικός ύμνος δεν έχει λόγια. Το Marcha Real, όπως ονομάζεται, γράφτηκε το 1761 από τον Manuel de Espinosa de los Monteros για το Ισπανικό Πεζικό.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Κάρολος Γ’ το καθιέρωσε ως επίσημη μουσική συνοδεία του στρατού και σταδιακά έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας.
Από τότε μέχρι σήμερα, η Ισπανία παραμένει μία από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο με ύμνο χωρίς στίχους — μαζί με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο.
Υπήρξαν βέβαια προσπάθειες να αποκτήσει λόγια. Η πιο γνωστή ήταν επί Φράνκο, όταν το καθεστώς ενέκρινε στίχους που τραγουδιούνταν με το δεξί χέρι υψωμένο.
Μετά την πτώση της δικτατορίας, οι στίχοι αποσύρθηκαν και το Marcha Real επέστρεψε στη σιωπηλή του μορφή. Το θέμα αναζωπυρώθηκε το 2007, όταν η Ολυμπιακή Επιτροπή της Ισπανίας διοργάνωσε πανεθνικό διαγωνισμό για νέους στίχους.
Παρά τις 7.000 συμμετοχές, η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε μέσα σε πέντε ημέρες λόγω τεράστιας κοινωνικής αντίδρασης. Οι προτεινόμενοι στίχοι θεωρήθηκαν μπανάλ και ιδεολογικά φορτισμένοι, θυμίζοντας εποχές που η χώρα θέλει να αφήσει πίσω της.
Στον 21ο αιώνα, η ιδέα ενός εθνικού ύμνου που «ενώνει όλους» μοιάζει σχεδόν αδύνατη. Έτσι, οι παίκτες της Ισπανίας δεν τραγουδούν — όχι από άρνηση, αλλά επειδή… δεν υπάρχει τίποτα να τραγουδήσουν.
