Από το ζενίθ… στη λήθη – Νοσταλγικό αφιέρωμα στο μεγαλείο μιας ομάδας που σημάδεψε μια εποχή
Υπάρχουν ομάδες που δεν είναι ποδοσφαιρικά σωματεία αλλά κομμάτι ζωής, μνήμες, φωνές από γήπεδα που σήμερα σιωπούν.
Ο Μέγας Αλέξανδρος Αλεξάνδρειας υπήρξε ακριβώς αυτό: μια ποδοσφαιρική ιστορία δέκα χρόνων, γεμάτη άνοδο, πάθος, προσωπικότητες και στιγμές που ακόμη και σήμερα – 40 χρόνια μετά – οι άνθρωποι της Αλεξάνδρειας τις κουβαλούν σαν πολύτιμο φυλαχτό.
Ιδρυμένος το 1975, ο Μέγας μπήκε δυναμικά στο ποδοσφαιρικό στερέωμα της Ημαθίας, με τον Βασίλη Μπαλιάκα να δεσπόζει ως «ισόβιος» πρόεδρος και ηγετική μορφή.
Από την πρώτη στιγμή, οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν πως δεν ήρθαν για να συμπληρώσουν κατηγορίες, αλλά για να γράψουν ιστορία. Και την έγραψαν.
Από το 1981 έως το 1987, ο Μέγας Αλέξανδρος πραγματοποίησε ένα ανεπανάληπτο σερί ανόδων, ένα ποδοσφαιρικό «μονόπωλιο» επιτυχιών που δύσκολα συναντά κανείς σε ερασιτεχνικό σωματείο.
Από τη Γ’ ερασιτεχνική, στη Β’, στην Α’, και έπειτα στην Εθνική Ερασιτεχνική, ώσπου το 1986-87 έφτασε στο ιστορικό ταβάνι: τη συμμετοχή στη Γ’ Εθνική, την κορυφαία στιγμή της πορείας του.
Εκείνη τη χρονιά, ο Μέγας δεν κατέκτησε μόνο τον τίτλο στην Εθνική Ερασιτεχνική, αλλά και το Κύπελλο της ΕΠΣΚΜ, νικώντας τη Δόξα Μακροχωρίου με 3–1.
Ήταν η «χρυσή σελίδα» μιας ομάδας που έμοιαζε ασταμάτητη. Ονόματα όπως οι Μπούρας, Μιχαλάκας, Τοπαλίδης, Χαλβατζής, Γιουμούκης, Σαμιώτης, Ζαντόπουλος, Σολοποτιάς, Αβραμόπουλος, Σιαμπάκος, Μπεγιάζης, Χατζημιχαήλ, Ορφανός, Ιντζές, Λαγογιάννης, Χολέβας, Καρανίκας, Χουρσουζίδης, Μαραγκός, Φωτιάδης και τόσοι άλλοι, αποτέλεσαν το έμψυχο δυναμικό που έδωσε στον Μέγα την αίγλη του.
Προπονητές όπως οι Γαιτάνος, Αραμπατζής, Λιόφτης, Τερζής άφησαν το δικό τους αποτύπωμα, χτίζοντας μια ομάδα που δεν φοβόταν κανέναν.
Τα ντέρμπι με τον ΑΜΣ Αλεξάνδρεια έγραψαν ιστορία. Γήπεδα γεμάτα, φωνές, σημαίες, πάθος. Ήταν άλλες εποχές. Ήταν ποδόσφαιρο. Το 1987, μετά την παρουσία στη Γ’ Εθνική, ήρθε το τέλος.
Ο Μέγας δεν δήλωσε συμμετοχή στη Δ’ Εθνική και η ομάδα διαλύθηκε. Ήταν το «κύκνειο άσμα» μιας δεκαετίας που έμοιαζε βγαλμένη από κινηματογραφικό σενάριο.
Πολλοί παίκτες μετακινήθηκαν στον Αιγινιακό, συνεχίζοντας εκεί την πορεία τους. Ανάμεσά τους οι Μηνούδης, Χατζησάββας, Χατζημιχαήλ, Σιαμπάκος, Μπεγιάζης, Ορφανός.
Και σήμερα, ο Βαγγέλης Αβραμόπουλος, γιος του Γιάννη – ενός από τους «ογκόλιθους» εκείνης της ομάδας – συνεχίζει το νήμα της ιστορίας, φορώντας τα κυανόλευκα του Αιγινιακού.
Στιγμές που δεν επιστρέφουν… αλλά δεν ξεχνιούνται Σαράντα χρόνια μετά, όσοι έζησαν εκείνη την εποχή μιλούν με νοσταλγία. Θυμούνται τα γήπεδα, τις φωνές, τις Κυριακές που μύριζαν χώμα και ιδρώτα, τις χαρές, τις λύπες, τις ανόδους, τα ντέρμπι, τις φιλίες, τα όνειρα.
Ο Μέγας Αλέξανδρος Αλεξάνδρειας δεν υπήρξε μια ομάδα. Ήταν μια εποχή. Ήταν μια ιστορία. Ήταν μια μνήμη που δεν σβήνει. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που την αναπολούν, η ομάδα αυτή δεν θα περάσει ποτέ στη λήθη.
Με πληροφορίες από το pieriasport.gr
