Δεν ξέρω πόσοι από σας το περιμένατε - εγώ σίγουρα όχι, πάντως - η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών να είναι αήττητη μετά από 4 αγωνιστικές στην παρθενική της συμμετοχή στην κορυφαία κατηγορία του Nations League, σε όμιλο με Γερμανία, Ολλανδία, Σερβία.
Η εθνική μας, λοιπόν, έχει 8 βαθμούς (2-2-0), συγκατοικεί στην κορυφή του ομίλου με την Ολλανδία, έχει εξασφαλίσει ότι θα είναι επικεφαλής ομίλου ενόψει των προκριματικών του EURO 2028 και στο “παράθυρο” του Νοεμβρίου κόντρα σε Ολλανδία (εκτός) και Σερβία (εντός) θα προσπαθήσει να πάρει τα επιθυμητά αποτελέσματα ώστε να τερματίσει στην πρώτη δυάδα του ομίλου κερδίζοντας την πρόκριση στα προημιτελικά του Nations League.
ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΚΑΙ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ
Όλοι κάνουμε λόγο για το ταλέντο αυτής της “φουρνιάς”, την ποιότητα που υπάρχει σε κάθε θέση και το βάθος πάγκου που προκαλεί ευχάριστο πονοκέφαλο στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Όπως είπε κι ο αρχηγός Βαγγέλης Παυλίδης στην ομιλία προς τους συμπαίκτες του πριν τον αγώνα με τη Σερβία, όμως, “το ταλέντο μόνο δεν φτάνει”. Η εθνική σε αυτά τα 4 παιχνίδια έδειξε στοιχεία που της έλειπαν από τις προηγούμενες αναμετρήσεις και προκριματικές διαδικασίες.
Το κυριότερο ήταν η συγκέντρωση, η ωριμότητα και η προσκόλληση στο πλάνο που είχε εκπονηθεί από το προπονητικό επιτελείο. Παράλληλα έδειξε μια τρομερή ποικιλία στα παιχνίδια της είτε κυριαρχώντας για 90’ (Σερβία) είτε πετυχαίνοντας τον σκοπό της με διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού (Γερμανία, Ολλανδία).
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πώς η εθνική έφτασε σε αυτά τα αποτελέσματα. Η πρεμιέρα έφερε την εθνική μας στο Βελιγράδι για να αντιμετωπίσει την πολύ έμπειρη Σερβία.
Παρά το γεγονός ότι δεχθήκαμε γκολ στην πρώτη τελική του αντιπάλου (μόλις στο 4’), η εθνική μας δεν πτοήθηκε και ήταν η μόνη ομάδα που βρισκόταν στο γήπεδο για το υπόλοιπο της αναμέτρησης.
Είχε ποικιλία στην ανάπτυξή της είτε μεταφέροντας το παιχνίδι στα άκρα για απομόνωση των Τζόλη, Καρέτσα είτε με κάθετο παιχνίδι ψάχνοντας τις διαρκείς κινήσεις του Κωστούλα είτε με μακρινά σουτ εκτός περιοχής.
Λίγο η νευρικότητα της πρεμιέρας, λίγο τα κακά και “τσαπατσούλικα” τελειώματά μας, λίγο η εξαιρετική κατάσταση του τερματοφύλακα της Νάπολι και της Σερβίας, Βάνια Μιλίνκοβιτς Σάβιτς, κρατούσαν την εθνική δίχως γκολ μέχρι να λυθεί ο γόρδιος δεσμός από τα πόδια του Τζόλη στο 74’.
Εν συνεχεία η εθνική συνέχισε να ψάχνει την ανατροπή, χωρίς να συμβιβάζεται με την ισοπαλία, κάτι που φάνηκε και από τις αλλαγές του Γιοβάνοβιτς και από τον τρόπο παιχνιδιού των διεθνών μας.
Τελικά, το πολυπόθητο γκολ ήρθε στο 95’ μετά από υπέροχη κούρσα και σέντρα ακριβείας του Τσιμίκα για το κεφάλι του Δουβίκα.
Αυτή η νίκη, το πώς ήρθε, η συνεχής προσπάθεια και αυταπάρνηση μέχρι το σφύριγμα της λήξης ήταν το έναυσμα για να πιστέψουν οι διεθνείς μας τί είναι ικανοί να πετύχουν και με ποιον τρόπο θα έρθει η επιτυχία.
ΤΗΣ ΑΜΥΝΗΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
Δεύτερο συνεχόμενο εκτός έδρας παιχνίδι, στη Βαυαρία, όπου η εθνική αντιμετώπισε την Γερμανία, στο Άουγκσμπουργκ, στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι του Γιούργκεν Κλοπ αφότου ανέλαβε τα ηνία της εθνικής Γερμανίας.
Η low block άμυνα της εθνικής (άμυνα σε χαμηλά μέτρα) σε αυτό το παιχνίδι ήταν για σεμινάριο και σίγουρα απ’ όπου κι αν έβλεπε τον αγώνα ο Ότο Ρεχάγκελ (δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον έβλεπε) θα του θύμισε σε πολλά στοιχεία τη δική του εθνική του EURO 2004.
Σε έναν αγώνα, μάλιστα, που η εθνική παρατάχθηκε με 2 φορ θέλοντας να ασκήσει από ψηλά πίεση για να μην φτάνει εύκολα η μπάλα στα χαφ της Γερμανίας (Κίμιχ, Ενμέτσα) και να έχουν άνεση να δημιουργήσουν συνδυαστικό κάθετο παιχνίδι.
Η στόχευση, αμυντικά, ήταν να μεταφερθεί η μπάλα στα άκρα και να οδηγήσουμε τη Γερμανία να καταφύγει σε σέντρες, κάτι που δεν αποτέλεσε πρόβλημα για Μαυροπάνο και Ρέτσο.
Συγκλονιστικά ήταν και τα διπλομαρκαρίσματα των Τζόλη και Καρέτσα, που έδωσαν πολλές βοήθειες στα πλάγια μπακ της πλευράς τους.
Προσωπικά, δε θυμάμαι να έχω παρακολουθήσει ξανά αναμέτρηση με τη μία ομάδα να έχει 76% κατοχή μπάλας, 92% επιτυχημένες μεταβιβάσεις (668/730), να πραγματοποιεί 16 τελικές (5 εντός εστίας, αποσωβημένες από τον Τζολάκη), να κερδίζει 8 κόρνερ και να είναι ΤΟΣΟ ακίνδυνη.
Σε αυτό σίγουρα παίζει ρόλο η απουσία κλασικού και ποιοτικού φορ των Γερμανών, αλλά κυρίως η τρομερή συγκέντρωση, αλληλοκαλύψεις, άψογη επικοινωνία των Ελλήνων, που επέτρεψαν ελάχιστες φορές στη Γερμανία να πατήσει στην περιοχή μας.
Μιλάμε για ένα παιχνίδι που για 90’ παιζόταν στο δικό μας αμυντικό ⅓ και παρόλα αυτά είχαν μόνο 29 επαφές με μπάλα στην περιοχή μας. Να κάνω μια παρένθεση εδώ αναφέροντας ότι εν έτει 2026 λέμε ότι η nationalmannschaft που κάποτε είχε Γκερντ Μίλερ, Ρούντι Φέλερ, Γιούργκεν Κλίνσμαν, Όλιβερ Μπίρχοφ, Μίροσλαβ Κλόζε και άλλους πολλούς, δεν έχει world class επιθετικό, την ώρα που ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δυσκολεύεται να επιλέξει ανάμεσα σε Παυλίδη (Μπενφίκα), Ιωαννίδη (Σπόρτινγκ Λισσαβόνας), Δουβίκα (Κόμο), Κωστούλα (Μπράιτον), Τεττεη (Παναθηναϊκό).
Επιθετικά, γνωρίζοντας την πίεση που εφαρμόζει κάθε ομάδα του Κλοπ, το λεγόμενο gegenpressing, ο στόχος ήταν να χτυπήσουμε στην πλάτη της γερμανικής άμυνας, αποφεύγοντας το build up, είτε με βαθιά μπαλιά κατευθείαν από τα στόπερ (Μαυροπάνος και Ρέτσος έχουν αυτην την ικανότητα) είτε ψάχνοντας έναν εκ τον φορ για να κρατήσουν με πλάτη, να σπάσουν σε κάποιο επερχόμενο χαφ και αυτός να “ελευθερώσει” στα πλάγια.
Κάπως έτσι ήρθε και το γκολ με τη μαγική αλλαγή παιχνιδιού που κάνει ο Παυλίδης (με το αριστερό του πόδι) βρίσκοντας τον Τζόλη.
Άλλη μια παρένθεση εδώ για τη συμβολή του - αρχηγού - Βαγγέλη Παυλίδη στο παιχνίδι της εθνικής. Μπορεί να μην έχει την εκτελεστική δεινότητα του Δουβίκα, τις επελάσεις του Τεττέη, το κράτημα μπάλας του Ιωαννίδη, αλλά τα κάνει όλα αυτά σε ικανοποιητικό βαθμό, χωρίς να φημίζεται μόνο για ένα στοιχείο του παιχνιδιού του, κινείται εξαιρετικά μακριά από την μπάλα ανοίγοντας χώρους και τέτοια αλλαγή παιχνιδιού από τους σύγχρονους φορ, παγκοσμίως, μπορεί να κάνει μόνο ο Χάρι Κέιν.
Κάπως έτσι, κρατήσαμε στο “μηδέν” τη Γερμανία που είχε να μείνει “άσφαιρη” για 15 παιχνίδια επίσημα και φιλικά και αποδράσαμε με το “διπλό”.
ΚΑΜΙΝΙ Η “ΤΟΥΜΠΑ”
Μετά τις δυο εξορμήσεις σειρά είχαν οι εντός έδρας αναμετρήσεις με Ολλανδία και Γερμανία που προκάλεσαν ντελίριο ενθουσιασμού στους Έλληνες φιλάθλους για να παρακολουθήσουν διά ζώσης τους αγώνες με παγκοσμίου φήμης αντιπάλους.
Η αρχή έγινε με την υποδοχή των “Οράνιε” που κι αυτοί άλλαξαν τεχνικό στον πάγκο τους μετά το Μουντιάλ, με τον Τσάβι να αντικαθιστά τον Ρόναλντ Κούμαν αλλάζοντας ριζικά στυλ παιχνιδιού σε σχέση με τον προκάτοχό του.
Η εθνική μπήκε στον αγώνα επιλέγοντας παρόμοια τακτική με τον αγώνα απέναντι στη Γερμανία, με διαφορά όσον αφορά τα μέτρα που αμυνόμασταν. Με την Ολλανδία ξεκινούσε η άμυνά μας από πιο ψηλά.
Το προπονητικό επιτελείο ήταν άψογα διαβασμένο γνωρίζοντας πολύ καλά τον τρόπο παιχνιδιού του αντιπάλου. Ολλανδία και Γερμανία ή αλλιώς Τσάβι και Κλοπ έχουν πολλά κοινά όσον αφορά την πίεση ψηλά και την άμεση ανάκτηση μπάλας, αλλά έχουν διαφορετική νοοτροπία όσον αφορά το build up, την κατοχή και την κυκλοφορία.
Ο Κλοπ αρέσκεται περισσότερο στο άμεσο παιχνίδι σχετικά με την εμμονή του Τσάβι για κατοχή μπάλας με πολλές πάσες ανεξαρτήτως δυσκολίας και συνθηκών (γαλουχημένος στην Μπάρτσα, άλλωστε και την σχολή της Μασία).
Το πρώτο ημίχρονο ήταν εξαιρετικό για μας. Παρά την αναγκαστική αλλαγή του κομβικότατου - λόγω της μοναδικής ικανότητας του να διανύει μέτρα με την μπάλα - Τζόλη, ο αντικαταστάτης του, Γιώργος Μασούρας, έκανε αισθητή την παρουσία του με γκολ και ασίστ στα πρώτα 45’ του παιχνιδιού.
Παράλληλα αποφύγαμε τους κινδύνους προς την εστία μας, έχοντας περισσότερες επαφές με την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή και περισσότερες κλασικές ευκαιρίες.
Στο δεύτερο ημίχρονο πραγματικά υποφέραμε και πραγματοποιήσαμε τα χειρότερα 45’ αυτής της διαδικασίας. Η κούραση σε συνδυασμό με το ένστικτο αυτοσυντήρησης (με το σκορ 2-0 υπέρ μας) και την ποιότητα του αντιπάλου, μας έκανε να οπισθοχωρήσουμε αρκετά, να μην μπορούμε να βγάλουμε την μπάλα με ασφάλεια από την περιοχή μας και, δυστυχώς, να ισοφαριστούμε λίγο πριν την συμπλήρωση του 90ου λεπτού.
Στα μάτια μου η ισοπαλία ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα με την κάθε ομάδα να “έχει” από ένα ημίχρονο. Ακόμα περισσότερο, βέβαια, μου άρεσε που μετά τη λήξη του αγώνα έβλεπα σκυθρωπά πρόσωπα από τους διεθνείς μας κι όχι πανηγύρια, δείχνοντας και τη νοοτροπία που χαρακτηρίζει αυτή την ομάδα και τη δίψα για όλο και μεγαλύτερα αποτελέσματα.
Κλείνοντας αυτή την εξοντωτική βδομάδα των 4 παιχνιδιών, η ρεβάνς με τη Γερμανία είχε πολλά κοινά σε σχέση με τον αγώνα του Άουγκσμπουργκ. Η εθνική μπήκε χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία με τον Μασούρα να προηγηθεί στο 2ο λεπτό, αλλά έκτοτε είχε μόνο παθητικό ρόλο ούσα ανήμπορη να κρατήσει ή να κυκλοφορήσει μπάλα, προσπαθώντας να κρατήσει τη Γερμανία μακριά από την περιοχή της.
Η Γερμανία, με διαφορετική σύνθεση σε σχέση με την πρώτη αναμέτρηση, ήταν πιο κινητική με συνεχείς εναλλαγές θέσεων των μεσοεπιθετικών της, κάθετο και συνδυαστικό παιχνίδι, αλλά πάλι ανούσια μπροστά απ’ την εστία του Τζολάκη.
Στο δεύτερο ημίχρονο βλέποντας ότι δεν κρατούσαμε μπάλα και έφτανε με ευκολία η μπάλα στα γερμανικά χαφ, ο Γιοβάνοβιτς αντικατέστησε τον Παυλίδη, προσθέτοντας - για πρώτη φορά - τρίτο αμυντικό χαφ, με σκοπό να μην φτάνει η μπάλα στα πόδια του Πάβλοβιτς (αμυντικό χαφ της Μπάγερν, αντικαταστάτης του Κίμιχ).
Αυτή η τακτική απέδωσε, διότι ούτε επικίνδυνες καταστάσεις αντιμετωπίσαμε στο δεύτερο ημίχρονο ούτε πουλούσαμε τόσο εύκολα την μπάλα, βγαίνοντας με αξιώσεις μπροστά.
Το τελικό 0-0 κρίνεται δίκαιο, με την Ελλάδα να μη δέχεται τέρμα σε 180’ παιχνιδιού απέναντι στην τετράκις παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία.
ΑΝΕΜΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ
Με την άνοδό μας στην πρώτη κατηγορία του Nations League θεωρήσαμε ότι είναι καλή ευκαιρία να αναμετρηθούμε με τις κορυφαίες δυνάμεις της ηπείρου για να δούμε πού βρισκόμαστε, ποιο είναι το πραγματικό μας μέγεθος και αν έχουμε, όντως, τόσο καλή ομάδα όσο θεωρούμε.
Μετά απ’ αυτές τις αναμετρήσεις δείξαμε ότι μπορούμε να κοιτάξουμε αυτές τις ομάδες κατάματα και ότι έχουμε κάνει άλματα προόδου σε σχέση με τα προκριματικά του Μουντιάλ.
Τότε αποκλειστήκαμε από την Σκωτία, δεχόμενοι τρια γκολ από στατικές φάσεις (ενώ τώρα δεχθήκαμε μόλις 1 γκολ σε 4 αναμετρήσεις και 19 κόρνερ) και καταρρεύσαμε μόλις δεχθήκαμε το πρώτο γκολ από τη Δανία (0-3 εντός, 3-1 εκτός), ενώ τώρα κάναμε ανατροπή με Σερβία και δείξαμε ωριμότητα και στοχοπροσήλωση κόντρα σε Γερμανία κι Ολλανδία.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΙΛΛΗΣ
