Κυρίες και κύριοι είναι γεγονός!
Η εθνική Ελλάδας είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στη γυναικεία υδατοσφαίριση μετά από 14 χρόνια και το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Σαγκάης, το 2011.
Τα κορίτσια του Χάρη Παυλίδη κατέκτησαν την κορυφή στο παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου της Σιγκαπούρης επικρατώντας στον τελικό της Ουγγαρίας (όπως ακριβώς συνέβη και το Πάσχα στο παγκόσμιο κύπελλο, πάλαι ποτέ World League), με 12-9.
Κατά τη διάρκεια του τουρνουά - και κυρίως στους 3 νοκ άουτ αγώνες - επέδειξε κυριαρχικό πόλο, χωρίς καμία άλλη ομάδα να μπορέσει να αμφισβητήσει την ανωτερότητά της.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ
Η εθνική ομάδα γυναικών πόλο μετράει 14 μετάλλια σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις και αναδεικνύεται παγκόσμια πρωταθλήτρια για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Παράλληλα, έχει κατακτήσει:
- 1 Ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004
- 2 Χρυσά μετάλλια σε World League (2005, 2025) και 3 Χάλκινα (2007, 2010, 2012)
- 4 Ασημένια μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (2010, 2012, 2018, 2022) και 1 Χάλκινο (2024)
- 1 Χάλκινο μετάλλιο σε Μεσογειακούς Αγώνες (2018)
Όπως παρατηρείτε και σεις, μετά την σταδιακή απόσυρση των αθλητριών που αποτελούσαν τη γενιά των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (2004) και έφεραν πολλές επιτυχίες και μετάλλια στη χώρα μας, το γυναικείο πόλο - τουλάχιστον σε εθνικό επίπεδο - παρουσίασε μια κάμψη, καθώς τη δεκαετια 2012-2022 κατακτήσαμε μόνο 1 ασημένιο μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (2018) και 1 Χάλκινο μετάλλιο σε Μεσογειακούς Αγώνες την ίδια χρονιά.
ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΕΚΤΟΞΕΥΣΗ
Τον Νοέμβριο του 2021 την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας πόλο γυναικών ανέλαβε η Αλεξία Καμμένου, η οποία νωρίτερα διετέλεσε στην εθνική εφήβων και προώθησε πολλές αθλήτριες που απαρτίζουν σήμερα τον νεανικό κορμό της εθνικής γυναικών και ανέβηκαν στην κορυφή του βάθρου.
Εκτός, όμως, από την ηλικιακή ανανέωση, μας οδήγησε και σε αρκετές επιτυχίες, όπως το ασημένιο μετάλλιο στο ευρωπαϊκό του 2022 και το χάλκινο στο αντίστοιχο πρωτάθλημα του 2024.
Επίσης, η 4η θέση στο περσινό παγκόσμιο υγρού στίβου στην Ντόχα ήταν μεγάλη επιτυχία και άφησε πικρία με τον τρόπο που ήρθε. Τέλος, οδήγησε την εθνική σε πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (2024), μετά από 16 χρόνια.
Η εκτόξευση, όμως, ήρθε με τον Χάρη Παυλίδη. Μιλάμε για - ίσως - τον μεγαλύτερο Έλληνα προπονητή (έχει κατακτήσει 19 εγχώριους κι ευρωπαϊκούς τίτλους με τη γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού, 2 χρυσά με την εθνική μας, 1 ασημένιο σε World League με την εθνική γυναικών Καναδά και 1 χρυσό σε Ασιατικό πρωτάθλημα με την εθνική Κίνας) ανεξαρτήτως αθλήματος και έναν εκ των κορυφαίων και πρωτοπόρων προπονητών πόλο στον κόσμο.
Ανέλαβε το ρόλο του Ομοσπονδιακού προπονητή τον Νοέμβριο του 2024 και μέσα σε 8 μήνες κατέκτησε το χρυσό στο World League το Πάσχα και τώρα το χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Σιγκαπούρη (το παγκόσμιο πρωτάθλημα Υγρού Στίβου είναι “ανώτερο” του World League, καθώς - συνήθως - εκεί δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα οι εθνικές και στέλνουν τις καλύτερες αποστολές τους).
Πέρα από τις προσθήκες και τροποποιήσεις που έκανε στα επιμέρους αγωνιστικά στοιχεία της ομάδας (θα επεκταθούμε σε αυτά παρακάτω), τη μεγαλύτερη διαφορά την έκανε στο εξωαγωνιστικό/ψυχολογικό κομμάτι.
Όλες οι διεθνείς (με πρώτη και καλύτερη την αρχηγο, Ελευθερία Πλευρίτου), μετά από κάθε αναμέτρηση, όπως και μετά τον τελικό, δήλωναν συνεχώς ότι αυτό που έλειπε τόσο καιρό για το βήμα παραπάνω ήταν η “αυτοπεποίθηση και να πιστέψουμε ότι είμαστε οι καλύτερες”.
Αυτό το στοιχείο, με τον Χάρη Παυλίδη στην άκρη του πάγκου - και το υπόλοιπο team - βρέθηκε απ’ ο,τι φάνηκε και έκανε τη διαφορά, καθώς η εθνική όχι μόνο βγήκε πρώτη, αλλά έπαιξε πολύ όμορφο και σύγχρονο πόλο, προσαρμόστηκε στις πρόσφατες αλλαγές κανονισμών που έκαναν την εμφάνισή τους σε αυτή τη διοργάνωση (μικρότερες διαστάσεις γηπέδου, λιγότερος χρόνος επίθεσης γενικά και στον “παίκτη παραπάνω”), και απέδειξε πως είναι η καλύτερη ομάδα.
ΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΠΡΩΤΙΑ
Αρχικά, να πούμε ότι η Ελλάδα παρέταξε ένα νεανικότατο σύνολο με Μ.Ο ηλικίας τα 23,8 έτη. Ας γνωρίσουμε λοιπόν, τις νέες παγκόσμιες πρωταθλήτριες.
- Ιωάννα Σταματοπούλου (τερμ.), 27
- Ελευθερία Πλευρίτου (αρχηγός), 28
- Φωτεινή Τριχά, 20
- Στεφανία Σάντα, 20
- Αθηνά - Δήμητρα Γιαννοπούλου, 23
- Έλενα Ξενάκη, 28
- Ειρήνη Νίνου, 22
- Μαρία Πάτρα, 26
- Χριστίνα Σιούτη, 20
- Βάσω Πλευρίτου, 27
- Σοφία Τορνάρου, 21
- Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη, 24
- Αλεξία - Ευγενία Τζούρκα, 28
- Διονυσία Κουρέτα, 19
- Νεφέλη - Άννα Κρασσά, 17
Αυτές, λοιπόν, είναι οι 15 κοπέλες που σκόρπισαν ρίγη συγκίνησης και περηφάνιας, ειδικά την στιγμή ανάκρουσης του εθνικού ύμνου μετά την κατάκτηση της κορυφής που οι περισσότερες τον έψελναν δακρυσμένες ή βουρκωμένες, μα όλες παθιασμένες.
Όπως προανέφερα, ο Χάρης Παυλίδης θεωρείται - και είναι - ακόμα κι από πολλούς συναδέλφους του ως κορυφαίος και πρωτοπόρος προπονητής.
Εισήγαγε στο παγκόσμιο πόλο το Pick ‘N’ Roll, έναν όρο που συναντάμε κατά κόρον στο μπάσκετ.
Ουσιαστικά, χρησιμοποιεί τη φουνταριστό ως σκρίνερ που προσπαθεί να ελευθερώσει την περιφερειακό που επιχειρεί διείσδυση (drive), με σκοπό να αποφύγει την προσωπική της αντίπαλο, να αποκτήσει ελεύθερο διάδρομο και με την κατάλληλη πάσα και συνεργασία να βρεθεί απέναντι από την αντίπαλο τερματοφύλακα.
Αυτό χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, αλλά δεν ήταν αυτό που έστεψε τα κορίτσια παγκόσμιες πρωταθλήτριες.
Η επόμενη καινοτομία, όμως, ήταν αυτή που έκανε τη διαφορά και έχει να κάνει με την άμυνα.
Όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν ο Θεσσαλονικός προπονητής, προσπάθησε να βρει τρόπους, ώστε να “μικρύνει” το τέρμα και να άρει κάποια ευθύνη από την τερμάτοφύλακά του.
Επέλεξε, λοιπόν, να παίζει “κλειστά” η άμυνα, να κλείνει την “πάσα στα 2 μέτρα” (στην αντίπαλη φουνταριστό, δηλαδη) και στα τελευταία δευτερόλεπτα της επίθεσης, η παίκτρια που βρίσκεται πιο κοντά στο τέρμα οπισθοχωρεί κι άλλο, αποτελώντας στην ουσία μια δεύτερη τερματοφύλακα. Με αυτόν τον τρόπο και την αψεγάδιαστη εμφάνισης της τερματοφύλακά μας, Ιωάννας Σταματοπούλου, η Ουγγαρία είχε κάποια στιγμή 0/10 στην παίκτρια παραπάνω και σκόραρε μόνο όταν όλα είχαν κριθεί.
Σημαντικό πλεονέκτημα αυτής της επιλογής είναι ότι ακόμα κι αν μετά την απόκρουση της αμυντικού η μπάλα βγει εκτός αγωνιστικών ορίων, δεν υπάρχει κόρνερ, αλλά κατοχή για την αμυνόμενη ομάδα. Κόρνερ στο πόλο υπάρχει μόνο αν βγάλει την μπάλα ο τερματοφύλακας.
Τέλος, το τρίτο στοιχείο που αποτέλεσε πολύ σημαντικό “όπλο” αυτές τις 10 μέρες (και βοήθησαν και οι αλλαγές κανονισμών που κάνουν το παιχνίδι πιο γρήγορο και άμεσο) ήταν η ταχύτητα στη μετάβαση και στις δυο πλευρές της πισίνας.
Η εθνική ήταν η πιο γρήγορη ομάδα του τουρνουά, έβγαλε πολλές κόντρες, αλλα ακόμα και σε σετ παιχνίδι εκδήλωνε γρήγορες και αποτελεσματικές επιθέσεις, χωρίς να προλάβει να οργανωθεί η αντίπαλη άμυνα.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ
Σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό τεχνικό η προετοιμασία δεν κύλησε όπως έπρεπε, καθώς οι περισσότερες αθλήτριες φαίνονταν πολύ κουρασμένες και “άδειες” μετά από την επίπονη σειρά των ελληνικών τελικών ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Βουλιαγμένη, μια και οι περισσότερες αθλήτριες αγωνίζονται σε αυτές τις ομάδες.
Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με άλλες συγκυρίες, όπως για παράδειγμα ο τραυματισμός της νεαρής Χριστίνας Σιούτη στην πρεμιέρα (έσπασε το δάχτυλο του ποδιού της, έχασε όλα τα παιχνίδια των ομίλων και ήταν με ειδική μπότα καθόλη την παραμονή της ομάδας στη Σιγκαπούρη, αλλά επέδειξε αυταπάρνηση, έσφιξε τα δόντια και βοήθησε στα νοκ άουτ), δεν έδιναν αισιόδοξα μηνύματα, μετά και το νωθρό ξεκίνημα της εθνικής.
Όλα, όμως, άλλαξαν μετά τον προημιτελικό με την Αυστραλία.
Μιλάμε για τις “αργυρές” Ολυμπιονίκες του Παρισιού, μια μπαρουτοκαπνισμένη και σκληροτράχηλη ομάδα που σε μια πραγματική “σκυλομαχία” η εθνική την κέρδισε 8-7, με το “χρυσό” γκολ της Μαρίας Μυριοκεφαλιτάκη 2” πριν τη λήξη της αναμέτρησης, το οποίο αφιέρωσε στην αγαπημένη της θεία που “έφυγε” απ’ τη ζωή λίγες μέρες πριν την αναχώρηση της αποστολής για το παγκόσμιο.
Αυτή η στιγμή ήταν που άλλαξε το “τσιπάκι” της ομάδας, “μπόλιασε” τα κορίτσια με το “μικρόβιο” της νίκης και τις έκανε να πιστέψουν ότι μπορούν να φτάσουν μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Στη συνέχεια οι νίκες επί των ΗΠΑ στον ημιτελικό με 14-10 και στον τελικό με την Ουγγαρια με 12-9 ήρθαν - το λιγότερο - εύκολα.
Αν και η προσπάθεια και επιτυχία ήταν συλλογική, μπορούμε να σταθούμε και σε κάποιες παίκτριες που - κατ’ εμέ - έκαναν τη διαφορά. Εξάλλου το μεγαλείο αυτής της εθνικής είναι η ομοψυχία, ομοιογένεια κι ό,τι σε κάθε παιχνίδι υπήρχε διαφορετική πρωταγωνίστρια.
Η Ιωάννα Σταματοπούλου έκανε με διαφορά την καλύτερη διοργάνωση της καριέρας της με το “γαλανόλευκο σκουφάκι”.
Προσέδιδε ηρεμία, εμπιστοσύνη και ήταν εξαιρετική στο διάβασμα των φάσεων και στα reflex κάτω από την εστία της.
Αναδείχθηκε φυσικότατα ως η “καλύτερη τερματοφύλακας” του παγκοσμίου.
Κομβικό σημείο για την προσωπική της εκτόξευση κατά τη διάρκεια του τουρνουά ήταν η αντικατάστασή της από τον Χάρη Παυλίδη, στο ημίχρονο του αγώνα πρόκρισης στα προημιτελικά, με αντίπαλο τη Γαλλία. Έκτοτε ήταν συγκλονιστική, στους επόμενους 3 αγώνες.
Η Φωτεινή Τριχά, που στα 20 της χρόνια δικαιώνει τις προσδοκίες ότι είναι το next big thing του ελληνικού - και από τα μεγαλύτερα του ευρωπαϊκού - πόλο.
Αποτέλεσε την πρώτη σκόρερ της διοργάνωσης, με φονικό ένστικτο και “κρύο αίμα” στα δύσκολα.
Η Έλενα Ξενάκη, που πήρε το βραβείο της MVP του τελικού με 3 γκολ και έβαλε το νερό στο αυλάκι για την κατάκτηση του τροπαίου.
Αν και φουνταριστός, λόγω της ευκινησίας και της μοναδικότητάς της (μοναδική αριστερόχειρας του ρόστερ) χρησιμοποιήθηκε ουκ ολίγες φορές στο δεξί άκρο της επίθεσης και αποτέλεσε σημαντικό “χαρτί” εκτελεστικά.
Τέλος, ποιος μπορεί να μην αναφέρει τις αδερφές Πλευρίτου, Ελευθερία και Βάσω (η Μαργαρίτα αποχώρησε από την εθνική) που σήκωσαν για άλλο ένα καλοκαίρι το βάρος της εθνικής στις πλάτες τους.
Η μεν Βάσω ήταν καθοριστικότατη στον ημιτελικό με τις ΗΠΑ, που μας κράτησε κοντά στο σκορ με τρια συνεχόμενα δικά της γκολ και ενώ δυσκολευόμασταν σε εκείνο το κομμάτι του παιχνιδιού.
Η δε Ελευθερία (πήρε το χρίσμα της αρχηγίας μετά την αποχώρηση της αδερφής της, Μαργαρίτας), έκανε ό,τι έπρεπε ως ηγέτιδα, αρχηγός και εμπειρότερη αυτού του ρόστερ. Βοηθούσε όλες τις συμπαίκτριες της, έβγαζε άμυνες, και είχε την οξύνεια να δώσει την κρισιμότερη ασίστ του τουρνουά για το γκολ της Μυριοκεφαλιτάκη στον προημιτελικό.
Επίσης, είμαι σίγουρος ότι βοήθησε στο scouting του τελικού, απ’ την στιγμή που τις περισσότερες “Μαγυάρες” τις έχει συμπαίκτριες στην Φερεντσβάρος.
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Με την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη, ο προπονητής της εθνικής δήλωσε στους εκπροσώπους τύπου που περίμεναν στο αεροδρόμιο ότι “αυτά είναι τα 15’ δημοσιότητάς μας. Από την επόμενη εβδομάδα δε θα μας θυμάται κανείς”.
Και - καλώς ή κακώς - έτσι είναι.
Αυτός είναι και ένας λόγος που ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ επιλέγω να μην γράφω την επόμενη μέρα για αυτά τα θέματα που είναι ακόμα “ζεστά”, αλλα για να δώσουμε και λίγα περισσότερα λεπτά δημοσιότητάς και προσοχής σε αυτούς τους ανθρώπους.
Γιατί τους ΑΞΙΖΟΥΝ αυτά τα παραπάνω λεπτά.
Γιατί, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, κάνουν πρωταθλητισμό, εκπροσωπούν τη χώρα μας σε κάθε διοργάνωση ανά τον κόσμο, αλλά στην Ελλάδα αυτές οι κατηγορίες αθλημάτων θεωρούνται “ερασιτεχνικός αθλητισμός”.
Όλα τα αθλήματα δηλαδή, πέρα από ποδόσφαιρο και μπάσκετ.
Πριν από ένα μήνα όλα τα ελληνικά sites αναπαρήγαγαν και “κορόιδευαν” την Όκλαντ Σίτι, την πρωταθλήτρια Ωκεανίας στο ποδόσφαιρο, που ταξίδεψε στις ΗΠΑ για το παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων με ημιεπαγγελματίες αθλητές, που χρειάστηκε να πάρουν άδεια ανευ αποδοχών για να συμμετάσχουν σε μια εμπειρία once in a lifetime.
Το παραπάνω παράδειγμα, όμως, βρίσκει εφαρμογή και σε κάποιες από τις αθλήτριες της εθνικής μας, όπως είναι η αναπληρωματική τερματοφύλακας, Αλεξία Τζούρκα, η οποία πήρε άδεια δύο μήνες ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ από την εργασία της για να μπορέσει να συμμετάσχει στην προετοιμασία και εν συνεχεία στα τελικά της διοργάνωσης και να ζήσει το όνειρό της.
Σίγουρα η ευθύνη της Πολιτείας είναι μεγάλη για τις παροχές και την προβολή που ΔΕ δίνει σε αυτά τα αθλήματα, αλλα μακάρι όσοι γονείς - παροντικοί ή μελλοντικοί - διαβάσουν αυτό το άρθρο να σκεφτούν ότι υπάρχουν κι άλλα αθλήματα πέραν του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ ώστε να στρέψουν το παιδί τους.
Προφανώς, όχι καταναγκαστικά ή επειδή είναι πιο “εύκολο” να αναδειχθούν, αλλά για να γνωρίσουν τη μαγεία και άλλων αθλημάτων πέρα από τα προφανή.
Είτε μέσω τηλεόρασης είτε διά ζώσης είτε δοκιμάζοντάς τα…
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΙΛΛΗΣ
