Έφτασε, επιτέλους, η στιγμή, μετά από 16 χρόνια, να ξαναδούμε την εθνική ομάδα μπάσκετ των ανδρών να προκρίνεται στα ημιτελικά οποιασδήποτε κορυφαίας διοργάνωσης (Ευρωμπάσκετ, Μουντομπάσκετ, Ολυμπιακοί Αγώνες). Τώρα, ναι, ξανάγινε η “επίσημη αγαπημένη” κι όχι μόνο λόγω αποτελεσμάτων, αλλά κυρίως λόγω διάθεσης, ομόνοιας, σύμπνοιας και αγωνιστικής εικόνας στο παρκέ.
ΦΑΣΗ ΤΩΝ ΟΜΙΛΩΝ
Η εθνική πέρασε εύκολα ως πρώτη από τη φάση των ομίλων που διεξήχθη στην Κύπρο και αυτό έδωσε τη δυνατότητα στον Βασίλη Σπανούλη να ξεκουράσει αθλητές (κυρίως τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που δεν αγωνίστηκε σε δύο παιχνίδια, το ένα, μάλιστα, κόντρα στην Βοσνία αποτελεί και τη μοναδική μας ήττα), να δοκιμάσει πρόσωπα, να βρει τα κατάλληλα σχήματα και ρόλους ενόψει των απαιτητικών νοκ άουτ παιχνιδιών. Η εθνική, λοιπόν, κέρδισε κατά σειρά την Ιταλία (75-66), την Κύπρο (96-69), τη Γεωργία (94-53), την Ισπανία (90-86) και έχασε ενδιάμεσα από τη Βοσνία (80-77). Το πρόσωπο της ομάδας σε αυτά τα παιχνίδια ήταν αρκετά καλό, με κοινή παραδοχή ότι η ομάδα βελτιωνόταν σταδιακά και όσο προχωρούσε το τουρνουά, με γνώμονα τα νοκ άουτ. Αν κάπου πρέπει να σταθούμε είναι το παιχνίδι της τελευταίας αγωνιστικής κόντρα στους κακούς μας δαίμονες Ισπανούς. Παίζοντας εξαιρετικό μπάσκετ και στις δύο πλευρές του παρκέ, καταφέραμε να πάμε προηγούμενοι στο ημίχρονο με 50-35, σουτάροντας με το εκπληκτικό 75% (10/15) πίσω από την γραμμή του τριπόντου. Στην τρίτη περίοδο, όμως, η χαλάρωσή μας, έφερε τους “Φούριας Ρόχας” κοντά στο σκορ (28-18 το επιμέρους σκορ της τρίτης περιόδου), με αποτέλεσμα το παιχνίδι να πάρει τη μορφή ντέρμπι μέχρι τα τελευταία λεπτά του. Ακόμα κι έτσι, η εθνική έδειξε εξαιρετική αντίδραση, καθώς δεν πανικοβλήθηκε όταν η Ισπανία πέρασε μπροστά, με 73-71. Με όπλο της την άμυνα και τον Γιάννη να οδηγεί μαεστρικά στο εμπρός μέρος του παρκέ, κατορθώσαμε να πάρουμε μια σπουδαία νίκη.
Η νίκη αυτή είχε πολλά θετικά στην πορεία προς τα ημιτελικά. Αρχικά, έδειξε τον χαρακτήρα της ομάδας και την “refuse to lose” νοοτροπία που έχει περάσει ο Βασίλης Σπανούλης στα αποδυτήρια, με αρωγούς τους ηγέτες μας (Γιάννης Αντετοκούνμπο, Κώστας Παπανικολάου, Κώστας Σλούκας) που έχουν σπουδαίες παραστάσεις και είναι γεννημένοι νικητές. Εν συνεχεία, την ευκαιρία για διάκριση, καθώς πήγαμε στο - θεωηρτικά - πιο εύκολο “μονοπάτι”, αποφεύγοντας τα “μεγαθήρια” που στη μέρα τους μπορούν να σε διαλύσουν (βέβαια, αυτά τα “μεγαθήρια” όπως η Σερβία κι η Γαλλία, αποκλείστηκαν από Φινλανδία και Γεωργία αντίστοιχα, για αυτό και λέμε ότι δεν υπάρχει εύκολο ματς σε παιχνίδια εθνικών ομάδων και ειδικά νοκ άουτ). Τέλος, σήμανε τον αποκλεισμό των Ισπανών από τη συνέχεια του Ευρωμπάσκετ, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, παίρνοντας μία μικρή εκδίκηση για όσες πίκρες μας έχουν χαρίσει.
Παράλληλα, τερματίζει ένα σερί 26 ετών, καθώς από το 1999 και εντεύθεν, έφταναν τουλάχιστον μέχρι τα ημιτελικά και μόνο το 2005 δεν πήραν μετάλλιο. Όσο και να προσπαθούσε ο Ισπανός πρόεδρος της FIBA EUROPE, Χόρχε Γκαρμπαχόσα (μεγάλη δόξα του ισπανικού μπάσκετ, αρχηγός τους και δήμιός μας με 6/11 τρίποντα στον τελικό του Μουντομπάσκετ το 2006) να “σπρώξει” με διαιτητική εύνοια την ομάδα του (στον μεταξύ μας αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής, εκτέλεσαν 18 παραπάνω βολές και τα φάουλ ήταν 20-29 κατά μας), κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό και σηματοδότησε την αποχώρηση του προπονητή Σέρτζιο Σκαριόλο, μετά από 15 χρόνια συνεχούς και άκρως επιτυχημένης παρουσίας (αυτό ήταν προαποφασισμένο, βέβαια, και δεν έπαιξε ρόλο η πορεία της ομάδας του).
ΦΑΣΗ ΤΩΝ ΝΟΚ ΑΟΥΤ
Το πρώτο παιχνίδι της νοκ άουτ φάσης ήταν απέναντι στο Ισραήλ. Ένα αξιόμαχο σύνολο και δυσκολοκατάβλητη ομάδα, που έκανε αίσθηση στους ομίλους όταν κέρδισε με 13 πόντους τη Γαλλία, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Το έλλειμμα ποιότητας (ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα ο Ντένι Άβντιγια που αγωνίζεται στο ΝΒΑ), σε συνδυασμό με την ακατανόητη επιλογή του προπονητή τους να παίξει τον Γιάννη άμυνα man to man, χωρίς βοήθειες και παγίδες, τον X-FACTOR Αλέξανδρο Σαμοντούροφ και τα πολλά επιθετικά μας ριμπάουντ, μας έδωσαν μια εύκολη νίκη (παρά το 84-79 που έγραψε το ταμπλό), παρά το τραγικό μας ποσοστό στα τρίποντα (4/25 16%). Μπορεί ο σταρ του Ισραήλ να έβαλε 22 πόντους, αλλά αυτό έγινε με πολύ κόπο, με μπασκετικό ξύλο και κυρίως με βολές (5/11 σουτ, 8/10 βολές). Παράλληλα, η εξαιρετική άμυνα πάνω του (κυρίως από Παπανικολάου και Καλαϊτζάκη) τον ώθησε σε 4 λάθη για 1 ασίστ, κάτι που ήταν κλειδί για τη νίκη, καθώς αυτή η εθνική Ελλάδος δεν μπορεί να χάσει από έναν και μόνο παίκτη. Ο Γιάννης ήταν κυρίαρχος στη ρακέτα, ολοκληρώνοντας μία από τις πιο dominant εμφανίσεις που έχουμε δει σε Ευρωμπάσκετ, θυμίζοντας Άρβιντας Σαμπόνις στα καλά του. Έβαλε 37 πόντους, με 18/21 δίποντα και 10 ριμπάουντ.
Ο Αλέξανδρος Σαμοντουροφ, 20χρονος φόργουορντ του Παναθηναϊκού, έκανε μια τρομερή εμφάνιση, σε ένα σημείο που η εθνική μας είχε κολλήσει, δικαιώνοντας τον προπονητή του και που τον επέλεξε στη 12αδα και που τον έριξε στα “βαθιά” μιας νοκ άουτ αναμέτρησης. Τελείωσε τον αγώνα με 7 πόντους, 6 ριμπάουντ (τα 4 επιθετικά) και 2 κλεψίματα. Κάπως έτσι, η εθνική πέρασε τον σκόπελο της φάσης των “16”, πιο εύκολα απ’ ό,τι δείχνει το τελικό σκορ και έκλεισε ραντεβού με τη Λιθουανία στα προημιτελικά. Η “Lietuva” μπορεί να είναι μια παραδοσιακή μπασκετική δύναμη, αλλά τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία. Ειδικά φέτος που δεν ενίσχυσε την προσπάθειά της ο υιός Σαμπόνις (Ντομάντας Σαμπόνις, αγωνίζεται στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Σακραμέντο Κινγκς) και έχασε με ρήξη χιαστού στη φάση των ομίλων τον βασικό playmaker και καλύτερο της παίκτη μέχρι τότε στη διοργάνωση, Ρόκας Γιοκουμπάιτις, αποτελεί ένα σύνολο περιορισμένων δυνατοτήτων με μοναδικό Mega Star, τον αρχηγό Γιόνας Βαλαντσιούνας (προσπάθησε πολύ να τον φέρει στα μέρη μας αυτόν τον παικταρά ο Παναθηναϊκος φέτος, αλλά δυστυχώς έμεινε στο ΝΒΑ). Το scouting report για τον αγώνα και το επιτελείο του Σπανούλη ήτα αρκετά εύκολο, καθώς οι Λιθουανοί είχαν ως μοναδική απειλή κοντα στο καλάθι τον Βαλαντσιούνας (24 πόντοι, με 9/14 δίποντα, 6/7 βολές και 15 ριμπάουντ), αλλά κανέναν άλλον παίκτη που μπορούσε να σταθεί στις απαιτήσεις του αγώνα. Και όπως προείπα, αυτή η εθνική, δεν μπορεί να χάσει από έναν παίκτη.
Επιθετικά, ήμασταν αρκετά καλοί σε όλο τον αγώνα. Η μόνη διαφορά ήταν ότι στο πρώτο μέρος βάλαμε τα σουτ (7/17 τρίποντα), ενώ στο δεύτερο όχι (2/12 τρίποντα), αν και τα περισσότερα τρίποντα ήταν ελεύθερα και προέκυπταν μετά από εξαιρετικές πάσες του Γιάννη όταν άρχισαν να τον παίζουν με double team και τη διαφορά στους 15 πόντους. Κάπως έτσι ήρθε κι άλλη μια - σχετικά - εύκολη νίκη με 87-76, που μας φέρνει στα ημιτελικά, με αντίπαλο την Τουρκία.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Μπορεί η πορεία της εθνικής μέχρι τώρα να οφείλεται σε όλα τα άτομα που απαρτίζουν την ομάδα (παικτες, προπονητες, διοίκηση, φροντιστες, γυμναστές, διατροφολόγοι κλπ), αλλά μπορούμε να κάνουμε ειδική μνεία σε 4 ανθρώπους λίγο παραπάνω.
Για μένα στην κορυφή αυτής της λίστας είναι ο προπονητής Βασίλης Σπανούλης. Ένας αυθεντικός μπασκετάνθρωπος, με όρεξη για δουλειά, πίστη στις δυνατότητές του, που ασχολείται με το μπάσκετ 24 ώρες τη μέρα και αγαπάει με πάθος την εθνική ομάδα και τη χώρα του εν γένει, δηλώνοντας πάντα πιστός στρατιώτης. Δεν είναι μυστικό ότι το βασικότερο πρόβλημα όλων αυτών των ετών, που ήμασταν μακριά απ’ τις επιτυχίες, ήταν τα αποδυτήρια και το κακό κλίμα που επικρατούσε. Συχνά, η τοξικότητα και το δίπολο Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, ο πόλεμος εξουσίας, περνούσε και εντός των τειχών της εθνικής και χαλούσε ό,τι ωραίο πήγαινε να φτιαχτεί. Ο Σπανούλης τα άφησε όλα αυτά εκτός και βλέπετε στα πρόσωπα των παικτών πώς παίζει ο ένας για τον άλλον, με έναν κοινό στόχο. Το πολυπόθητο μετάλλιο. Κι ας μην ειπώθηκε ποτέ από επίσημα χείλη, πάντα αυτός ήταν ο στόχος. Κι ας μην το πίστευε το 80% του κοινού, Αρκεί που το πιστεύουν οι πρωταγωνιστές.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, πέρα από παίκτη-κόσμημα για τη διοργάνωση αποτελεί σίγουρα και τον MVP αυτής. Μέχρι στιγμής μετράει 29,8 πόντους (με το αδιανόητο 72,5% στα δίποντα), 9 ριμπάουντ (2.4 επιθετικά), 3.6 ασίστ, 3.8 λάθη, 1.4 κλεψίματα, 0.4 τάπες. Πλέον, μπορώ να το πω με σιγουριά και αμαρτίαν ουκ έχω. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
Όχι στο τοπ-3 μαζί με Γιόκιτς και Ντόντσιτς, αλλά ο καλύτερος. Είναι κυρίαρχος και στις δύο πλευρές του παρκέ (κάτι που οι άλλοι 2 δεν έχουν), δεν τολμάει να επιτεθεί κανείς μπροστά του, έχει βελτιώσει τα πάντα στο παιχνίδι του. Το work ethic του είναι φοβερό. Βάζει τα σουτ μέσης απόστασης (μέχρι και fadeaway, αλά Νοβίτσκι), διαβάζει εξαιρετικά το παιχνίδι (αν τον παίξεις man to man θα σε διαλύσει μόνος του, αν κάνεις double or triple teams πασάρει εξαιρετικά στον ελεύθερο συμπαίκτη, όπως έκανε με την Ισπανία που τελείωσε τον αγώνα με 9 ασίστ) και έχει αποκτήσει την ηγεσία και εσωτερική ηρεμία που του έλειπε (χαρακτηριστικό παράδειγμα στο ματς με Λιθουανία και μετά από ένα πολύ σκληρο φάουλ του Βαλαντσιούνας πανω του, δεν αντέδρασε, ηρέμησε και εκτέλεσε τις βολές του, μένοντας προσηλωμένος στον στόχο του). Είναι τεράστιο προνόμιο και τιμή αυτός ο παίκτης να φοράει τη φανέλα μας.
Ο Κώστας Σλούκας κάνει το τουρνουά της ζωής του με τη φανέλα της εθνικής. Δεν είναι μόνο οι 9.1 πόντοι και 4.3 ασίστ που δίνει στα 26’ παρουσίας του στο παρκέ, αλλά είναι η συνολική μαεστρική του καθοδήγηση, η ηρεμία του στο κατέβασμα, η απειλή στο σουτ μετά από ντρίμπλα ή σε spot up καταστάσεις, αλλά κυρίως η επιθυμια και δίψα του για νίκη, που φαίνεται από τις λυσσαλέες άμυνες που βγάζει. Όπως δήλωσε κι ο ίδιος, άλλωστε, βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του (μετάλλιο με εθνική).
Τέλος, ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου, ηγείται διά τω παραδείγματι. Αυτός κι αν κάνει πράγματα που δε φαίνονται στην στατιστική του (όπως κάνει σε όλη του την καριέρα, δηλαδή). Και φέτος είναι ο κλασικός “Παντουνικολάου”. Προσφέρει 7.3 πόντους (με 41% τρίποντο), 5.3 ριμπάουντ, 2.3 ασίστ, 1.6 λάθη, 0.7 κλεψίματα, 0.4 κοψίματα, σε 30’ συμμετοχής στα 35 του χρόνια, αλλα πάνω και πέρα απ’ όλα αυτά, ρίχνει ανελέητο κυνηγητό στους αντίπαλους σταρ. Έσβησε κατά σειρά τους: Φοντέκιο, Αλντάμα, Αβντίγια (όλοι τους παίκτες ΝΒΑ) και ανυπομονεί για το επόμενο σκαλπ. Αλλά ό,τι και να γίνει, η μεγαλύτερη συνεισφορά του ως αρχηγός, ήταν οι δηλώσεις του μετά τη νίκη επί της Λιθουανίας αναφερόμενος στην ήττα της εθνικής ποδοσφαίρου από τη Δανία και τον οχετό των social media, αλλά και τη νοοτροπία του Έλληνα “οπαδού της νίκης”. Πραγματικά όσοι δεν τη διαβάσατε, μπείτε στον κόπο να τη δείτε.
PREVIEW ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΥ
Η μεγάλη ώρα που όλοι περιμέναμε, έφτασε! Η Ελλάδα αντιμετωπίζει την Τουρκία στον δεύτερο ημιτελικό του φετινού Ευρωμπάσκετ, σε μια αναμέτρηση που κακά τα ψέματα, αποτελεί κάτι περισσότερο από έναν αγώνα.
Στα αμιγώς μπασκετικά, μας ξέρουν και τους ξέρουμε (παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε αναμετρηθεί πρόσφατα) μιας και προπονητής της εθνικής Τουρκίας είναι ο Εργκίν Αταμάν (προπονητής και του Παναθηναϊκού) και αγωνίζονται οι Όσμαν (εξαιρετικά αμφίβολος για σήμερα και πολύ κομβικός για την Τουρκία) και Γιούρτσεβεν, παίκτες του Παναθηναϊκού. Επιθετικά όλα περιστρέφονται γύρω από το ταλέντο και το άστρο του Αλπερέν Σενγκούν. Ο 23χρονος σούπερ σταρ των Χιούστον Ρόκετς αποτελεί έναν all around player, με μεγάλη ποικιλία κινήσεων (το αγωνιστικό του προφίλ θυμίζει τον Νίκολα Γιόκιτς), που αριθμεί 21.6 πόντους, 10.9 ριμπάουντ (5 επιθετικά), 7.1 ασίστ, 2.6 λάθη, 1 κλέψιμο, 0.9 λάθη. Είναι το Α και το Ω στην ανάπτυξη της Τουρκίας, καθώς παίρνει την μπάλα στο low post, διαβάζει το παιχνίδι και αποφασίζει αναλόγως τις διαμορφωθείσες συνθήκες αν εκτελέσει ή αν πασάρει. Η Τουρκία είναι μια ομάδα που χάρη στην έφεση του Σενγκούν στη δημιουργία από το low post, εμπλέκει πολλά σκριν μακριά απ’ την μπάλα είτε για να βγάλει αμαρκάριστα τρίποντα είτε για να εκμεταλλευτεί τα κοψίματα που γίνονται.
Σε αυτό συνηγορεί η παρουσία του φόργουορντ του Παναθηναϊκού, Τσεντί Όσμαν. Αποτελεί τον δεύτερο σκόρερ και επιδραστικό παίκτη της Τουρκίας. Είναι εξαιρετικός spot up shooter και σε off ball screen καταστάσεις (σουτάρει με 51% στο τουρνουά) και ταυτόχρονα τρέχει συνεχώς αν κατεβάσει ο ίδιος το ριμπάουντ σκοράροντας στο ανοιχτό γήπεδο. Η big three των γειτόνων μας ολοκληρώνεται με τον Σέιν Λάρκιν. Κάνει το πιο μεστό τουρνουά του με τη φανέλα της Τουρκίας. Αγωνίζεται πάνω από 30’, διαχειρίζεται όλες τις μπάλες εν τη απουσία δεύτερου ικανού χειριστή της μπάλας και αριθμεί 11 πόντους και 4.6 ασίστ για μόλις 1.3 λάθη. Συνεπώς, η Τουρκία είναι μια πολύ επικίνδυνη ομάδα με εξαιρετικούς σουτέρ (έχει το καλύτερο ποσοστό στη διοργάνωση με 45%), έχει μέγεθος (έχει κορμιά στη ρακέτα που μπορούν να φθείρουν τους δικούς μας ψηλούς και να μοιραστούν τα φάουλ που θα κάνουν στον Γιάννη), αλλά έχουν και πολλές αμυντικές αδυναμίες. Σχεδόν κανείς από τη βασική τους πεντάδα δεν έχει αμυντικό ένστικτο και είναι αρκετα σοφτ. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να ανακόψουμε τη δημιουργία των Σενγκούν και Λάρκιν. Για αυτόν τον λόγο ανέφερα πριν ότι από έναν παίκτη δε χάνουμε. Όσο καλός και εύστοχος και να είναι ο Σενγκούν εκτελεστικά, δε θα μας πειράξει. Αρκεί να μη βάλει και τους άλλους παίκτες στο παιχνίδι και ειδικά τους ρολίστες (Σιπαχί, Χαζέρ, Κορκμαζ). Γνώμη μου ότι σήμερα είναι ιδανική συνθήκη να χρησιμοποιηθεί κι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο πάνω στο μαρκάρισμα του Σενγκούν (νεότερος παίκτης που έκανε triple double σε Ευρωμπάσκετ, παρεμπιπτόντως, στον προημιτελικό τους, με την Πολωνία), ο οποίος θα τον δυσκολέψει με την ενέργεια και την αθλητικότητα του. Όπως και να χει, μας περιμένει ένας πολύ όμορφος και σημαντικός αγώνας. Ο σημαντικότερος της τελευταίας 20ετίας, μέχρι τον επόμενο φυσικά. ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΕΛΛΑΔΑ!!
Βαγγέλης Μπίλλης
