Με τις πρώτες βροχές του Νοέμβρη, το γνώριμο σκηνικό επαναλαμβάνεται στο κλειστό γυμναστήριο του Δημοτικού Σταδίου Αλεξάνδρειας.
Η σκεπή, που εδώ και χρόνια παραμένει χαλασμένη, συνεχίζει να στάζει νερά, μετατρέποντας το γήπεδο σε λίμνη και αποκλείοντας τους αθλητές από την προπόνησή τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αύριο, Σάββατο, η ομάδα βόλεϊ του ΓΑΣ Αλεξάνδρειας έχει προγραμματισμένο αγώνα, όμως κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά θα διεξαχθεί.
Το γήπεδο παραμένει ακατάλληλο, με τους αθλητές να βρίσκονται σε αναμονή και τους φιλάθλους να αγωνιούν για την τύχη της αναμέτρησης. Μέχρι αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τον αρμόδιο φορέα – τον Δήμο.
Η αδιαφορία αυτή γεννά εύλογα ερωτήματα: πώς είναι δυνατόν να σπαταλώνται κάθε χρόνο πάνω από 200.000 ευρώ σε εκδηλώσεις που παρακολουθούν λίγοι και εκλεκτοί, ενώ δεν διατίθεται ένα ευτελές ποσό για την επισκευή της σκεπής του κλειστού;
Η εικόνα είναι απογοητευτική. Τα παιδιά του Δήμου Αλεξάνδρειας, που θα έπρεπε να έχουν πρόσβαση σε ασφαλείς και αξιοπρεπείς αθλητικούς χώρους, βρίσκονται αποκλεισμένα από το γήπεδο.
Η αθλητική δραστηριότητα, που αποτελεί βασικό πυλώνα υγείας και κοινωνικής συνοχής, θυσιάζεται στην αδιαφορία και την κακοδιαχείριση. Η κατάσταση στο κλειστό γυμναστήριο δεν είναι απλώς ένα τεχνικό πρόβλημα· είναι ζήτημα προτεραιοτήτων και σεβασμού προς τη νεολαία και την κοινωνία.
Αν ο Δήμος δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη για την αθλητική ζωή της πόλης, τότε το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: ποιος τελικά υπηρετείται από τις δαπάνες και ποιος μένει στο περιθώριο;
Να σημειώσουμε ότι το παράδειγμα του δήμου Βέροιας με τον τραυματισμό του Γιάννη Αβραμίδη από πλημμελλή συντήρηση των αθλητικών εγκαταστάσεων και την καταβολή ποσού κοντά στις 900.000 ευρώ από την πλευρά του δήμου δεν φαινεται να συγκινεί κανένα.
Την ίδια ώρα η δημοτική αρχή μιλά για ευρωπαϊκά προγράμματα όταν τα τοπικά εργα δεν υπάρχουν πουθενά.
