Ο αθλητισμός σε μια τοπική κοινωνία δεν είναι πολυτέλεια· είναι δικαίωμα, είναι υγεία, είναι πολιτισμός. Κι όμως, στον Δήμο Αλεξάνδρειας η εικόνα που παρουσιάζουν οι αθλητικές εγκαταστάσεις θυμίζει περισσότερο εγκατάλειψη παρά φροντίδα.
Μετά τις τραγικές εικόνες που είδαμε χθες στο κλειστό γυμναστήριο, σειρά έχει το γήπεδο Παλαιοχωρίου. Ένα γήπεδο που ανήκει στην ευθύνη του Δήμου, αλλά συντηρείται σχεδόν αποκλειστικά από τη διοίκηση της ομάδας που το χρησιμοποιεί.
Αν δεν υπήρχε η προσπάθεια του Άρη Παλαιοχωρίου, το γήπεδο θα είχε ήδη περάσει στη φάση της πλήρους εγκατάλειψης. Το γήπεδο δεν εξυπηρετεί μόνο την τοπική ομάδα. Το χρησιμοποιούν καθημερινά δημότες για προσωπική άθληση, αθλητές του στίβου, αλλά και μαθητές που προετοιμάζονται για εξετάσεις σε αθλήματα.
Κι όμως, το σκάμμα για άλματα θυμίζει οτιδήποτε άλλο εκτός από αθλητική εγκατάσταση: τα χόρτα έχουν καλύψει κάθε ίχνος άμμου.
Οι πάγκοι που χρησιμοποιούνται στους ποδοσφαιρικούς αγώνες βρίσκονται σε κατάσταση που δεν συναντά κανείς ούτε σε τριτοκοσμικές χώρες. Για να αποφευχθεί το ρεζίλι, η διοίκηση του Άρη Παλαιοχωρίου αναγκάστηκε να καλύψει τις τρύπες με πανιά.
Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: τι απέγιναν εκείνα τα περιβόητα ραντεβού στην Αθήνα, οι φωτογραφίες με τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση και οι βαρύγδουπες δηλώσεις για «αναμόρφωση των γηπέδων του Δήμου» με εξασφαλισμένο κονδύλι 100.000 €;
Γιατί οι δημότες βλέπουν μόνο εγκατάλειψη και όχι έργα; Η αδιαφορία του Δήμου Αλεξάνδρειας για τον αθλητισμό δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής. Είναι θέμα κοινωνικής ευθύνης.
Όταν οι νέοι δεν έχουν χώρους να αθληθούν, όταν οι ομάδες αναγκάζονται να βάζουν πανιά για να κρύψουν τρύπες, τότε μιλάμε για μια πολιτική που υπονομεύει την ίδια την έννοια της άθλησης.
