Η Εριέττα Μόλχο παραμένει, τρία χρόνια μετά το δυστύχημα των Τεμπών, η μοναδική αγνοούμενη. Μια απουσία που δεν εξηγείται, μια σιωπή που βαραίνει, μια ιστορία που – όπως σημειώνεται σε δημοσιεύματα – μοιάζει να «μπαζώθηκε» μαζί με τον τόπο της τραγωδίας.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, δύο τρένα κινούνταν επί 12 λεπτά στην ίδια γραμμή, σε αντίθετες κατευθύνσεις. Η σύγκρουση στέρησε τη ζωή σε 57 ανθρώπους και άφησε πίσω της οικογένειες που παρέλαβαν τα παιδιά τους «σε σακούλες από στάχτες», όπως είχε πει ο Παύλος Ασλανίδης.
Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, γονείς ζήτησαν επανειλημμένα εκταφές, έδωσαν μάχες, έκαναν απεργίες πείνας. Όμως οι γονείς της Εριέττας δεν είχαν καν αυτό το δικαίωμα. Γιατί η Εριέττα δεν βρέθηκε ποτέ.
Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που δημοσιοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2025, αναφέρει ότι έγιναν εργασίες στον χώρο του δυστυχήματος πριν ολοκληρωθεί η συλλογή στοιχείων.
Αυτές οι εργασίες αλλοίωσαν τον χώρο και επηρέασαν τη διερεύνηση. Αυτό είναι μια πράξη που αλλάζει την ιστορία. Και κάνει το ερώτημα να αιωρείται: Μήπως μαζί με τα χώματα «μπαζώθηκε» και η αλήθεια για την Εριέττα;
Το όνομά της ακούστηκε πολλές φορές από τον Σύλλογο Θυμάτων Τεμπών. Η Μαρία Καρυστιανού είχε δηλώσει πως η απουσία της Εριέττας αποδείκνυε ότι η περισυλλογή δεν έγινε σωστά.
Η μόνη καταγεγραμμένη δημόσια παρουσία πολιτικού προσώπου που σχετίζεται ειδικά με την Εριέττα είναι της τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, η οποία είχε συναντήσει τους γονείς της και είχε παραστεί σε εκδήλωση στη μνήμη της.
Καμία άλλη επίσημη δήλωση. Καμία ειδική αναφορά. Και όμως, η Εριέττα δεν είναι «μία από τους 57». Είναι η μόνη που δεν βρέθηκε ποτέ.
Οι έρευνες συνεχίστηκαν για μήνες. Η ομάδα Anubis Coldcase K9 Team, με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά, έψαξε τα χώματα που μεταφέρθηκαν από το σημείο της σύγκρουσης.
Έψαξε και τα συντρίμμια στο Κουλούρι. Δεν βρέθηκε ούτε μια τρίχα. Οι εκτιμήσεις λένε ότι η Εριέττα πιθανόν βρισκόταν στο κυλικείο την ώρα της σύγκρουσης και ο θάνατός της ήταν ακαριαίος.
Αλλά αυτό δεν εξηγεί την πλήρη εξαφάνιση. Δεν εξηγεί την απουσία κάθε ίχνους. Δεν εξηγεί γιατί δεν υπάρχει τίποτα να θρηνήσουν οι γονείς της. Η ιστορία της Εριέττας έχει μια τραγική ειρωνεία που ξεπερνά το ανθρώπινο.
Η γιαγιά της ήταν σε τρένο τον Μάρτιο του 1943, σε μια αμαξοστοιχία γεμάτη Θεσσαλονικείς με προορισμό το Άουσβιτς. Και όμως, εκείνη γύρισε ζωντανή. Η εγγονή της, 80 χρόνια μετά, χάθηκε σε ένα τρένο μέσα στην ίδια της τη χώρα. Και δεν γύρισε ποτέ.
Τρία χρόνια μετά, η Εριέττα Μόλχο είναι μια υπενθύμιση ότι η αλήθεια δεν είναι δεδομένη. Ότι η δικαιοσύνη δεν είναι αυτονόητη και ότι η μνήμη δεν πρέπει να «μπαζώνεται» για να βολεύει.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να εξαφανιστεί μέσα σε ένα δυστύχημα που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα; Και κυρίως: Ποιος θα απαντήσει στους γονείς της;
