Αν υπάρχει μια εικόνα που συνοψίζει την ελληνική καθημερινότητα, αυτή είναι τα καφάσια, οι γλάστρες, οι καρέκλες, τα μηχανάκια και τα τελάρα που «φυτρώνουν» σε δρόμους και πεζοδρόμια για να κρατήσουν μια θέση στάθμευσης.
Μια πατέντα τόσο διαδεδομένη, που σχεδόν θεωρήθηκε άτυπο δικαίωμα. Όμως το κράτος αποφάσισε επιτέλους να βάλει τέλος σε αυτή τη μικρή –αλλά βαθιά ριζωμένη– παρανομία, με αυστηρότερο νομικό πλαίσιο και πρόστιμα που φτάνουν έως 1.500 ευρώ.
Η αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου δεν είναι «έξυπνη λύση» ούτε «αναγκαίο κακό». Είναι παράβαση του ΚΟΚ και παρακώλυση συγκοινωνιών.
Ο δρόμος μπροστά από το σπίτι ή το μαγαζί δεν είναι ιδιοκτησία κανενός· είναι κοινόχρηστος χώρος, και η στάθμευση είναι δικαίωμα όλων. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική νοοτροπία έχει χτίσει μια ολόκληρη κουλτούρα γύρω από το «δικό μου σημείο», λες και η άσφαλτος είναι προέκταση της αυλής.
Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και ξεκάθαρες: θέσεις ΑμεΑ, φορτοεκφορτώσεις, ειδικές άδειες από τον Δήμο. Ακόμη και στα γκαράζ, όπου η στάθμευση τρίτων απαγορεύεται, ο ιδιοκτήτης δεν έχει δικαίωμα να στήσει εμπόδια έξω από την είσοδο.
Η αστυνόμευση ανήκει αποκλειστικά στις Αρχές, όχι στον καθένα που αποφασίζει να γίνει «σερίφης» της γειτονιάς. Οι έλεγχοι εντείνονται και οι Δήμοι καλούν τους πολίτες να μαζέψουν τα αυτοσχέδια «οδόφραγματά» τους.
Γιατί η ελεύθερη στάθμευση δεν είναι πολυτέλεια· είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Και όσο κι αν μας βολεύει η ιδέα του «κρατημένου» χώρου, η πραγματικότητα είναι απλή: ο δημόσιος δρόμος δεν ανήκει σε κανέναν — και επιτέλους, ο νόμος το θυμίζει με τρόπο που δύσκολα θα αγνοηθεί.
