Ο Πρωθυπουργός δηλώνει από το βήμα του Economist πως οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Την ίδια ώρα, ο Νικήτας Κακλαμάνης αφήνει να εννοηθεί πως ο Σεπτέμβριος ή ο Οκτώβριος είναι πιο… βολικοί μήνες, μιλώντας για «θεραπεία της πολιτικής τοξικότητας».
Μια τοξικότητα που, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, γεννιέται και συντηρείται από την ίδια την εξουσία, η οποία τώρα ψάχνει τρόπο να την ξορκίσει μέσω της κάλπης.
Με τη ΔΕΘ να δεσπόζει στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου, το καλάθι των εξαγγελιών μοιάζει ήδη ραμμένο στα μέτρα μιας καθαρόαιμης προεκλογικής φιέστας.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει: πόσο γρήγορα μπορούν να μας σύρουν στα παραβάν; Το Σύνταγμα δεν επιτρέπει αιφνιδιασμούς τύπου «ψηφίζουμε αύριο».
Το Άρθρο 41 παρ. 2 δίνει το βασικό άλλοθι για πρόωρες κάλπες, επικαλούμενο «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας».
Στην πράξη, αυτό το «εθνικό θέμα» είναι συνήθως η πτώση των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις — μια θλιβερή αλλά διαχρονική πραγματικότητα.
Το κρίσιμο νούμερο είναι το 30: οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν μέσα σε 30 ημέρες από τη διάλυση της Βουλής, με τον εκλογικό νόμο να ορίζει πως η κάλπη στήνεται την τελευταία Κυριακή πριν τη συμπλήρωση των ημερών.
Αν η κυβέρνηση στοχεύει στις 27 Σεπτεμβρίου, το Προεδρικό Διάταγμα πρέπει να εκδοθεί στα τέλη Αυγούστου. Για 4 ή 11 Οκτωβρίου, η προκήρυξη μετατίθεται για τις αρχές ή τα μέσα Σεπτεμβρίου.
Από εκείνη τη στιγμή, ο κρατικός μηχανισμός μπαίνει σε φρενήρη κούρσα: ανακήρυξη υποψηφίων σε 10 ημέρες, κατάθεση συνδυασμών σε 12, ανακήρυξη από τον Άρειο Πάγο στη 14η, κλήρωση εφορευτικών στη 15η.
Ψηφοδέλτια, τμήματα, προκηρύξεις, σάκοι — όλα τρέχουν σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το Άρθρο 52 υπενθυμίζει πως η λαϊκή βούληση πρέπει να διαμορφώνεται ελεύθερα και ανόθευτα.
Θεωρητικά. Γιατί στην πράξη, οι τηλεοπτικές ανισορροπίες, οι απαγορεύσεις δημοσκοπήσεων και οι προεκλογικές παύσεις υπηρεσιακών μεταβολών δείχνουν πως το σύστημα προστατεύει πρωτίστως τον εαυτό του.
Αν τελικά «τα μπάνια του λαού» χαλάσουν, ας θυμόμαστε πως η κάλπη πέρα από ένα κουτί είναι η στιγμή που ο πολίτης πρέπει να έχει καθαρό μυαλό — όχι να αιφνιδιάζεται.
