Το νέο εργασιακό νομοσχέδιο δείχνει τη βούληση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να συνεχίσει με το αναπτυξιακό μοντέλο που υπηρετεί εδώ και έξι χρόνια. Ένα μοντέλο που «τα δίνει όλα» στους εργοδότες.
Θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση θα έπαιρνε μέτρα για να ενισχυθούν τα εισοδήματα των εργαζομένων. Κατεξοχήν τέτοιο μέτρο θα ήταν η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, η οποία θα οδηγούσε σε αυξήσεις όλων των μισθών.
Υπενθυμίζεται ότι οι συλλογικές συμβάσεις καταργήθηκαν «προσωρινά» το 2012, με την υπόσχεση ότι θα επανέλθουν όταν θα περνούσε η κρίση. Δεκατρία χρόνια μετά και ενώ έχουμε βγει εδώ και εφτά χρόνια από το Μνημόνιο, η «προσωρινή» κατάργηση δεν έχει αναιρεθεί.
Η κυβέρνηση αντί να επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις, επιλέγει να κάνει ένα ακόμα δώρο στους εργοδότες με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο. Η καθιέρωση της 13ωρης απασχόλησης σε έναν εργοδότη, η αύξηση στον ένα χρόνο της περιόδου της διευθέτησης του ωραρίου εργασίας και οι 48ωρες προσλήψεις μειώνουν το κόστος εργασίας, ενισχύοντας την κερδοφορία των επιχειρήσεων.
Οι νέες ρυθμίσεις δεν συρρικνώνουν μόνο το εργατικό εισόδημα λόγω των απλήρωτων υπερωριών, αλλά έχουν εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες στην καθημερινότητα των εργαζομένων.
Δεν θέλει πολλή φαντασία για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει να δουλεύεις 12 και 13 ώρες σερί. Το νέο εργασιακό νομοσχέδιο δείχνει τη βούληση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να συνεχίσει με το αναπτυξιακό μοντέλο που υπηρετεί εδώ και έξι χρόνια.
Ένα μοντέλο που «τα δίνει όλα» στους εργοδότες για να έρθει η ανάπτυξη. Μόνο που αυτή η ανάπτυξη συνοδεύεται από φτώχεια και ανυπόφορα ωράρια. Είναι ανάπτυξη για τους λίγους.
