Το πρωινό του Σαββάτου στην Αλεξάνδρεια είχε εκείνη τη γνώριμη, γιορτινή αναστάτωση που μόνο τα Ρουγκατσάρια μπορούν να φέρουν.
Τα μέλη της Εστίας Ρουμλουκιωτών συγκεντρώθηκαν από νωρίς, ντυμένα με τις παραδοσιακές φορεσιές και το χαρακτηριστικό κέφι που συνοδεύει το έθιμο, για να ξεκινήσουν όπως κάθε χρόνο από το πιο ιερό σημείο της διαδρομής: την εκκλησία.
Με σεβασμό και κατάνυξη, οι Ρουγκατσάρηδες πέρασαν το κατώφλι του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου ο πάτερ Βασίλειος τους υποδέχτηκε εγκάρδια. Η ευλογία του δεν ήταν μια τυπική πράξη· ήταν η επίσημη έναρξη του εθίμου, η πνευματική σφραγίδα που συνδέει το παλιό με το νέο, το λαϊκό με το ιερό, την παράδοση με τη σύγχρονη ζωή της πόλης.
Οι ευχές του πάτερ Βασιλείου για υγεία, προκοπή και ειρηνική χρονιά έδωσαν τον τόνο. Κι όπως προστάζει το έθιμο, αμέσως μετά οι Ρουγκατσάρηδες βγήκαν από τον ναό έτοιμοι να ξεχυθούν στους δρόμους.
Με τα κουδούνια να αντηχούν και τα τύμπανα να δίνουν ρυθμό, η ομάδα της Εστίας Ρουμλουκιωτών ξεκίνησε την πορεία της μέσα στην πόλη. Οι δρόμοι της Αλεξάνδρειας γέμισαν χρώμα, ήχο και ζωντάνια — μια εικόνα που όσοι μεγάλωσαν με το έθιμο την κουβαλούν μέσα τους σαν κομμάτι της ταυτότητάς τους.
Περαστικοί σταματούσαν, χαμογελούσαν, φωτογράφιζαν, ενώ οι μεγαλύτεροι θυμούνταν «πώς ήταν παλιά». Τα Ρουγκατσάρια δεν είναι μια γιορτινή εμφάνιση· είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η παράδοση δεν επιβιώνει από μόνη της, αλλά επειδή κάποιοι επιμένουν να τη συνεχίζουν με μεράκι.
Η Εστία Ρουμλουκιωτών, πιστή στον ρόλο της ως θεματοφύλακας της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς, απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι τα Ρουγκατσάρια είναι μια πράξη συλλογικής μνήμης.
Μια γιορτή που ενώνει μικρούς και μεγάλους, που φέρνει την κοινότητα κοντά και που δίνει στην Αλεξάνδρεια τον ιδιαίτερο παλμό της κάθε χρόνο.
