Τα πρωινά στο σχολείο δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεκινάνε με φόβο. Κι όμως, η αυλή του σχολείου στην Μελίκη υποδέχτηκε μαθητές και γονείς με εικόνες που μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλέσουν: σπασμένα κλαδιά, ζημιές από τα δέντρα και μια αίσθηση ότι κάτι κακό θα μπορούσε να είχε συμβεί.
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αποτέλεσμα μιας κατάστασης που εδώ και καιρό όλοι βλέπουν, αλλά κανείς από τους αρμόδιους δεν αγγίζει. Τα δέντρα στην αυλή του σχολείου έχουν χαρακτηριστεί επικίνδυνα εδώ και μήνες. Όλοι όσοι ζουν την καθημερινότητα του σχολείου το γνωρίζουν.
Κι όμως, παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις, παρά τις φωτογραφίες, παρά τις προειδοποιήσεις, ο Δήμος Αλεξάνδρειας δεν έχει κάνει το αυτονόητο: να εξασφαλίσει ότι ο χώρος όπου παίζουν παιδιά είναι ασφαλής.
Η σημερινή εικόνα ήταν η απόδειξη ότι η αδιαφορία έχει συνέπειες. Η κακοκαιρία δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να αποκαλύψει αυτό που όλοι ήξεραν: ότι τα δέντρα χρειάζονται άμεση παρέμβαση.
Ότι η αυλή δεν είναι απλώς ένας χώρος πρασίνου, αλλά ένας χώρος όπου τρέχουν, παίζουν, γελούν και μεγαλώνουν παιδιά. Και ότι κάθε καθυστέρηση μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.
Την ίδια στιγμή, όμως, ο Δήμος φαίνεται να έχει άλλες προτεραιότητες. Ενώ η αυλή του σχολείου μοιάζει με σκηνικό κινδύνου, οι αρμόδιοι βρίσκουν χρόνο να εμφανίζονται σε τηλεοπτικά κανάλια για να μιλήσουν για το Μελικιωτικό Καρναβάλι.
Για τη γιορτή, για τα άρματα, για το κέφι. Για όλα όσα είναι ευχάριστα, φωτεινά και βολικά για την κάμερα. Κανείς δεν είπε ότι το καρναβάλι δεν έχει τη σημασία του. Είναι χαρά για το χωριό, είναι παράδοση, είναι γιορτή.
Αλλά όταν η ασφάλεια ενός σχολείου κρέμεται από ένα κλαδί που μπορεί να πέσει ανά πάσα στιγμή, τότε η προτεραιότητα δεν μπορεί να είναι η τηλεοπτική εμφάνιση. Δεν μπορεί να είναι η προβολή.
Και κάπου εδώ γεννιέται το πιο πικρό ερώτημα: μήπως τελικά ψάχνουμε λάθος μέρος για τον βασιλιά καρνάβαλο; Γιατί αν κάτι μοιάζει με καρναβάλι, δεν είναι η γιορτή στο χωριό — είναι η αντιμετώπιση ενός σοβαρού προβλήματος με ελαφρότητα, καθυστέρηση και αδιαφορία.
Η ασφάλεια των παιδιών δεν είναι θέμα δημοσίων σχέσεων. Είναι υποχρέωση. Και όσο αυτή η υποχρέωση παραμένει ανεκπλήρωτη, τόσο η αγωνία θα μεγαλώνει. Η αυλή του σχολείου μίλησε σήμερα. Με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Το ερώτημα είναι αν θα την ακούσει επιτέλους και ο Δήμος. Γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν.
