Η συγκέντρωση στο Πνευματικό Κέντρο Αλεξάνδρειας για τα τρία χρόνια από το δυστύχημα των Τεμπών ήταν μια συλλογική υπενθύμιση ότι η μνήμη απαιτεί συνέπεια, και η δικαιοσύνη επιμονή.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας γέμισαν τον χώρο, άλλοι με λουλούδια, άλλοι με κεριά, όλοι όμως με το ίδιο βάρος: τα 57 θύματα που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι και οι οικογένειές τους που ακόμη παλεύουν να ακουστεί η αλήθεια.
Ο προαύλιος χώρος του Πνευματικού Κέντρου ήταν γεμάτος από πρόσωπα σιωπηλά αλλά αποφασισμένα. Νέοι που μεγάλωσαν μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια με την αίσθηση ότι «θα μπορούσα να είμαι εγώ», γονείς που κρατούσαν σφιχτά τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι που κουνούσαν το κεφάλι με πίκρα για μια χώρα που ακόμη δεν κατάφερε να προστατεύσει τους πολίτες της.
Οι ομιλητές στάθηκαν με σεβασμό απέναντι στη μνήμη των θυμάτων, αλλά και με καθαρή φωνή απέναντι στην πραγματικότητα. Τόνισαν ότι η κατάσταση στον σιδηρόδρομο παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητη, παρά τις δεσμεύσεις και τις εξαγγελίες.
Τα συστήματα ασφαλείας που έλειπαν τότε, λείπουν ακόμη. Οι ελλείψεις σε προσωπικό και εκπαίδευση παραμένουν. Και η αίσθηση ότι «τίποτα δεν έχει αλλάξει» ήταν διάχυτη σε κάθε φράση.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο πρόσφατο τραγικό περιστατικό στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας. Οι ομιλητές υπογράμμισαν ότι τα εργατικά δυστυχήματα στη χώρα παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, αποκαλύπτοντας μια βαθύτερη παθογένεια: την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής όταν αυτή βρίσκεται πίσω από ράγες, μηχανήματα ή γραμμές παραγωγής.
Η σύνδεση των δύο τραγωδιών δεν έγινε για να συγκριθούν, αλλά για να φανεί το κοινό νήμα: η απουσία ουσιαστικής πρόληψης και η καθυστέρηση στην απόδοση ευθυνών.
Μετά το τέλος των ομιλιών, οι συμμετέχοντες βγήκαν στον δρόμο. Η πορεία κινήθηκε στη Βετσοπούλου, σιωπηλή αλλά επιβλητική, μέχρι τον σταθμό των τρένων.
Εκεί, μπροστά στις ράγες που συμβολίζουν τόσο την πρόοδο όσο και την αμέλεια, πολλοί άφησαν λουλούδια. Άλλοι στάθηκαν για λίγα λεπτά με σκυμμένο κεφάλι. Η εικόνα μιας πόλης που περπατά ενωμένη για να τιμήσει τη μνήμη και να απαιτήσει δικαιοσύνη ήταν ίσως το πιο δυνατό μήνυμα της ημέρας.
Τρία χρόνια μετά, η πληγή παραμένει ανοιχτή. Όχι μόνο για τις οικογένειες των θυμάτων, αλλά για μια κοινωνία που βλέπει ότι η ασφάλεια, η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν είναι ακόμη δεδομένα.
Η συγκέντρωση στην Αλεξάνδρεια ήταν μια τελετή μνήμης και συνάμα μια πράξη ευθύνης.
