Η υπόθεση της Ελένης Θεοδωρίδου της επί χρόνια μαέστρου, είναι μια ηχηρή υπενθύμιση για το πώς ο Δήμος Αλεξανδρείας αντιμετώπισε —και δυστυχώς εξακολουθεί να αντιμετωπίζει— ανθρώπους που στηρίζουν τον πολιτισμό του τόπου με συνέπεια και αξιοπρέπεια.
Με την οριστικοποίηση της καταβολής των 8.499,99 ευρώ, σε εκτέλεση της υπ’ αριθμ. Α680/2025 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Βέροιας, η Θεοδωρίδου δικαιώνεται πλήρως.
Αλλά ηθικά, η δικαίωση αυτή έπρεπε να είχε έρθει πολύ νωρίτερα. Η Θεοδωρίδου δεν είναι μια τυχαία επαγγελματίας αλλά η ψυχή πίσω από: την Παιδική – Νεανική Χορωδία “Μελισσάνθη”, και τη Μικτή Χορωδία Ενηλίκων “Αλεξανδρινές Φωνές” (πρώην ΚΕΔΑ).
Χρόνια προσφοράς, αμέτρητες ώρες δουλειάς, δεκάδες παιδιά και ενήλικες που βρήκαν στη μουσική χώρο έκφρασης και δημιουργίας.
Κι όμως, ο Δήμος την άφησε να περιμένει, να διεκδικεί, να εξαντλεί κάθε περιθώριο υπομονής, μέχρι που αναγκάστηκε να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να πάρει τα δεδουλευμένα της.
Αυτό από μόνο του αποτελεί θεσμική ντροπή. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Βέροιας ήταν ξεκάθαρο: ο Δήμος όφειλε να πληρώσει. Και τώρα, με την οριστικοποίηση της πληρωμής, επιβεβαιώνεται ότι η Θεοδωρίδου είχε δίκιο από την πρώτη στιγμή.
Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί χρειάστηκε να φτάσει ως εκεί; Γιατί ένας άνθρωπος που τίμησε τον Δήμο με το έργο του έπρεπε να περάσει τη βάσανο της δικαστικής οδού;
Η υπόθεση αυτή πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι. Ο πολιτισμός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο ούτε χόμπι. Είναι θεμέλιο μιας κοινωνίας που θέλει να λέγεται ζωντανή και δημιουργική.
Και όσοι τον υπηρετούν δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι. Η δικαίωση της Θεοδωρίδου είναι μια νίκη για την ίδια, αλλά και μια υπενθύμιση προς τον Δήμο ότι οι υποχρεώσεις δεν είναι προαιρετικές.
Η αξιοπρέπεια των ανθρώπων δεν μπορεί να μπαίνει σε αναμονή. Με την πληρωμή να ολοκληρώνεται, η Θεοδωρίδου αφήνει πίσω της μια άδικη περιπέτεια. Το μήνυμα, όμως, μένει: κανείς δεν πρέπει να ξαναβρεθεί στη θέση της.
