Αυτή είναι η πραγματικότητα στις δημοτικές τουαλέτες της Μελίκης: σκουπίδια, βρωμιά, δυσοσμία και μια εικόνα πλήρους εγκατάλειψης σε έναν χώρο που θα έπρεπε να εξυπηρετεί με ασφάλεια και αξιοπρέπεια τους πολίτες και τους επισκέπτες.
Δεν μιλάμε για μια απλή παράλειψη, ούτε για ένα περιστασιακό πρόβλημα. Μιλάμε για μια κατάσταση που προσβάλλει τον τόπο, εκθέτει τη δημοτική αρχή και δείχνει ξεκάθαρα ότι κάποιοι έχουν πάψει εδώ και καιρό να ενδιαφέρονται για τα βασικά.
Οι δημότες πληρώνουν δημοτικά τέλη. Πληρώνουν για υπηρεσίες, για καθαριότητα, για συντήρηση, για έναν δήμο που οφείλει να λειτουργεί.
Και έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν καθαρούς, ασφαλείς και λειτουργικούς δημόσιους χώρους. Το ερώτημα είναι απλό: πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθούν καθαρές οι δημοτικές τουαλέτες;
Πόσο δύσκολο είναι να γίνει ένας στοιχειώδης έλεγχος, ένας καθαρισμός, μια απολύμανση; Και κυρίως: ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτή την εικόνα;
Οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν μιλούν από μόνες τους. Δεν χωρούν ωραιοποιήσεις, δεν χωρούν δικαιολογίες, δεν χωρούν «θα το δούμε».
Η κατάσταση είναι ντροπιαστική και επικίνδυνη. Σε έναν χώρο που χρησιμοποιείται καθημερινά από πολίτες, ηλικιωμένους, παιδιά, εργαζόμενους, η αδιαφορία δεν είναι απλώς αμέλεια — είναι ασέβεια προς την ίδια την κοινότητα.
Η Μελίκη δεν αξίζει τέτοια εικόνα. Δεν αξίζει να γίνεται θέμα συζήτησης για τα αυτονόητα. Δεν αξίζει να βλέπει τους δημόσιους χώρους της να καταρρέουν από την εγκατάλειψη.
Οι πολίτες περιμένουν άμεση παρέμβαση: καθαρισμό, απολύμανση, συντήρηση και μια ξεκάθαρη δέσμευση ότι αυτή η κατάσταση δεν θα επαναληφθεί.
Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Η ανοχή επίσης. Κάποιος πρέπει να απολογηθεί επιτέλους — και κυρίως, κάποιος πρέπει να αναλάβει δράση. Γιατί η καθημερινότητα των πολιτών δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι υποχρέωση. Και είναι καιρός να αντιμετωπιστεί ως τέτοια.
*Οι εικόνες είναι από το χρονολόγιο του ''Η Μελίκη Γκρινιάζει''.
