Είναι να γελάς και να κλαις μαζί. Στους εορταστικούς ρυθμούς που ζούμε, άλλοι ανάβουν φωτάκια, άλλοι ψήνουν μελομακάρονα, κι εμείς εδώ στον Γιδά μετράμε… παρατάσεις.
Όχι τις ποδοσφαιρικές, που τουλάχιστον έχουν σασπένς, αλλά τις διοικητικές. Δέκα παρατάσεις για να τελειώσει ένα έργο, κι όταν τελειώσει, να πληρώνουμε και τόκους επειδή αργήσαμε.
Αν ήταν επιχείρηση, ο διευθυντής θα ήταν την επόμενη μέρα σπίτι του, με το κουτί από τα στολίδια στο χέρι. Εδώ όμως, το «καλό» αργεί να γίνει, ενώ το «κακό» μας βρήκε με την πρώτη. Υπομονή, λένε. Μα η υπομονή δεν είναι αρετή όταν γίνεται άλλοθι.
Και να πεις πως είναι ομάδα; Ούτε καν. Όσοι ξεκίνησαν μαζί του, σήμερα τραβούν τα μαλλιά τους. Κανείς δεν φανταζόταν ότι θα είχαν να κάνουν με τέτοιο χαρακτήρα. Έμειναν τέσσερις πέντε που βολεύτηκαν και χειροκροτούν ότι κι αν γινει.
Το αποτέλεσμα είναι απλό: στις επόμενες εκλογές, κανείς λογικός δεν θα είναι μαζί του. Γιατί δεν υπάρχει ομάδα, υπάρχει μόνο ένας θίασος με πρωταγωνιστή που νομίζει ότι παίζει μονόλογο.
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Πάμε παρακάτω. Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο έγιναν τόσα κωμικά που δεν χωράνε σε ένα άρθρο. Θέλει να τα παίρνουμε ένα-ένα, για να καταλαβαίνει κι ο κόσμος.
Χθες ανέφερα τον Σαμαρά και κάποιοι έτρεξαν να πουν ότι κάνει αντιπολίτευση στη διοίκηση. Μα ας μας πουν: ποιος έλεγε προεκλογικά ότι θα είναι με τον νικητή; Ποιος ήταν ο μόνος που διαβεβαίωνε ότι δεν θα γίνουν εκλογές, όσα δικαστήρια κι αν τρέξουν; Ποιος έδειξε ότι έχει γνωριμίες και ανοίγει πόρτες; Και ποιος, όταν του είπαν «βρες άκρη με το γήπεδο», βρήκε λύση σε πέντε μέρες, εκεί που άλλοι έψαχναν δώδεκα χρόνια;
Όσο κι αν ανάγκασε καποιον να στρυφογυρίζει στην καρέκλα του η αλήθεια ειναι αυτήν. Και δεν τον αβαντάρω με αυτα που λέω γιατί η αλήθεια ειναι οτι μέχρι τώρα τον ειδαμε τρεις τέσσερις φορές στο Μαξίμου. Εκεί που κάποιοι δεν περνάνε ούτε απ΄έξω. Αλλά, έτσι μας εμαθαν εμάς να λεμε ευχαριστώ, εδώ στα μέρη μας. Με αχαριστία.
Αυτά δεν είναι αντιπολίτευση. Αυτά είναι αποτελεσματικότητα. Αλλά το κόλπο είναι παλιό: όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εχθρός μας. Όποιος χαλάει την ησυχία μας θα τον φάει το σκοτάδι.
Μόνο που ο κόσμος πια δεν είναι με κανέναν. Είναι μόνο με την αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως κανείς δεν πρόκειται να ακολουθήσει τον κατήφορο που έχει επιλεγεί.
Ποιος θα πήγαινε μαζί με έναν άνθρωπο που θυμώνει σαν μικρό παιδί όταν δεν του κάνουν τα χατίρια; Που σε δημόσια θέα, σε δημοτικό συμβούλιο, φωνάζει στον άνθρωπο που μαγνητοσκοπεί τη συνεδρίαση «κλείστο να μην βλέπουν»;
Αυτά δεν είναι απλώς γραφικά. Είναι ντροπιαστικά. Ο Γιδάς ζει πλέον σε άλλες εποχές, που μόνο άσχημες μνήμες ξυπνούν στον απλό κόσμο. Κι εδώ είναι το ζουμί: δεν μιλάμε για λάθη. Λάθη κάνουν όλοι. Μιλάμε για νοοτροπία.
Για μια διοίκηση που θεωρεί ότι η πόλη είναι προσωπικό της παιχνίδι. Ότι μπορεί να παίζει με παρατάσεις, με έργα που δεν τελειώνουν, με συμβούλια που γίνονται θέατρο σκιών.
Ότι μπορεί να θυμώνει, να φωνάζει, να κλείνει κάμερες, να βαφτίζει «εχθρό» όποιον δεν χειροκροτεί. Αυτή δεν είναι διοίκηση. Είναι παιδική χαρά χωρίς επιτήρηση. Κι όμως, υπάρχει κάτι αισιόδοξο μέσα σε όλο αυτό. Ο κόσμος βλέπει. Ο κόσμος καταλαβαίνει. Δεν είναι πια διατεθειμένος να ακολουθήσει τον κατήφορο. Δεν θα δώσει άλλες παρατάσεις σε μια νοοτροπία που έχει λήξει.
Γιατί, όπως λέει κι η παροιμία, «το καλό αργεί να γίνει». Μα όταν γίνει, θα είναι γιατί οι πολίτες αποφάσισαν να πάρουν πίσω την πόλη τους. Να την βγάλουν από τις παιδικές φωνές και να την πάνε εκεί που αξίζει: στη σοβαρότητα, στη διαφάνεια, στην αλήθεια.
Μέχρι τότε, ας συνεχίσουμε σε εορταστικούς ρυθμούς. Ας ανάψουμε τα φωτάκια, ας ψήσουμε τα μελομακάρονα, κι ας γελάσουμε με τα κωμικά του συμβουλίου. Γιατί το γέλιο είναι όπλο. Και η σάτιρα είναι μνήμη.
Κι όταν έρθει η ώρα, κανείς δεν θα πει ότι δεν ήξερε. Όλοι θα θυμούνται τις παρατάσεις, τους τόκους, τα θυμοδράματα, τις κλειστές κάμερες. Κι όλοι θα ξέρουν ότι η πόλη δεν είναι παιδική χαρά. Είναι το σπίτι μας. Και στο σπίτι μας δεν χωράνε παρατάσεις. Χωράει μόνο η αλήθεια.
Η προχθεσινή συνεδρίαση πάντως ήταν πραγματικά το κάτι άλλο. Αφού καποια στιγμή νόμιζα οτι το κόκκινο χρώμα του προσώπου ήταν από το μικρόφωνο που ειχε μπροστά του. Αλλά δεν ήταν. Τα νεύρα και η πιεση έχουν το ιδιο αποτέλεσμα με τα φώτα.
Ο Αντιδήμαρχος
