Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μετρήσεις την αποτελεσματικότητα μιας δημοτικής αρχής: από τα έργα, από την καθαριότητα, από το πόσο συχνά αλλάζουν οι λάμπες στους δρόμους.
Αλλά ο πραγματικός γνώστης, ο μυημένος, ο παλιός αυτοδιοικητικός καραβανάς, ξέρει ότι η αλήθεια κρύβεται αλλού. Στο πότε κόβεται η βασιλόπιτα. Εκεί φαίνεται το νοικοκυριό, η οργάνωση, η μπέσα.
Γιατί ο μάγκας ο Δήμαρχος δεν περιμένει «όποτε βολέψει». Όχι. Την πρώτη μέρα του χρόνου, με το που αλλάζει το ημερολόγιο, τσουπ, μαζεύει τους πάντες, κόβει πίτα, εύχεται, σταυρώνει το μαχαίρι και δείχνει ότι «εδώ είμαστε, ξεκινάμε».
Και όχι μόνο αυτό. Την ίδια μέρα –όχι την επόμενη, όχι «θα δούμε», όχι «να οργανωθούμε λίγο»– ανακοινώνει και τα έργα του 2026. Έτσι, για να μπει η χρονιά με πρόγραμμα.
Για να ξέρει ο δημότης ότι κάτι κινείται, ότι κάτι θα γίνει, ότι δεν θα περάσει κι αυτή η χρονιά με το κλασικό «το μελετάμε». Εκεί καταλαβαίνεις ότι ο Δήμος δουλεύει σαν καλοκουρδισμένο ρολόι.
Τώρα, θα μου πεις: «Εδώ σε μας, το μόνο έργο που μπορεί να ανακοινωθεί είναι καμιά παράταση πλατείας». Σωστό κι αυτό. Γιατί εμείς έχουμε άλλη σχολή. Εμείς δεν ξεκινάμε με βασιλόπιτες. Εμείς ξεκινάμε με τραπέζια. Και τι τραπέζια.
Το τραπέζι του Λουκανόπουλου, ας πούμε, δεν ήταν απλώς ένα γεύμα. Ήταν τελετουργικό. Ήταν το κουμπί εκκίνησης. Ήταν το «μπαίνουμε δυνατά στο 2026». Με τις παρουσίες που εμφανίστηκαν εκεί, δεν θες βασιλόπιτα. Θες κράνος, ζώνη ασφαλείας και ημερολόγιο για να σημειώνεις τι έρχεται.
Γιατί, να το θυμάστε: ο συνδυασμός βουλευτικές και τοπικές εκλογές είναι καυτός. Πολύ καυτός. Τόσο καυτός που το 2026 δεν θα το θυμόμαστε από τα έργα – αυτά θα τα δούμε, θα τα ξαναδούμε, θα τα ξανανακοινώσουμε, μην αγχώνεστε.
Θα το θυμόμαστε από τις κινήσεις, τα τραπέζια, τις παρουσίες, τις φωτογραφίες, τα χαμόγελα, τις «τυχαίες» συναντήσεις και τις «ανεπίσημες» κουβέντες. Κι αν κάποιος προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεφύγει την ήττα, σε όποια από τις δύο λύσεις καταλήξει, δυστυχώς για αυτόν το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Η σύνταξη.
