Μπήκε το 2026: Και του χρόνου… με νέο έλλειμμα
Μπήκε το 2026, άλλαξε ο χρόνος, άλλαξαν τα ημερολόγια, άλλαξαν και οι τιμές στο σούπερ μάρκετ — αλλά ένα πράγμα μένει σταθερό σαν τον βράχο της Ακρόπολης: κάποιος δήμος δεν βγάζει προϋπολογισμό ούτε με θαύμα της Παναγίας της Οικονομολόγου.
Οι πληροφορίες λένε πως ο αριθμητικός γρίφος του προϋπολογισμού έχει γίνει πιο δύσκολος κι από Sudoku επιπέδου «εξπέρ», μόνο που εδώ δεν έχεις μολύβι και γόμα. Έχεις μόνο τρύπες. Πολλές τρύπες. Τόσες, που αν τις ενώσεις, φτιάχνεις τούνελ.
Και τώρα τι γίνεται; Πώς θα καλυφθεί αυτή η μαύρη, κατάμαυρη, αστρονομική τρύπα; Γιατί, όπως ξέρουμε, όταν δεν υπάρχει ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, δεν υπάρχουν πληρωμές.
Και όταν δεν υπάρχουν πληρωμές, αρχίζει το πραγματικό πανηγύρι: προμηθευτές να χτυπάνε πόρτες, εργαζόμενοι να κοιτάνε το ημερολόγιο μήπως γράφει «Απρίλιος 1» και τους κάνουν πλάκα, και ο δήμος να προσπαθεί να εξηγήσει ότι «δεν φταίμε εμείς, φταίει ο νόμος».
Ναι, ο νόμος. Αυτός ο άτιμος ο νόμος που αλλάζει κάθε φορά που κάποιος θέλει να δικαιολογήσει την ανικανότητά του. Και κάπως έτσι, το 2026 ξεκινάει με γλέντια. Όχι τα παραδοσιακά, με κλαρίνα και χορούς. Αυτά είναι για τους τυχερούς. Εδώ έχουμε γλέντια λογιστικά, διοικητικά, και κυρίως… πολιτικά. Το είδος που δεν χορεύεις, αλλά σε χορεύουν.
Η μεγάλη τρύπα και το ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα
Η τρύπα στον προϋπολογισμό δεν είναι απλώς μεγάλη. Είναι τέτοια που αν την έβλεπε ο Καραγκιόζης, θα έλεγε «ρε παιδιά, αυτό δεν είναι τρύπα, είναι παράθυρο για να δραπετεύσει η λογική».
Και όμως, κάποιοι ακόμη προσπαθούν να την κρύψουν κάτω από το χαλί. Μόνο που το χαλί έχει σηκωθεί τόσο πολύ που μοιάζει με λόφο. Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: πόσο πιο κάτω μπορεί να βρεθεί αυτός ο δήμος; Και η απάντηση είναι ακόμη πιο απλή: όσο του επιτρέπουν αυτοί που τον διοικούν.
Γιατί όταν ο προϋπολογισμός δεν βγαίνει «με τίποτα», όπως λένε οι πληροφορίες, τότε δεν μιλάμε για ατύχημα. Μιλάμε για συστηματική, επαναλαμβανόμενη, επαγγελματική αποτυχία. Μιλάμε για διοίκηση που έχει κάνει το έλλειμμα τρόπο ζωής. Μιλάμε για ανθρώπους που βλέπουν τα νούμερα και νομίζουν ότι είναι διακόσμηση.
Και τώρα, λέει, ψάχνουν λύση. Πώς θα καλυφθεί η τρύπα; Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Ποιος θα βάλει πλάτη; Απάντηση: κανείς που έχει σώας τας φρένας. Γιατί, όπως μαθαίνουμε, το κόλπο είναι να φορτωθεί κάποιος άλλος τα χρέη. Να βρεθεί ένας «καλός άνθρωπος», ένας «χρήσιμος ηλίθιος», ένας «εθελοντής χρεοκοπίας» που θα πάρει πάνω του τα βάρη για να βγει ο δήμος «καθαρός και ασπροπρόσωπος», σαν να βγήκε μόλις από το πλυντήριο με πρόγραμμα «υπερλευκαντικό».
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό, ασήμαντο, στοιχείο: ποιος είναι τόσο αμύαλος;
Το σχέδιο “Φόρτωσέ τα στον άλλον”
Το σχέδιο είναι απλό. Τόσο απλό που μόνο κάποιος που δεν έχει ιδέα από οικονομικά θα το πίστευε. Δηλαδή… ιδανικό για όσους το σκέφτηκαν. Το πλάνο έχει ως εξής: Βρίσκουμε έναν άνθρωπο, έναν φορέα, έναν οργανισμό, έναν «κάποιον» τέλος πάντων, και του φορτώνουμε τα χρέη.
Έτσι, ο δήμος βγαίνει στον αφρό, καθαρός, λαμπερός, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σαν να μην έσκασε ποτέ το οικονομικό κανόνι. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: Ποιος θα δεχτεί να γίνει ο σάκος του μποξ;
Γιατί, ας είμαστε σοβαροί. Ποιος θα πει «ναι, δώστε μου τα χρέη σας, να τα βάλω στο κεφάλι μου, να τα κουβαλάω σαν τον Άτλαντα που κρατούσε τη Γη»; Ποιος θα δεχτεί να γίνει ο οικονομικός Χριστός, να πάρει πάνω του τις αμαρτίες των άλλων; Ποιος θα πει «ναι, φορτώστε μου το χάος που δημιουργήσατε, για να βγείτε εσείς νοικοκυραίοι»; Απάντηση: κανείς. Ούτε καν αυτός που το σκέφτηκε.
Και κάπως έτσι, το σχέδιο «Φόρτωσέ τα στον άλλον» κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά. Όπως έμειναν και τόσα άλλα. Όπως έμειναν και οι υποσχέσεις. Όπως έμεινε και η λογική.
Οι δικαιολογίες: Το αιώνιο ρεπερτόριο
Και επειδή κάθε κακό χρειάζεται και μια καλή δικαιολογία, οι υπεύθυνοι έχουν ήδη ετοιμάσει το ρεπερτόριό τους. Το έχουν μάθει απ’ έξω. Το λένε με άνεση, με αυτοπεποίθηση, με το ύφος ανθρώπου που νομίζει ότι μιλάει σε κοινό χωρίς IQ. «Άλλαξε ο νόμος.» «Τα ίδια έπαθαν κι άλλοι δήμοι.» «Δεν φταίμε εμείς, φταίει το σύστημα.» «Ήταν δύσκολη χρονιά.» «Δεν μας άφησαν.» «Δεν προλάβαμε.» «Δεν το περιμέναμε.» «Έγινε παρεξήγηση.» «Έφταιγε ο ανάδρομος Ερμής.»
Δικαιολογίες που δεν τις πιστεύουν ούτε πρωτοετείς λογιστές. Δικαιολογίες που δεν θα έπειθαν ούτε παιδάκι που προσπαθεί να εξηγήσει γιατί έφαγε την εργασία του το σκυλί. Δικαιολογίες που έχουν γίνει τόσο προβλέψιμες, που μπορείς να τις γράψεις σε κάρτες και να παίξεις με φίλους. Και μέσα σε όλα αυτά, ο δήμος συνεχίζει να βυθίζεται.
Όχι από κακοτυχία. Όχι από ατυχία. Όχι από «δύσκολες συγκυρίες». Αλλά από ανικανότητα, κακοδιαχείριση, και μια σταθερή, αμετακίνητη, ακούνητη αδιαφορία για το τι σημαίνει πραγματική διοίκηση. Και κάπως έτσι, το 2026 ξεκινάει με γλέντια. Όχι για εμάς. Για αυτούς που τα προκαλούν.
Αύριο θα μιλήσουμε για τον ανασχηματισμό προς το τέλος του μήνα που θα είναι αλά καρτ για να μην χαθούν οι κολλητοί. Που θα γινει γιατί οι απέναντι άρχισαν να κυκλοφορούν κανονικά και να κάνουν συναντήσεις στα καφενεία και τα τηλέφωνα πήραν φωτιά. Τώρα θα μου πεις αν κάνει ο άλλος ανασχηματισμό και βλέπει στον ύπνο του ένα συγκεκριμένο πρόσωπο για αντίπαλο του, καταλαβαίνεις τι ανασχηματισμό θα κανει.
Ο Αντιδήμαρχος
