Άλλο ένα «θαύμα» της τοπικής διοίκησης έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των έργων που – όπως διαφημίζεται με κάθε ευκαιρία – έχουν αλλάξει την εικόνα της Αλεξάνδρειας.
Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά, η πραγματικότητα αρνείται πεισματικά να συμβαδίσει με τις θριαμβολογίες. Γιατί μπορεί στα δελτία τύπου και στην κάμερα που κλείνει στους απλούς πολίτες αλλά παραμένει ορθάνοιχτη για συγκεκριμένους, να παρουσιάζεται μια πόλη που λάμπει από πρόοδο, αλλά στους δρόμους της λάμπει… μόνο το σκοτάδι.
Ο φωτογραφικός φακός καταγράφει εδώ και έξι ολόκληρους μήνες μια δυτική είσοδο βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι. Έναν δρόμο όπου έχουν σημειωθεί αμέτρητα ατυχήματα, μικρά και μεγάλα, έναν δρόμο που απαιτεί προσοχή, τύχη και – όπως λένε οι οδηγοί – «να σε φυλάει ο Θεός».
Κι όμως, παρά τις συνεχείς αναφορές, παρά τις υποσχέσεις, παρά τις δηλώσεις περί «συνεχούς βελτίωσης των υποδομών», ο φωτισμός παραμένει σβηστός. Έξι μήνες. Μισός χρόνος. Σε μια από τις πιο πολυσύχναστες εισόδους της πόλης.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στη νότια είσοδο, στις γραμμές του τρένου. Εκεί όπου το σκοτάδι δεν είναι απλώς ενοχλητικό, αλλά επικίνδυνο. Εκεί όπου η ορατότητα είναι μηδενική και κάθε πέρασμα αυτοκινήτου μοιάζει με μικρή δοκιμασία. Εκεί όπου η απουσία φωτισμού δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε με τεχνικές δικαιολογίες ούτε με «προγραμματισμένες παρεμβάσεις». Είναι απλώς αδιανόητη.
Κι όμως, αν ακούσει κανείς τις επίσημες δηλώσεις, θα σχηματίσει την εντύπωση ότι ζει σε μια πόλη-πρότυπο. Σε ένα ατελείωτο εργοτάξιο προόδου, όπου τα έργα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και η καθημερινότητα βελτιώνεται μέρα με τη μέρα.
Μόνο που η πραγματικότητα των πολιτών δεν έχει καμία σχέση με αυτή την εικόνα. Γιατί η καθημερινότητα δεν κρίνεται από τις κορδέλες και τις φωτογραφίες, αλλά από τα βασικά: δρόμους ασφαλείς, φωτισμό, υποδομές που λειτουργούν.
Η Αλεξάνδρεια δεν ζητά θαύματα. Ζητά να μπορεί ο πολίτης να μπει και να βγει από την πόλη του χωρίς να φοβάται. Ζητά να μην είναι οι κεντρικές είσοδοι βυθισμένες στο σκοτάδι. Ζητά μια διοίκηση που να βλέπει τα προβλήματα πριν τα δει ο φωτογραφικός φακός. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να παρουσιάζουν μια πόλη «λαμπερή», η αλήθεια είναι πως όταν πέσει η νύχτα, η Αλεξάνδρεια παραμένει σκοτεινή. Και αυτό δεν το αλλάζει καμία ανακοίνωση.
Υ.Γ. Όλος ο πλανήτης γνωρίζει πως η ελληνική γλώσσα ειναι η πιο πλούσια. Δεν γίνεται επί 15 χρόνια να χρησιμοποιείς τις ίδιες λέξεις περί αθλιότητας, γελειότητας και αστειότητας. Όπως είπε κι ένας γλωσσολόγος οι λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν.
