Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Όχι, δεν μιλάω για καμιά παγκόσμια ανακάλυψη, ούτε για κανένα κοινωνικό άλμα προς το μέλλον. Μιλάω για το δικό μας, το ταπεινό, το μηνιαίο… δημοτικό συμβούλιο.
Ποιο Big Brother και ποιο Survivor. Εκεί τουλάχιστον ξέρεις ότι είναι ριάλιτι. Εδώ κάθεσαι μεσημέρι, ανοίγεις το live και ξερένεσαι στα γέλια χωρίς να έχεις πληρώσει ούτε συνδρομή.
Αν συνεχίσουν έτσι, θα ζητήσει δικαιώματα και το Netflix. Δεν θα πω τι είδαμε – όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί δεν ξέρω από πού να το πρωτοπιάσω. Θα ρωτήσω όμως τρία απλά, ανθρώπινα, καθημερινά πράγματα. Γιατί κάπου πρέπει να μπει μια τάξη.
1. Ποιος ζαχαροπλάστης βάζει το φλουρί κάτω αριστερά;
Ποιος; Θέλω όνομα, διεύθυνση και ΑΦΜ. Ποιος άνθρωπος, ποιος τεχνίτης, ποιος μάστορας της ζάχαρης αποφασίζει ότι το φλουρί πρέπει να μπει τέρμα κάτω αριστερά, εκεί ακριβώς που θα πέσει το κομμάτι αυτού που κόβει τη βασιλόπιτα;
Δηλαδή τι; Να το πάρει ο πρόεδρος με το καλημέρα; Να μην υπάρχει ούτε η ψευδαίσθηση τύχης; Να μην κάνουμε ούτε ένα «άντε μωρέ, μπορεί να μου κάτσει φέτος»; Θα αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε σε άλλη εποχή ή σε άλλη χώρα.
Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, αυτά γίνονται κι αλλού. Όπου υπάρχει πολλή δημοκρατία, τέτοια γίνονται. Όταν ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, κάποιος θα βάλει και το φλουρί κάτω αριστερά. Νόμος της φύσης.
2. Από πότε η δημόσια υγεία είναι… ντέρμπι;
Πάμε στο δεύτερο. Όταν ένας δημοτικός σύμβουλος κάνει μια καταγγελία για θέμα δημόσιας υγείας και πρέπει να απαντήσει η αρμόδια υπηρεσία, πώς ακριβώς γίνεται ο ένας να είναι «αμυνόμενος» και ο άλλος «επιτιθέμενος»;
Τι ζούμε; Τη μετάδοση του Ολυμπιακός–Παναθηναϊκός; Μιλάς την πιο πλούσια γλώσσα στον κόσμο και αυτό βρίσκεις να πεις; «Αμυνόμενος»; «Επιτιθέμενος»; Δηλαδή αν ήταν θέμα παιδικής χαράς θα είχαμε «κόκκινη κάρτα»; Αν ήταν θέμα καθαριότητας θα είχαμε «VAR»;
Και μετά λες για τους άλλους ότι αυτά που λένε είναι «αστειότητες και γελοιότητες». Εσύ που έχεις λεξιλόγιο ολόκληρης βιβλιοθήκης, αυτό βρήκες; Εκτός αν έχεις μείνει στο ντέρμπι και βλέπεις παντού επιθέσεις και άμυνες. Εκεί πάω πάσο.
3. Καρναβάλι Μελίκης: 13 μέρες πριν και όλα στον αέρα
Και πάμε στο τρίτο, το αγαπημένο μου. Από την απάντηση του αρμόδιου αντιδημάρχου για το καρναβάλι – που μάλλον δεν ήταν απάντηση αλλά κάτι σαν «θα σας πούμε όταν μάθουμε κι εμείς» – καταλάβαμε ότι 13 μέρες πριν την παρέλαση όλα είναι στον αέρα. Και τα περσινά απλήρωτα.
Καταλάβαμε επίσης ότι δεν υπάρχει ούτε αντιπολίτευση ούτε διοίκηση. Γιατί ρωτάνε δημοσιογραφικά και οι άλλοι απαντάνε δημοσιογραφικά. Ούτε στοιχεία, ούτε αποδείξεις, ούτε τίποτα. Μόνο «μας είπαν», «μάθαμε», «ακούσαμε». Σαν να ακούς θαμώνες σε καφενείο. Οι άλλοι λένε «ναι, έχουν πληρωθεί… οι έξι από τους δέκα». Τι είναι αυτά ρε; Πού είναι οι αποδείξεις; Πού είναι τα χαρτιά; Πού είναι το «ορίστε, πληρώθηκαν»;
Τέτοιο δημοτικό συμβούλιο αξίζει δικό του άρμα στο καρναβάλι. Με τίτλο: «Η Παρέλαση της Αοριστολογίας». Δεν γίνεται να μένουν 13 μέρες, να μην υπάρχει πρόγραμμα και να λες «ελπίζουμε να βρεθούν άτομα να συμμετάσχουν». Ελπίζουμε; ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ; Αυτό δεν είναι διοίκηση, αυτό είναι ευχέλαιο.
Και τελευταίο… τα 670 ευρώ.
Περιμένουμε επίσης να μάθουμε αν έπιασαν τόπο τα 670 ευρώ για την επίσκεψη στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Εκτός αν υπήρχε στεναχώρια από την ήττα του Θρύλου και το αφήσαμε για την επόμενη φορά που θα παίζει ο Θρύλος.
Την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου ας πούμε. Που είναι το παιχνίδι με την Λεβερκούζεν. Θα τα μάθουμε από την δημοτική επιτροπή μην στεναχωριέστε. Αποφασίζει για το εξοδολόγιο στα πήγαινε-έλα στην Αθήνα. Μόνο εκείνη η Θεοδωρίδου της χορωδίας περιμένει τρία χρόνια να πάρει τα λεφτά της.
Αν συνεχίσουν έτσι, δεν θα χρειαστεί να γράφουμε στήλες. Θα βάζουμε απλώς το link του δημοτικού συμβουλίου και θα γεμίζει μόνο του την σελίδα.
