Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν πρέπει να αλλάξεις επάγγελμα. Όχι γιατί κουράστηκες, αλλά γιατί, χωρίς να το επιδιώξεις, ανακαλύπτεις ότι διαθέτεις χαρίσματα που ούτε η γιαγιά σου δεν θα φανταζόταν.
Την Τρίτη, λοιπόν, έγραφα χαριτολογώντας για το πότε θα ταίριαζε μια νέα επίσκεψη του Δημάρχου στην Αθήνα. Έριξα και μια μπηχτή ότι η μέρα που παίζει ο Ολυμπιακός με τη Λεβερκούζεν μοιάζει… ιδανική.
Και πριν στεγνώσει το μελάνι, τσουπ, έρχεται η απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής: Έκτακτη μετακίνηση του Δημάρχου στην Αθήνα, 18–19 Φεβρουαρίου 2026. Μία διανυκτέρευση. Κόστος: 650 ευρώ από τον τακτικό προϋπολογισμό. (Νόμιμα, βάσει άρθρου 160 του Ν. 3463/2006, για να μην παρεξηγούμαστε.)
Τι να πω. Ούτε ο μάντης Κάλχας να ήμουν. Ή —και το λέω με κάθε προσοχή— κάποιοι έχουν γίνει τόσο προβλέψιμοι, που δεν χρειάζεται καν να ανοίξεις τα χαρτιά της τράπουλας.
Το θέμα δεν είναι το ταξίδι. Είναι η εικόνα. Κανείς δεν είπε ότι ένας Δήμαρχος δεν πρέπει να μετακινείται για υπηρεσιακούς λόγους. Το αντίθετο. Αλλά όταν η πόλη βράζει από προβλήματα, όταν έργα σέρνονται, όταν επαγγελματίες γύρω από την Πλατεία Ηρώου μετρούν χαμένες εισπράξεις, όταν οι δημότες νιώθουν ότι η καθημερινότητά τους δεν βελτιώνεται… τότε κάθε τέτοια απόφαση μοιάζει με αλάτι πάνω στην πληγή.
Και κυρίως όταν πέφτει ακριβώς πάνω σε ημερομηνίες που δημιουργούν… εύλογους συνειρμούς. Όχι κατηγορίες — συνειρμούς. Όχι άλλες συμπτώσεις που μοιάζουν βγαλμένες από σενάριο. Όχι άλλες αποφάσεις που δίνουν τροφή για σχόλια. Όχι άλλη προβλεψιμότητα εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει συνέπεια. Και για να μην παρεξηγούμαστε: Το άρθρο δεν κατηγορεί κανέναν. Απλώς καταγράφει γεγονότα και την εικόνα που αυτά δημιουργούν. Αν κάποιοι ενοχλούνται από την εικόνα, ίσως πρέπει να κοιτάξουν τον καθρέφτη — όχι τον καθρέφτη που τα γράφει.
