Υπάρχουν στιγμές στη δημόσια διοίκηση που σε κάνουν να σταθείς για λίγο, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να αναλογιστείς το μεγαλείο της. Να θαυμάσεις την ταχύτητα, την αποφασιστικότητα, την αποτελεσματικότητα. Να αναφωνήσεις ένα «μπράβο» από καρδιάς.
Μια τέτοια στιγμή ζούμε και τώρα, με αφορμή τα κενωθέντα περίπτερα της Αλεξάνδρειας, τα οποία παραμένουν αγέρωχα στη θέση τους, αδιαφορώντας για αποφάσεις, χρονοδιαγράμματα και λογική.
Η ιστορία ξεκινά χρόνια πριν, όταν τα περίπτερα αυτά έπαψαν να λειτουργούν λόγω θανάτου των δικαιούχων, έλλειψης κληρονόμων, αδυναμίας μισθωτών ή απλής εγκατάλειψης.
Έκτοτε, τα κουβούκλια στέκουν κλειστά, σκονισμένα, ξεχασμένα, αλλά πάντα παρόντα. Σαν μικρά μνημεία μιας άλλης εποχής, που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν πέρα από μια κακή εικόνα όπου κι αν τα συναντήσεις.
Και όμως, ο Δήμος Αλεξάνδρειας δεν έμεινε αδρανής. Το αντίθετο. Στις 24 Δεκεμβρίου 2024, με την απόφαση 421/2024, η Δημοτική Επιτροπή συνεδρίασε, συζήτησε, εξέτασε τα δεδομένα και αποφάσισε ομόφωνα: οι θέσεις των κενωθέντων περιπτέρων δεν θα διατηρηθούν και τα κουβούκλια πρέπει να απομακρυνθούν.
Μια απόφαση ξεκάθαρη, τεκμηριωμένη και απολύτως λογική. Μια απόφαση που θα περίμενε κανείς να εφαρμοστεί άμεσα, αφού τίποτα δεν δικαιολογεί την παραμονή τους.
Κι όμως, ένα μήνα αργότερα, τον Ιανουάριο του 2025, το Δημοτικό Συμβούλιο επανήλθε. Ξαναπήρε την ίδια απόφαση. Ίσως για να την εμπεδώσει. Ίσως για να της δώσει μεγαλύτερο κύρος. Ίσως γιατί η πρώτη δεν έφτασε μέχρι τα… κουβούκλια.
Το αποτέλεσμα πάντως ήταν το ίδιο: τα περίπτερα παρέμειναν στη θέση τους, ατάραχα, σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό. Και εδώ έρχεται το πραγματικό μεγαλείο. Γιατί δεν μιλάμε μόνο για αποφάσεις του 2024 και του 2025.
Υπάρχει και η απόφαση 9/2021, η οποία προέβλεπε την κατάργηση θέσης και την αποξήλωση κουβουκλίου περιπτέρου απέναντι από την Εθνική Τράπεζα. Μια απόφαση που, όπως και οι επόμενες, είχε όλα τα στοιχεία για να εφαρμοστεί. Μόνο που δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Το κουβούκλιο παραμένει εκεί, έτοιμο — όπως εύστοχα σχολιάστηκε — «να κάνει ανάληψη χρημάτων». Τρία χρόνια, τρεις αποφάσεις, τρεις διαφορετικές διοικητικές περιόδους.
Και όμως, το αποτέλεσμα παραμένει σταθερό, ακλόνητο, αμετακίνητο. Αν αυτό δεν είναι συνέπεια, τότε τι είναι;Τα περίπτερα συνεχίζουν να στέκουν σαν μικρά τοπόσημα της αστικής ακινησίας.
Σαν υπενθύμιση ότι η γραφειοκρατία έχει δικό της ρυθμό, δικό της χρόνο και δική της λογική. Σαν μνημεία μιας εποχής που δεν λέει να φύγει, όσο κι αν οι αποφάσεις προσπαθούν να την απομακρύνουν.
Και εμείς, ως πολίτες, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τον θαυμασμό μας. Γιατί σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γρήγορα, ο Δήμος Αλεξάνδρειας κατάφερε κάτι σπάνιο: να κρατήσει τα περίπτερα ακριβώς εκεί που ήταν.
Να τα προστατεύσει από τον χρόνο, τις αποφάσεις και την κοινή λογική. Να τα αφήσει να θυμίζουν ότι η εφαρμογή των αποφάσεων είναι μια τέχνη που απαιτεί υπομονή. Και να μας κάνει να θαυμάσουμε την αξεπέραστη ικανότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης να μην κάνει απολύτως τίποτα.
