Κάποτε η Αλεξάνδρεια Ημαθίας είχε παλμό. Είχε το δικό της καρναβάλι — με άρματα φτιαγμένα με μεράκι, μεγάλη παρέλαση, καρναβαλιστές κάθε ηλικίας. Εκείνες τις μέρες η πόλη μεταμορφωνόταν.
Τα παιδιά ανυπομονούσαν, οι γονείς συμμετείχαν, τα μαγαζιά δούλευαν, οι πλατείες γέμιζαν χρώμα και μουσική. Είχε φεστιβάλ στο αμφιθέατρο. Είχε κούλουμα, συναυλίες, πολιτιστικές εκδηλώσεις που έφερναν κόσμο από παντού. Είχε χαρά. Είχε συμμετοχή. Είχε ζωή.
Και ειδικά τώρα, σε περίοδο αποκριών, η σύγκριση είναι ακόμη πιο έντονη. Γιατί το καρναβάλι δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι ταυτότητα. Είναι εξωστρέφεια. Είναι ευκαιρία για δημιουργία και ενότητα.
Σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική. Δεν γράφω από πολιτική σκοπιμότητα — ούτε υπήρξα ποτέ άνθρωπος των εκλογών. Μιλάω ως πολίτης που αγαπά τον τόπο του.
Και αυτά τα λέει ένας άνθρωπος που έχει μείνει εδώ, αλλά έχει ταξιδέψει λόγω επαγγέλματος σε όλη την Ελλάδα. Έχω δει μικρότερους δήμους να οργανώνουν αξιόλογα καρναβάλια, να αξιοποιούν τους πολιτιστικούς τους χώρους, να επενδύουν στη νεολαία τους.
Ξέρω ότι γίνεται — όταν υπάρχει σχέδιο, δουλειά και όραμα. Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή: Στις τελευταίες θέσεις της πανελλαδικής κατάταξης των 184 δήμων βρίσκεται ο Δήμος Αλεξάνδρειας, σύμφωνα με αξιολόγηση των δημοτικών υπηρεσιών από τους ίδιους τους πολίτες.
Και αυτό δεν είναι άποψη. Είναι αποτέλεσμα. Όταν η καθαριότητα υποβαθμίζεται, όταν οι δημόσιοι χώροι εγκαταλείπονται, όταν δεν υπάρχει οργάνωση και πολιτιστικός σχεδιασμός, τότε μια πόλη δεν προχωρά — μαραζώνει.
Και μαζί της μαραζώνουν τα χωριά της, οι επαγγελματίες της, οι νέοι της. Η Αλεξάνδρεια δεν αξίζει να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις. Αξίζει να πρωταγωνιστεί. Αξίζει να έχει ξανά το καρναβάλι της, τις γιορτές της, τις εκδηλώσεις που ενώνουν τον κόσμο. Αξίζει να γίνει ξανά μια πόλη ζωντανή.
Δεν είναι θέμα κομμάτων. Είναι θέμα ευθύνης. Και κυρίως, είναι θέμα μέλλοντος για τα παιδιά μας.
Γιώργος Τσ.
