Υπάρχουν κάποια περιφερειακά κανάλια και ραδιόφωνα με μικρή εμβέλεια και χαμηλή ακροαματικότητα, που όμως καταφέρνουν να διατηρούνται και να συντηρούνται, στο μεγαλύτερό τους τμήμα, από ένα είδος πολύ πρωτότυπου εμπορίου. Πουλάνε τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό χρόνο.
Κάποιοι αρχηγοί κομμάτων, που έχουν καταφέρει να πλουτίσουν πουλώντας διάφορα σκευάσματα από την τηλεόραση ή έχουν άλλες οικονομικές δυνατότητες από κάποιες επιχειρηματικές χορηγίες, μπορούν να αγοράσουν κάποιο χρόνο στα μέσα αυτά και να τον χρησιμοποιήσουν για προσωπική προβολή τους ή συκοφάντηση των αντιπάλων.
Δε γνωρίζω, βέβαια, πόσο κοστίζει αυτός ο χρόνος. Υποθέτω όμως ότι δεν είναι πολύ ακριβός σ’ αυτά τα μέσα. Αντίθετα στα κανάλια εθνικής εμβέλειας ο τηλεοπτικός χρόνος είναι πανάκριβος και διατίθεται, κυρίως, για τη μετάδοση διάφορων τηλεοπτικών διαφημιστικών μηνυμάτων πολύ μικρής διάρκειας.
Οι αρχηγοί, λοιπόν, που προαναφέραμε έχουν βρει έναν πολύ ωραίο τρόπο να αυτοπροβάλλονται αφενός και αφετέρου να δυσφημίζουν, όσα κόμματα ή πολιτικά πρόσωπα δεν τους είναι αρεστά. Έχουν προσλάβει κάποιους, κατ’ όνομα μόνο δημοσιογράφους – παρουσιαστές, που δε μεταδίδουν ποικίλες ειδήσεις, δεν ασχολούνται με την ενημέρωση του ελληνικού λαού αλλά μονάχα με τη συνεχή προπαγάνδα του αρχηγού του κόμματος, που τους πληρώνει. Είναι, γεμάτοι τοξικότητα και μίσος. Κι όμως με αυτά τα ...προσόντα κατορθώνουν και επιβιώνουν.
Ψάχνουν, ερευνούν, δέχονται καταγγελίες οπαδών του δικού τους κόμματος ή κομματιδίου και, χωρίς να διασταυρώνουν τις ειδήσεις και τις πληροφορίες τους, τις μεταδίδουν, με μοναδικό σκοπό να πλήξουν τα αντίπαλα κόμματα και να υποβαθμίσουν το έργο, κυρίως, της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.
Οι οπαδοί – ψηφοφόροι του αρχηγού, που αγοράζει τον τηλεοπτικό - ραδιοφωνικό χρόνο, γνωρίζουν τις ώρες μετάδοσης των δυσφημιστικών μηνυμάτων και στήνονται στους δέκτες τους τις καθορισμένες ώρες, για να απολαύσουν το στημένο πανηγύρι της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας.
Το πιο αντιδημοκρατικό, στην περίπτωση αυτή, είναι, ότι δεν υπάρχει αντίλογος. Δεν προσκαλούνται άτομα από αντίπαλα κόμματα, για να πουν τις απόψεις τους. Κάτι τέτοιο έχει αποκλειστεί εντελώς. Ένας μακρύς διαστρεβλωτικός μονόλογος κυριαρχεί και τελειώνει, όταν εκτοξευτούν όλες οι κατασκευασμένες, ψεύτικες εν πολλοίς, καταγγελίες.
Προσωπικά, κατεχόμενος από ένα είδος μαζοχισμού, κάθισα πολλές φορές υπομονετικά στην οθόνη και παρακολούθησα αρκετές τέτοιες εκπομπές, προσπαθώντας να καταλάβω το μέγεθος της αντιδημοκρατικής αυτής ενέργειας και τον περίεργο, εκδικητικό και τοξικό ψυχισμό των παρουσιαστών.
Κάποιοι άνθρωποι θεωρούν, ότι αυτές οι εκπομπές είναι ανεπίτρεπτες και θα πρέπει να καταργηθούν. Η Δημοκρατία είναι ο τρόπος διακυβέρνησης, που επιτρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις και να υπάρχει πάντα ο αντίλογος, ακόμη και από τις πιο ασήμαντες μειοψηφίες Η εκτόξευση ψευδών πυροτεχνημάτων χωρίς αντίλογο και η καλλιέργεια μίσους και διχασμού σε συνεχή βάση, δεν είναι δημοκρατική λειτουργία.
Η αγορά επομένως τηλεοπτικού χρόνου, που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για προπαγάνδα, ψευδείς καταγγελίες και διαστρέβλωση γεγονότων, πρέπει να στηλιτευτεί απ’ όλους τους πολίτες και τα κόμματα, που αποδέχονται τους δημοκρατικούς θεσμούς. Πρέπει να εξευρεθεί ένας τρόπος, να αποκλειστούν αυτές οι απαράδεκτες τηλεοπτικές προπαγανδιστικές εκπομπές. Δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα αυτή η δράση.
Δημήτριος Π. Τοπάλης
