Μια Κραυγή
Μια κραυγή για ό,τι χάσαμε και για ό,τι βρήκαμε μετά. Για ό,τι απωλέσαμε και για ό,τι θα ξαναζήσουμε. «Παναγία μου, σκέπασέ με… Κάνει τόση παγωνιά κι είναι ακόμη καλοκαίρι». — π. Λίβυος
Ο Δεκαπενταύγουστος είναι το Πάσχα του καλοκαιριού. Μια γιορτή που μυρίζει βασιλικό, λιβάνι και θάλασσα. Μια μέρα που οι καμπάνες αντηχούν διαφορετικά και κάθε άνθρωπος ψιθυρίζει σιωπηλά το δικό του «Παναγία μου…».
Γιατί στην αγκαλιά Της χωρούν όλα: οι φόβοι και οι πληγές μας, οι απουσίες που πονάνε, οι ελπίδες που δεν τολμήσαμε ακόμη να ομολογήσουμε.
Είναι η Μάνα στην οποία επιστρέφουμε όταν οι λέξεις τελειώνουν και η καρδιά δεν αντέχει άλλο.
Δεν ζητάμε πάντοτε ένα θαύμα.
Κάποιες φορές ζητάμε μόνο λίγη δύναμη για να συνεχίσουμε. Ένα χέρι να μας κρατήσει, ένα φως να μας οδηγήσει, μια σκέπη να μας προστατεύσει από την παγωνιά που μπορεί να φωλιάσει μέσα μας ακόμη και στην καρδιά του καλοκαιριού.
Παναγία μου, σκέπασε όσους πονάνε, όσους περιμένουν, όσους έχασαν και όσους παλεύουν να ξαναβρούν τον δρόμο τους.
Γλύκανε τις σιωπές μας, φύλαξε τους ανθρώπους μας και χάρισε στις καρδιές μας πίστη, υπομονή και ελπίδα.
Χρόνια πολλά. Με υγεία, φως και την ευλογία Της σε κάθε σπίτι.
