Η χώρα του ρουσφετιού
Αφού το αργήσαμε το θέμα σήμερα και από πρωινοί γίναμε νυχτόβιοι, ας το φιλοσοφήσουμε λίγο. Έτσι κι αλλιώς, στο Γιδά είμαστε, δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα. Είτε μιλάς χαμηλόφωνα είτε ουρλιάζεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μηδέν. Οπότε ας το πάρουμε αλλιώς.
Ξεκινάω με τον Τσαβδαρίδη. Το θέμα των ημερών. Και δεν θα μπω στον κόπο να πω αν είχε δίκιο ή άδικο σε αυτό που έκανε. Απλά θα κάνω κάνα δυο σημειώσεις. Το να πέφτουμε από τα σύννεφα για αυτό που έγινε στη χώρα του ρουσφετιού, πραγματικά με αφήνει άφωνο.
Η κατσίκα του γείτονα
Αλλά να ξέρετε, πως αυτό που έγινε συνδέεται άμεσα με κάτι άλλο, που διακρίνει αυτή τη χώρα. «Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» και μόνο τότε θα είμαστε καλά. Και μην ξεχάσω να αναφέρω κι αυτό που λένε οι μυημένοι. Ότι στη ζωή έχουμε την πολιτικοποίηση του αθλητισμού και την αθλητικοποίηση της πολιτικής. Μόνο που αυτή τη φορά, οι του αθλητισμού ξεπέρασαν αυτούς της πολιτικής. Όχι απλώς τους ξεπέρασαν. Τους άφησαν κάνα δυο - τρία χιλιόμετρα πίσω.
Οι Κενυάτες και οι υπόλοιποι
Σαν εκείνους τους Κενυάτες δρομείς που τερματίζουν τον μαραθώνιο, κάνουν μπάνιο, τρώνε, παίρνουν το μετάλλιο και μετά εμφανίζονται οι υπόλοιποι. Γιατί το λέω; Και τι δεν ακούσαμε μέσα σε μία εβδομάδα. Οι του αθλητισμού, είπαν ότι η κόρη του Τσαβδαρίδη έπιανε τη θέση τεσσάρων κοριτσιών. Οι άλλοι της πολιτικής είπαν: «Μη το παρακάνουμε το θέμα σαν τους άλλους. Να είμαστε πιο γήινοι. Πιο lite. Μπας και τα βουβάλια που μας ψηφίζουν μάς πιστέψουν».
Η Λερναία Ύδρα των θέσεων
Δυο παιδιά, λέει, δεν πέρασαν στη σχολή που πήγε η κόρη, εξαιτίας της. Συγγνώμη, ρε παιδιά. Μιλάμε για κανονικό κορίτσι ή για τη Λερναία Ύδρα; Πόσες καθόταν στον πάγκο της ομάδας και πόσες πήγαν να κάνουν εγγραφή στο πανεπιστήμιο; Στη μία περίπτωση έπιανε θέση για τέσσερις και στην άλλη για δύο. Τρία κεφάλια ακόμη και την έπιανε τη Λερναία Ύδρα.
Όνειρα για υποψηφιότητες
Και στο συγκεκριμένο θέμα, μαζί με το ανάθεμα που έπεσε στον Τσαβδαρίδη, ξεθάρρεψαν κάποιοι, όπως λένε και στο χωριό μου, και νόμισαν πως θα αρχίσουν να τους παρακαλάνε να είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές. Δυστυχώς, σας έχω δυσάρεστα νέα. Ο Τσαβδαρίδης, θα είναι κανονικά στις επόμενες εκλογές. Τώρα, αν ο κόσμος τον ψηφίσει, εγώ ούτε το ξέρω ούτε μπορώ να πω τίποτα.
Μαθηματικά και πολιτική
Το θέμα είναι μαθηματικό. Δεν γίνεται με τίποτα, να κάνουν χι δέκα τρεις χιλιάδες ψήφους. Ξέρετε γιατί; Γιατί ο Βελόπουλος στην Ημαθία αλωνίζει και οι επόμενες εκλογές, είναι πολύ παράξενες. Από την άποψη ότι η Νέα Δημοκρατία, από τρεις βουλευτές στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, κινδυνεύει να μείνει με έναν.
Πονοκέφαλοι χωρίς θεραπεία
Άντε τώρα να είσαι Μητσοτάκης, να έχει σκάσει αυτό το θέμα, ενώ έχουν προηγηθεί κάτι πονοκέφαλοι που δεν περνούσαν ούτε με ΜΕΘ, και να λες τόσο απλά: «Εγώ αυτόν τον διώχνω από το κόμμα». Όχι τίποτα άλλο. Υπάρχει και ο Σαμαράς από πίσω, που περιμένει σαν εκείνα τα χέλια που έχουν ρεύμα και σκοτώνουν το θήραμα με ηλεκτροσόκ πριν το φάνε. Γιατί ο Αντιδήμαρχος, πάντα κοιτάει πίσω από τον παραβάν. Ακούσατε εσείς εδώ και δέκα μέρες τον Σαμαρά να πει τίποτα για τον Τσαβδαρίδη;
Μόνος του τα έκανε
Και το κλείνω με τον ίδιο τον Τσαβδαρίδη, για αυτό που έγινε. Ας πρόσεχε. Δεν του φταίει κανένας. Μόνος του έβαλε τα χεράκια του και έβγαλε τα ματάκια του. Οπότε ας αφήσουμε τον Τσαβ και ας έρθουμε στα δικά μας. Και, όπως είπα στην αρχή, ας το φιλοσοφήσουμε το θέμα. Πώς το λένε οι ειδικοί; Να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιότεροι;
Τα παιδιά μιλούσαν στον τοίχο
Πάμε να σας το εξηγήσω. Έγινε αυτή η γιορτή το πρωί, που διοργάνωσε η Αστυνομία της πόλης μας και βγήκαν επτά παιδάκια, ως εκπρόσωποι των δημοτικών σχολείων, και ζήτησαν κάποια πράγματα από τον δήμαρχο. Από πού να το ξεκινήσω; Ότι μιλούσαν στον τοίχο; «Θέλουμε, κύριε δήμαρχε...», έλεγαν, κι από κάτω δήμαρχος δεν υπήρχε πουθενά. Και δεν θα πω για κάποια παιδιά που είπαν: «Κάντε μας την αυλή γιατί γεμίζει νερά και δεν μπορούμε να παίξουμε όταν βρέχει». Τι αξία έχει μια σχολική αυλή, μπροστά στον δρόμο στο Σκυλίτσι, όπου κάνουμε και τον εργολάβο και κοιτάμε αν είναι ζεστή η πίσσα;
Τα σχολεία, οι προτεραιότητες και το αμφιθέατρο
Ούτε θα σταθώ στο άλλο παιδί, που είπε να βαφτούν τα σχολεία. Μα πώς; Αυτοί λένε ότι έβαψαν όλα τα σχολεία. Κι εγώ μαθαίνω ότι σε χωριό του δήμου, η προεδρίνα θα δώσει από την τσέπη της, ή μάλλον από τον υπέρογκο μισθό των 300 ευρώ που παίρνει, για να βαφτεί το σχολείο. Κι εδώ, έχουμε οκτώ αιρετούς, που κάθε μήνα παίρνουν δεκαπέντε χιλιάρικα συνολικά, αλλά δεν μπορούν να δώσουν από ένα κατοστάρικο για να βαφτούν τα σχολεία. Έχουν άλλες προτεραιότητες. Θα μου πεις, πώς θα βλέπουμε τη φάτσα μας και θα παίρνουμε λάγνο ύφος όταν μας φωτογραφίζουν αν δεν πληρώσουμε; Έτσι κι αλλιώς, δέκα χρονών είναι τα μικρά. Ούτε ψηφίζουν ούτε τίποτα.
Και το κλείνουμε φιλοσοφώντας. Αν δείτε το πρόγραμμα που διαβάστηκε προεκλογικά, δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα από όσα ακούστηκαν. Ή, μάλλον, για να είμαι δίκαιος, εφαρμόστηκε η αύξηση των δημοτικών τελών εξαιτίας, εξαιτίας λέει, του Covid και του πολέμου στην Ουκρανία. Και το ωραίο είναι ότι και αύξηση έκαναν και τη ΔΕΗ την είχαν απλήρωτη κάνα δυο εκατομμύρια. Αυτό θα πει προγραμματισμός. Για αυτό σας λέω. Η σημερινή μέρα ήταν η απόδειξη ότι όλα εκεί μέσα είναι ένα δερλο-μπού. Δεν λειτουργεί τίποτα. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Μέχρι τώρα ήταν για τους μεγάλους. Από σήμερα είναι και για τα παιδιά. Και το κλείνω με μία ερώτηση. Στην τριήμερη δράση της αστυνομίας, η συνεισφορά του δήμου ποια ήταν; Α, ξέχασα. Αυτοί έδωσαν το αμφιθέατρο και το πνευματικό κέντρο. Μην είστε αχάριστοι. Κι άλλα θέλατε;
Ο Αντιδήμαρχος



























































