Στον Δήμο Αλεξάνδρειας, η έννοια της δημόσιας ευθύνης φαίνεται να έχει μετατραπεί σε προσωπικό προνόμιο για ορισμένους αιρετούς.
Με φόντο την πρόσφατη παρουσία δημάρχου και αντιδημάρχου στα Γιάννενα για την εκδήλωση Hmathia Quality, αναδύεται ένα γνώριμο μοτίβο: η ευκολία με την οποία εγκρίνονται δαπάνες για υπηρεσιακές μετακινήσεις, σε αντίθεση με την απροθυμία να διευθετηθούν υποχρεώσεις προς απλούς συνεργάτες του δήμου.
Η εν λόγω αποστολή κόστισε περίπου 600 ευρώ, ποσό που εγκρίθηκε και εκταμιεύθηκε μέσα σε ενα μήνα από την εκδήλωση. Αν μη τι άλλο, εντυπωσιακή ταχύτητα για μια οικονομική επιτροπή που κατά τα άλλα εμφανίζεται… επιλεκτικά δραστήρια.
Αντίθετα, η υπόθεση της κυρίας Θεοδωρίδου, υπεύθυνης της δημοτικής χορωδίας, παραμένει σε εκκρεμότητα εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Παρότι προσέφερε υπηρεσίες και εξέδωσε τιμολόγια στο όνομά της, η οικονομική επιτροπή αρνείται να λάβει απόφαση για την πληρωμή της.
Η ίδια, όταν εμφανίστηκε στο δημοτικό συμβούλιο, εισέπραξε μια απάντηση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον απαξιωτική: «Δεν θα έπρεπε να πιστέψει αυτά που της είπαν από την οικονομική υπηρεσία», δήλωσε ο δήμαρχος.
Μια φράση που, αν δεν ήταν πραγματική, θα μπορούσε να ανήκει σε θεατρικό μονόλογο για την αδιαφορία. Η επιλεκτική ευαισθησία της διοίκησης δεν σταματά εκεί.
Ο ίδιος ο δήμαρχος φρόντισε να βρεθεί στην Αθήνα στις 26 Νοεμβρίου, για υπόθεση στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Η ημερομηνία, ωστόσο, συμπίπτει με τον αγώνα της αγαπημένης του ομάδας απέναντι στη Ρεάλ.
Προφανώς, πρόκειται για απλή σύμπτωση. Όπως άλλωστε και η σύμπτωση της ταχύτατης έγκρισης εξόδων όταν πρόκειται για αιρετούς, και της αργοπορίας όταν πρόκειται για απλούς δημότες ή συνεργάτες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή μιας διοίκησης που λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν πρόκειται για τους «δικούς μας», οι διαδικασίες τρέχουν.
Όταν πρόκειται για τους «άλλους», η γραφειοκρατία γίνεται τείχος. Η ασυδοσία δεν είναι απλώς θέμα ηθικής. Είναι θέμα θεσμικής λειτουργίας. Και όταν οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά, οι δημότες δεν είναι απλώς θεατές. Είναι χρηματοδότες μιας παράστασης που παίζεται «εις υγείαν των κορόιδων».
