Μπορεί οι αναμνήσεις από το Μουντιάλ να είναι ακόμα “φρέσκες”, μπορεί ακόμα όλοι να είστε στις παραλίες αναζητώντας λίγο καλοκαίρι ακόμα, μπορεί οι ετοιμασίες για τα πανηγύρια και τα τραπεζώματα του δεκαπενταύγουστου να παίρνουν “φωτιά”, όμως...
η ποδοσφαιρική σεζόν 2026-2027 είναι ήδη εδώ με τους εκπροσώπους μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις να δίνουν τις μάχες τους για είσοδο στις αντίστοιχες League Phases και τον ΟΦΗ να κατακτά το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς, επικρατώντας στα πέναλτι της ΑΕΚ στον τελικό του Super Cup Ελλάδας που διεξήχθη στο Ηράκλειο.
ΣΕΖΟΝ 2025-2026
Η περσινή σεζόν μπορεί να ήταν άκρως ανταγωνιστική, αλλά ποιοτικά θεωρώ πως είδαμε το χειρότερο πρωτάθλημα των τελευταίων ετών. Ο Ολυμπιακός έδειξε ότι είχε πολύ “κοντό” ρόστερ για να μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με συνεχή απαιτητικά παιχνίδια σε πρωτάθλημα και Champions League.
Πέρα απ’ αυτό, το ποδόσφαιρο που επιτάσσει η λογική του Μεντιλίμπαρ (συνεχές pressing ψηλά, άμεσο ποδόσφαιρο, πολλές σέντρες με άμεσους ή έμμεσους στόχους) έγινε προβλέψιμο, παίκτες-κλειδιά του συγκεκριμένου στυλ πέρασαν παρατεταμένο ντεφορμάρισμα και κάπως έτσι η αφλογιστία μπροστά έγινε συνήθεια.
Ο ΠΑΟΚ ενώ έκανε ένα εντυπωσιακό διάστημα μεταξύ Νοέμβρη-Φλεβάρη, παίζοντας πολύ όμορφο ποδόσφαιρο, σκοράροντας με άνεση και δείχνοντας φαβορί για τον τίτλο, κάπου “κλάταρε”, καθώς έχασε πολλούς και κομβικούς παίκτες με τραυματισμό ταυτόχρονα. Αυτό σε συνδυασμό με το αβέβαιο μέλλον του Ραζβάν Λουτσέσκου στον πάγκο της ομάδας έβγαλαν το τρένο απ’ τις ράγες.
Ο Παναθηναϊκός μόνιμα πληρώνει τα λάθη του προέδρου του, καθώς πέρυσι άλλαξε τρεις προπονητές και συμπλήρωσε άλλη μια αποτυχημένη σεζόν στο ενεργητικό του.
Ξεκίνησε την χρονιά με τον Ρουί Βιτόρια, τον οποίο απέλυσε μόλις στις 15 Σεπτεμβρίου για να προσλάβει ως προσωρινό προπονητή τον Χρήστο Κόντη. Ο Κόντης απομακρύνθηκε μετά από έναν μήνα παρουσίας ελέω Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος αποκτήθηκε με το υψηλότερο συμβόλαιο που έχει δώσει ποτέ ελληνική ομάδα σε προπονητή.
Επτά μήνες μετά ο Μπενίτεθ απολύθηκε παίρνοντας υψηλότατη αποζημίωση, ο Κόντης πανηγύριζε το κύπελλο Ελλάδας με τον ΟΦΗ κι ο Παναθηναϊκός ξεκινούσε εκ νέου αναζήτηση προπονητή.
Μέσα σε όλη αυτήν την παράνοια, ευνοημένη βγήκε η ΑΕΚ που είδε ανέλπιστα, αλλά δικαιότατα, τον τίτλο να καταλήγει στα δικά της χέρια. Και λέω ανέλπιστα, γιατί δεν ήταν κάτι που είχε θέσει στα άμεσα σχέδιά του ο νεοφερμένος προπονητής της, Μάρκο Νίκολιτς.
Αυτό που είχε θέσει ήταν η είσοδος στη League Phase του UEFA Conference League και η δημιουργία μιας ανταγωνιστικής ομάδας με ξεκάθαρες αρχές και πλάνο στο παιχνίδι της με σκοπό να διεκδικήσει τον τίτλο την επόμενη χρονιά.
ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ…
Και κάπως έτσι, μετά τον μακροσκελή πρόλογο και την αναδρομή στην περσινή σεζόν, φτάνουμε στο σήμερα με μια αποτύπωση της πρώτης εικόνας των Big-4 από τις μεταγραφές και τις αποχωρήσεις του καλοκαιριού, καθώς και των πρώτων - προβληματικών - αναμετρήσεων.
Ξεκινώντας από την πρωταθλήτρια ΑΕΚ μπορούμε να πούμε ότι είναι η ομάδα που άλλαξε λιγότερο απ’ όλες κάνοντας πράξη το ρητό “ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει”.
Είχε μόνο μια απώλεια, αλλά τεράστια καθώς έχασε τον πραγματικό MVP των δύο τελευταίων πρωταθλημάτων της, Ορμπελίν Πινέδα. Η απώλεια αυτή αναμένεται να καλυφθεί από τους Λόβρο Μάγερ (ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία της ΑΕΚ με 8 εκατομμύρια ευρώ) και Μίλαν Βιτάλις.
Γενικά, η μεταγραφή του Μάγερ αντιμετωπίστηκε με μεγάλη αισιοδοξία και θαυμασμό από το φίλαθλο κοινό της ΑΕΚ και τους περισσότερους δημοσιογράφους, αλλά εγώ έχω διαφορετική άποψη.
Αναντίρρητα είναι ένας πολύ ποιοτικός παίκτης, Βαλκάνιος (με ό,τι συνεπάγεται αυτό) με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, αλλά έχει μείνει στάσιμος τα τελευταία χρόνια μετά την μεταγραφή του από τη Ρεν στη Βόλφσμπουργκ έναντι 25 εκατομμυρίων ευρώ το καλοκαίρι του ‘23.
Δεν είναι τυχαίο πως ενώ ήταν σταθερά στις κλήσεις της εθνικής Κροατίας, δε συγκαταλέχθηκε σε αυτές ενόψει του απερχόμενου Μουντιάλ παρά το γεγονός ότι η μεσαία γραμμή της Κροατίας “γερνάει” σταθερά.
Κατά τ’ άλλα και παρά την απώλεια του Σούπερ Καπ, η ΑΕΚ είναι σχεδόν ίδια με πέρυσι, έχει τον κορμό της εμπλουτισμένο με εν δυνάμει βασικούς παίκτες και μπαίνει στην αφετηρία του πρωταθλήματος ως το φαβορί για το back to back.
Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε το περσινό πρωτάθλημα με μεγάλο προβληματισμό στις τάξεις των φιλάθλων του λόγω της απώλειας του πρωταθλήματος (κάτι που θα ισοδυναμούσε με απευθείας είσοδο στη League Phase του Champions League, λόγω του συντελεστή που έχει στο Club Ranking της UEFA και το rebalancing που θα δημιουργούνταν), αλλά κυρίως λόγω των αποκαρδιωτικών εμφανίσεων, της δημιουργικής ανεπάρκειας, της δυσκολίας στο γκολ και την εικόνα απέναντι σε κλειστές άμυνες.
Η διοίκηση της ομάδας, όμως, επεδείκνυε απόλυτη στήριξη στο προπονητικό επιτελείο, στήριξε το πλάνο με μεταγραφές, θωράκισε τα μετόπισθεν και έβγαζε μια σιγουριά για διαφορετική εικόνα φέτος.
Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο δε φάνηκε στα δύο πρώτα επίσημα παιχνίδια που σήμαναν τον αποκλεισμό από τη συνέχεια του Champions League από μια μέτρια (όχι λόγω ονόματος, αλλά εικόνας) ολλανδική ομάδα, τη Ναϊμέχεν.
Πέρυσι υπήρχαν αρκετές λογικές δικαιολογίες για την εικόνα του Ολυμπιακού, αλλά φέτος δεν υπάρχουν. Τη φετινή καλοκαιρινή περίοδο αποκτήθηκαν ουκ ολίγοι ποιοτικοί ποδοσφαιριστές που μπορούν να αγωνιστούν ως βασικοί, αλλά το κυριότερο ερώτημα πλέον είναι αν μπορούν να αξιοποιηθούν από τον προπονητή του Ολυμπιακού ή αν ο κύκλος του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχει κλείσει.
Προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι η απομάκρυνση του έπρεπε να έχει γίνει με τη λήξη του πρωταθλήματος και να αποχωρήσει μετά βαΐων και κλάδων, καθώς αποτελεί τον μοναδικό προπονητή που κατέκτησε διασυλλογικό ευρωπαϊκό τρόπαιο στον πάγκο ελληνικής ομάδας κι αυτό δε θα ξεχαστεί ποτέ.
Ο ΠΑΟΚ θεωρώ ότι είναι στη χειρότερη μοίρα απ’ όλους με τα υπάρχοντα δεδομένα. Αποχαιρέτησε τον πιο επιτυχημένο προπονητή της ιστορίας του, Ραζβάν Λουτσέσκου, ο οποίος σε δύο θητείες συνολικής διάρκειας 7 ετών, κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα.
Αντικαταστάτης του ένας νεαρός προπονητής-στοίχημα ο Αλέσιο Λίσι. Σίγουρα καμιά ομάδα δεν είναι έτοιμη Αύγουστο μήνα ούτε θα βιαστώ να τον κρίνω, αλλά στα πρώτα δείγματα γραφής διέκρινα μεγάλη νευρικότητα, άγχος με συνεχείς διαμαρτυρίες στους διαιτητές, κάτι που μεταδόθηκε και στους παίκτες, με αποκορύφωμα τις δυο κόκκινες που δέχτηκαν στη ρεβάνς με την Άντερλεχτ.
Ενδείξεις που με κάνουν να προβληματίζομαι κατά πόσο μπορεί να αντέξει την πίεση που έχει ο πάγκος του ΠΑΟΚ. Στα άκρως αγωνιστικά, ο ΠΑΟΚ έμεινε γυμνός στο μεταγραφικό παζάρι.
Έχασε τον βασικό του φορ (Γιακουμάκης), ο οποίος ήταν δανεικός μάλιστα και δεν έκανε καμία έγκαιρη κίνηση αντικατάστασής του. Αποτέλεσμα αυτού να παίζει τη “ζωή” του τις επόμενες δύο εβδομάδες για είσοδο στη League Phase του Conference League με μοναδικό φορ τον Ανέστη Μύθου (μιας και αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη ο αναπληρωματικός φορ Γιερεμέγιεφ και πιθανόν να χάσει και τα δύο παιχνίδια) που δεν είναι ακόμα έτοιμος για να αποτελέσει τον βασικό φορ του ΠΑΟΚ σε βάθος μιας χρονιάς.
Ακόμα και τώρα που υπήρχε ο Γιερεμέγιεφ στον πάγκο του ΠΑΟΚ για τον αγώνα με την Άντερλεχτ, ο Λίσι επέλεξε τον κεντρικό χαφ Μαντί Καμαρά ως αντικαταστάτη του Μύθου στο ημίχρονο.
Στα στόπερ αποκτήθηκαν Ελουστόντο και Χατζηδιάκος, αλλά η εικόνα του πρώτου που ήρθε ως ελεύθερος από τη Σοσιεδάδ θυμίζει στην καλύτερη “κάτι κουρασμένα παλικάρια”, ενώ προς ναυάγιο οδηγείται η μεταγραφή του Σλοβένου διεθνούς στόπερ Βάνια Ντρκουσιτς που μέχρι χθες τη θεωρούσαν “κλεισμένη” στον ΠΑΟΚ.
Στα εξτρέμ αποκτήθηκαν οι Λουσέ και Άλι, αλλά τον πρώτο τον είδαμε λίγο και ο δεύτερος έπαθε εξάρθρωση ώμου στην πρώτη του συμμετοχή με την Ντιναμό Κιέβου κάτι που σημαίνει ότι ακόμα μια χρονιά τα κάστανα απ’ τη φωτιά θα βγάλουν ο αρχηγός Άντριγια Ζίβκοβιτς (κι αυτός αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη και μένει να δούμε τί μέλλει γενέσθαι ενόψει των πλει-οφ του Κόνφερενς) κι ο 38χρονος Τάισον που όσο φιλότιμος και σε καλή κατάσταση και να είναι αποτελεί μια εφεδρεία πολυτελείας, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα αντέξει άλλη μια σεζόν στα κόκκινα.
Όλα αυτά χωρίς να αποκλείεται κάποια εξέλιξη με τον Γιάννη Κωνσταντέλια, καθώς συνεχίζει να “παίζει” στα ρεπορτάζ των Ντόρτμουντ και Γιουβέντους.
Όπως καταλαβαίνετε, ο ΠΑΟΚ έχει αρκετά ανοιχτά μέτωπα κάτι που δε συνάδει με την εποχή που διανύουμε εν μέσω playoff Conference League και μια βδομάδα πριν την έναρξη του πρωταθλήματος.
Στον Παναθηναϊκό πιστεύω ότι χτίζεται κάτι πολύ όμορφο, με ουσιαστικές κινήσεις, πλάνο και το κυριότερο χωρίς φανφάρες. Αρκεί να έχει πίστη και υπομονή στο πλάνο και ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Γιάννης Αλαφούζος, κάτι που δεν επέδειξε στο πρόσφατο παρελθόν με Κόντη και Γιοβάνοβιτς ή λιγο παλαιότερα με Αναστασίου, Ουζουνίδη, Δώνη.
Αποκτήθηκε κανονικός προπονητής με ιδέες, πλάνο και γνώση πρωταθλητισμού ερχόμενος από την Κοπεγχάγη (Jacob Neestrup) εν αντιθέσει με τον Μπενίτεθ που, απλώς, “διατηρεί” ένα όνομα 20 χρόνια τώρα.
Έγιναν στοχευμένες κινήσεις με βάση αυτά που θέλει να παρουσιάσει ο προπονητής. Αποκτήθηκε τερματοφύλακας που μπορεί να συνεισφέρει στο build up και έχει θητεύσει στην περίφημη “La Massia” της Μπαρτσελόνα (Ινιάκι Πένια), στόπερ ψηλός με εμπειρία, παραστάσεις (δύο τελικούς Champions League και μικρό τελικό Μουντιάλ), καλή τεχνική κατάρτιση, που θα αποτελέσει ηγέτη στην άμυνα του ΠΑΟ (Στέφαν Ντε Φράι), έναν τρομερό αμυντικό χαφ που απ’ όσο τον είδα μπορεί να αποτελέσει τη μεταγραφή της χρονιάς στην Ελλάδα (Ετιέν Καμαρά) και πληρότητα μεσοεπιθετικά με κερασάκι στην τούρτα τη μεταγραφή του γνώριμού μας από το πρόσφατο πέρασμα του από την ΑΕΚ, Λιβάι Γκαρσία.
Προφανώς, μιλάμε για μια καινούρια ομάδα που θα χρειαστεί χρόνο και έχει ως άμεση προτεραιότητά της την είσοδο στη League Phase του Conference League και μετέπειτα την όσο το δυνατόν πιο γρήγορη επίτευξη ομοιογένειας.
ΛΑΜΠΡΗ ΕΞΑΙΡΕΣΗ
Κλείνοντας, δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον ΟΦΗ που αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα προς όλες τις επαρχιακές - και όχι μόνο - ομάδες, με αφορμή ένα ακόμα τρόπαιο που κατέκτησε, διότι λίγους μήνες μετά την κατάκτηση τού Κυπέλλου Ελλάδας στο Πανθεσσαλικό του Βόλου, έκανε δικό του και το Σούπερ Καπ Ελλάδας που διεξήχθη στην πόλη του και πιο συγκεκριμένα στο Παγκρήτιο Στάδιο Ηρακλείου, επικρατώντας της ΑΕΚ στα πέναλτι.
Ο Χρήστος Κόντης αφού είδε από πρώτο χέρι ότι οι Big-4 αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τους Έλληνες προπονητές και δίνουν δύσκολα ευκαιρία στους Έλληνες παίκτες πήρε τη βαλίτσα του και γράφει τη δική του ιστορία στην Κρήτη, με αρωγό του σε αυτήν την προσπάθεια τον ιδιοκτήτη της ομάδας, Μιχάλη Μπούση.
Ο Κόντης, λοιπόν, έχει προλάβει ήδη σε λιγότερο από έναν χρόνο να κατακτήσει δύο τίτλους με τον ΟΦΗ και ένας από τους βασικότερους λόγους είναι η ύπαρξη ελληνικού κορμού στην ομάδα.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που στον τελικό του Σούπερ Καπ ο ΟΦΗ ξεκίνησε με 9/11 βασικούς Έλληνες παίκτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν περάσει από τα ρόστερ των Big-4, χωρίς να βρουν τον χώρο και τις ευκαιρίες που προσδοκούσαν.
Και το σημαντικότερο όλων είναι ότι αυτές οι νίκες, αυτοί οι τίτλοι και τα μεθεόρτια που επακολουθούν γεννούν νέους οπαδους στις τάξεις των επαρχιακών ομάδων που τόσο έχουμε ανάγκη.
Φέτος, μάλιστα, ο ΟΦΗ έχει εξασφαλίσει και ευρωπαϊκή παρουσία σε League Phase, γιατί ακόμα κι αν αποκλειστεί από τα playoff του Europa League θα πάει στον όμιλο του Conference League φέρνοντας σημαντικά έσοδα, παραστάσεις και πρεστίζ στην ομάδα.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΙΛΛΗΣ
