Κανονικά η φράση αυτή θα έπρεπε να κλείσει το άρθρο, αλλά αποφάσισα να τη βάλω στην αρχή. Γιατί το θέμα είναι κάτι παραπάνω από σοβαρό. Αλλά θα μου πεις, πού χάθηκε η σοβαρότητα για να την βρούμε εμείς;
Στο δημοτικό συμβούλιο, εκεί όπου υποτίθεται πως λαμβάνονται αποφάσεις για το κοινό καλό, η σοβαρότητα μοιάζει με είδος υπό εξαφάνιση. Όλοι εσείς που κάθεστε στις καρέκλες και αποφασίζετε για τις ζωές των πολιτών, αναρωτηθήκατε ποτέ αν θα παίρνατε την ίδια απόφαση για το γήπεδο και τη φύλαξή του αν πηγαίναν τα δικά σας παιδιά εκεί; Γιατί παιδιά έχετε όλοι. Και η ερώτηση δεν είναι ρητορική· είναι ηθική. Μπορείτε να απαντήσετε;
Η συζήτηση για τη φύλαξη του γηπέδου δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική λεπτομέρεια. Είναι ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και σεβασμού προς τη νεολαία. Αντί να δείξετε την ελάχιστη ευαισθησία, αποδείξατε για άλλη μια φορά ότι είστε «λίγοι».
Εκτός του Δριστά, που ξέρει τους νόμους απ’ έξω κι ανακατωτά, οι υπόλοιποι δεν ξέρετε ούτε τα βασικά. Και το χειρότερο; Δεν δείχνετε καν διάθεση να μάθετε. Η αρμόδια, που μάλλον είναι φαν του Grand Hotel, μπέρδεψε τους μετανάστες με τους πρόσφυγες. Ε, τι να περιμένει κανείς; Όταν το μυαλό είναι αλλού, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Κι αν δεν υπάρχει κέρδος, δεν μας ενδιαφέρει αν ο κόσμος καίγεται.
Αυτή είναι η φιλοσοφία που αναδύεται από τις συνεδριάσεις σας. Και φτάνουμε στο αμέτρητο γέλιο. Δώδεκα χρόνια χωρίς καταστατικό οι αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου.
Δώδεκα χρόνια παρανομίας, αδιαφορίας, αμέλειας. Αν δεν το έφερνε στην επιφάνεια ο Σαμαράς, θα περνούσαν άλλα τόσα. Και η αρμόδια είχε το θράσος να πει ότι χρειάστηκε «πολύμηνη προσπάθεια» για να γραφτεί το καταστατικό. Να σου πω εγώ τι χρειάστηκε: ένα απλό copy–paste από άλλον δήμο. Τόοοοσο απλά.
Αλλά βέβαια, όταν η αδράνεια βαφτίζεται «προσπάθεια», τότε η κοροϊδία γίνεται θεσμός. Όσο για τον Σαμαρά, με τη συμπεριφορά του μπήκε στο μάτι του κυκλώνα. Όχι γιατί έκανε κάτι μεμπτό, αλλά γιατί τόλμησε να ξεσκεπάσει την αλήθεια.
Ο ''εισπράκτορας'' δεν κρατιέται και πετάει λόγια δεξιά κι αριστερά, κατηγορώντας τον. Μα τι λόγια; Κατηγορίες χωρίς βάση, ψίθυροι που προσπαθούν να μετατρέψουν τον αποκαλυπτικό σε ένοχο. Αυτοί που κατέστρεψαν έναν ολόκληρο δήμο, τώρα δείχνουν τον Σαμαρά με το δάχτυλο, επειδή τους ξεσκεπάζει.
Το δημοτικό συμβούλιο της Αλεξάνδρειας μοιάζει περισσότερο με θεατρική σκηνή παρά με όργανο διοίκησης. Οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι: Ο «ειδικός» που ξέρει τους νόμους αλλά μιλάει σε τοίχους. Η «αρμόδια» που ζει σε τηλεοπτικά σενάρια. Ο «εισπράκτορας» που ψάχνει να βρει θύματα για να καλύψει τις ευθύνες του κολλητού του.
Και οι υπόλοιποι, που απλώς σηκώνουν το χέρι όταν έρθει η ώρα της ψηφοφορίας, χωρίς να καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν. Η ουσία είναι απλή: οι πολίτες ζητούν ασφάλεια, διαφάνεια, αξιοπρέπεια. Αντί γι’ αυτά, παίρνουν αδιαφορία, προχειρότητα και κυνισμό.
Το γήπεδο παραμένει χωρίς επαρκή φύλαξη, οι αθλητικές εγκαταστάσεις χωρίς καταστατικό, και οι αποφάσεις παίρνονται με κριτήριο το «αν υπάρχει κέρδος». Ο Αντιδήμαρχος θέλει να δείξει τον καθρέφτη σε όσους παριστάνουν τους διοικούντες. Το γέλιο έρχεται από μόνο του, γιατί η πραγματικότητα είναι πιο γελοία από κάθε φαντασία.
Το δημοτικό συμβούλιο Αλεξάνδρειας έχει καταντήσει να λειτουργεί σαν κλειστό κλαμπ, όπου οι αποφάσεις παίρνονται με κριτήριο την προσωπική βολή και όχι το δημόσιο συμφέρον.
Κι όσο οι πολίτες μένουν θεατές, τόσο η παράσταση θα συνεχίζεται. Αλλά να ξέρετε: κάθε παράσταση έχει και το τέλος της. Και τότε, οι θεατές θα ζητήσουν λογαριασμό.
Και το κλείνω όπως το άρχισα. Αν στο γήπεδο πήγαινε το δικό σας παιδί, θα ειχατε την ίδια αδιαφορία; Να κάνει προπόνηση και να το ''χαλβαδιάζουν'' οι πρόσφυγες; Άκου πρόσφυγες. Τι ζούμε Θεέ μου σε αυτην την πόλη
Ο Αντιδήμαρχος
