Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία… αλλά στο Γιδά ξεψυχά νωρίς
Κι όμως. Υπάρχουν ακόμη άτομα που περιμένουν τον ανασχηματισμό. Ναι, ναι, ζουν ανάμεσά μας, κυκλοφορούν ελεύθερα, πίνουν καφέ στα ίδια καφενεία, και κοιτούν το κινητό τους κάθε πρωί μήπως και «έσκασε» η μεγάλη είδηση.
Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, το μόνο που θα πω είναι αυτό που λέει ο κόσμος – κι ας γίνομαι κακός. Ο κόσμος δεν περιμένει τίποτα από αυτούς που είναι, και για αυτούς που περιμένουν λένε ότι… δεν έχουν τα φόντα για κάτι παραπάνω. Σκληρό; Ίσως. Αληθινό; Ρώτα τον γείτονα, όχι εμένα. Θα μου πεις: «Αν δεν τον βάλεις τον παίκτη να παίξει, πώς θα δεις αν αξίζει;» Σωστό κι αυτό. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Μιλάμε για τον δήμο. Κι εδώ, αγαπητέ μου, δεν υπάρχει VAR. Μόνο κάτι παλιές κάμερες ασφαλείας που γράφουν σε ποιότητα πατάτας και δεν βλέπεις ούτε αν περνάει γάτα. Τέλος πάντων. Ανασχηματισμός θα γίνει την Πρωταπριλιά. Πλάκα κάνω. Μέσα στον μήνα θα γίνει, αφού περάσει ο προϋπολογισμός. Αλλά έτσι που θα γίνει, θα είναι σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα. Θα το ακούσεις, θα γελάσεις, θα πεις «έλα μωρέ, αποκλείεται», και μετά θα συνειδητοποιήσεις ότι… ναι, έγινε στ’ αλήθεια.
Η παρέα μένει, οι καρέκλες τρίζουν. Μένουν οι γνωστοί της παρέας.
Αυτοί που ξέρουν τα κατατόπια, τα συρτάρια, τα κλειδιά, τα κουμπιά του φωτοτυπικού και πού κρύβεται ο καλός καφές στο δημαρχείο. Και επικίνδυνοι – με την καλή, την πολιτική έννοια – είναι οι Παγγούρας, Παπαγεωργόπουλος και Χατζόπουλος. Όχι επικίνδυνοι για τον δήμο. Επικίνδυνοι για τις καρέκλες. Να τις χάσουν. Κάποιος της παρέας μπορεί να γίνει σύμβουλος για να αδειάσει θέση. Τα γνωστά τερτίπια. Τα έχουμε δει, τα έχουμε ξαναδεί, τα έχουμε βαρεθεί, αλλά συνεχίζουμε να τα παρακολουθούμε με την ίδια περιέργεια που βλέπουμε ένα επεισόδιο από σαπουνόπερα. Ξέρεις τι θα γίνει, αλλά θες να δεις πώς θα το παίξουν. Και για να μην ξεχνιόμαστε: ζούμε στο Γιδά. Εδώ η πολιτική δεν είναι επιστήμη. Είναι παράδοση. Είναι έθιμο. Είναι σαν τις γουρουνοχαρές. Γίνονται κάθε χρόνο, όλοι ξέρουν τι θα συμβεί, αλλά πάντα υπάρχει μια μικρή αγωνία για το ποιος θα εμφανιστεί σε αυτές. Με το ίδιο πάντα κριτήριο. Αυτός είναι μαζί μας; Θα πάμε. Αν ειναι απέναντι κακό του κεφαλιού του.
Ο ανασχηματισμός ως τοπικό άθλημα
Ο ανασχηματισμός εδώ δεν είναι διαδικασία. Είναι event. Είναι κοινωνικό γεγονός. Είναι σαν τον τελικό του Champions League, αλλά με λιγότερη μπάλα και περισσότερη ίντριγκα. Οι μισοί περιμένουν να μπουν, οι άλλοι μισοί περιμένουν να βγουν, και οι υπόλοιποι απλώς περιμένουν να δουν ποιος θα τσακωθεί με ποιον. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε καφέδες, συναντήσεις και «έλα να τα πούμε λίγο κατ’ ιδίαν», πέφτουν και τα μεγάλα λόγια: – «Εμένα με θέλει ο δήμαρχος, αλλά δεν ξέρω αν θα δεχτώ». – «Μου είπαν να περιμένω, κάτι καλό έρχεται». – «Αν δεν μπω τώρα, θα μπω στον επόμενο». Και φυσικά, η ατάκα που ακούγεται πιο συχνά από όλες: – «Εγώ δεν το κυνηγάω, αλλά αν μου το προτείνουν…» Ναι, ναι. Το ξέρουμε. Δεν το κυνηγάς. Απλώς τρέχεις από πίσω του για να του δώσεις νερό. Και μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος; Ο κόσμος παρακολουθεί. Σχολιάζει. Γελάει. Και στο τέλος λέει το πιο απλό και το πιο σοφό: «Δεν περιμένουμε τίποτα από αυτούς που είναι. Και για αυτούς που περιμένουν… δεν βλέπουμε να έχουν τα φόντα».
Η εκκίνηση δόθηκε… και όποιος προλάβει
Για κλείσιμο; Το σύνθημα έπεσε. Η εκκίνηση δόθηκε. Οι συναντήσεις όλο και πυκνώνουν. Ο κόσμος πλέον συζητά ανοιχτά για το αύριο του δήμου. Στα καφενεία, στα μαγαζιά, στα πεζοδρόμια, παντού. Δεν υπάρχει πια «κρυφό χαρτί». Όλα είναι στο τραπέζι. Και μένει να φανεί ποιοι είναι αρκετά έξυπνοι να ακολουθήσουν. Γιατί, κακά τα ψέματα, η επόμενη μέρα δεν θα περιμένει κανέναν. Όποιος νομίζει ότι έχει χρόνο, μάλλον δεν έχει καταλάβει ότι το ρολόι χτυπάει ήδη. Και όποιος νομίζει ότι θα του χτυπήσουν την πόρτα για να του πουν «έλα, σε θέλουμε», μάλλον δεν έχει καταλάβει ότι στο Γιδά οι πόρτες δεν χτυπάνε. Απλώς ανοίγουν… από μέσα. Οπότε, ναι. Ανασχηματισμός έρχεται. Θα γίνει μέσα στον μήνα. Θα μοιάζει με πρωταπριλιάτικο ψέμα, αλλά θα είναι πέρα για πέρα αληθινός. Θα μείνουν οι γνωστοί, θα μπουν οι «αναμενόμενοι», θα γίνουν οι κλασικές μετακινήσεις, και στο τέλος όλοι θα πουν ότι «ήταν φανερό». Και κάπως έτσι, ο κύκλος συνεχίζεται. Η παράδοση κρατάει. Η παρέα μένει. Και ο κόσμος… συνεχίζει να ελπίζει ότι κάποια στιγμή, κάποιος, κάπου, θα αποφασίσει να κάνει κάτι διαφορετικό. Μέχρι τότε; Καλή μας Πρωταπριλιά – όποτε κι αν έρθει.
Ο Αντιδήμαρχος
